جواب سوال شما
> از نظر رشد مغز، کودک یک‌ساله هنوز مفهوم «خطر» را مثل بزرگسالان درک نمی‌کند. بخشی از مغز که مسئول قضاوت، پیش‌بینی پیامدها و کنترل تکانه‌هاست (قشر پیش‌پیشانی)، تا سال‌ها بعد به‌تدریج رشد می‌کند. بنابراین بالا رفتن از مبل، میز یا گرفتن وسایل خطرناک، از روی لجبازی یا بی‌احتیاطی نیست؛ بلکه نتیجه کنجکاوی طبیعی و نیاز مغز به کشف محیط است.

در این سن، کودک با تجربه کردن یاد می‌گیرد، اما این به معنی رها کردن او نیست. چون توانایی ارزیابی خطر را ندارد، وظیفه ما حذف یا کاهش خطر از محیط است، نه اینکه از او انتظار داشته باشیم خودش خطر را تشخیص دهد.

اگر کودک مدام از جاهای بلند بالا می‌رود، بهتر است:

محیط را تا حد امکان ایمن کنید (دور کردن وسایل خطرناک، محافظ گوشه‌ها، دور کردن صندلی از کنار میز و پنجره).

به جای گفتن مکرر «نکن»، فرصت‌های امن برای بالا رفتن، پایین آمدن و تخلیه انرژی فراهم کنید.

هنگام نزدیک شدن به موقعیت خطرناک، سریع و آرام مداخله کنید و با جملات کوتاه مثل «این خطرناکه، بیا از اینجا بالا بریم» او را هدایت کنید.


کبودی‌های کوچک روی ساق پا یا پیشانی در کودکانی که تازه راه افتاده‌اند و در حال کشف محیط هستند، تا حدی شایع است؛ اما اگر ضربه شدید باشد، کودک هوشیاری‌اش را از دست بدهد، استفراغ مکرر کند، خواب‌آلودگی غیرعادی داشته باشد یا رفتار غیرمعمول نشان دهد، باید فوراً توسط پزشک ارزیابی شود.تا حدود ۳ سالگی انتظار «درک واقعی خطر» از کودک واقع‌بینانه نیست. او به جای آگاهی از خطر، به حضور و مراقبت مداوم والدین و یک محیط ایمن نیاز دارد. این موضوع بخشی طبیعی از تکامل مغز است، نه نشانه شیطنت یا نفهمیدن کودک.
#فرزند پروری شیر خشک شیر خشک نوزاد نوزاد رفلاکس فرزند

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط