لطفا اگه مامانایی که تجربه کردن جواب بدن بهم
پسرم به من خیلی وابستست و انگشت شمار جایی پیش کسی گذاشتمش و رفتم سراغ کارام شاید سرجمع دوسه بار همه اقوام باهامون فاصله دارن و منم زیاد نمیرم بمونم بچم دورش خلوته و این وابستگیه کم نمیشه شاید اگه حداقل چند بار از دوسال به بعد میزاشتم پیش کسی و میرفتم بهتر میشد همین موضوع باعث شده به ندرت بتونه تنهایی بره رو سرسره من باید پایین سرسره کنارش باشم یا اینکه سرسره شلوغ باشه بالا نمیره مگر اینکه بچه هایی که بالان و بشناسه و البته جدیدا چند بار شده غیر این هم بوده و رفته
مشکل دیگه ای که هست کسی بالای سرسره یا پارک بهش دستش میخوره عصبی میشه و دوست نداره امروز یه دختره بوسش کرد بالای سرسره گریه کرد
من اینارو امروز به مربی مادرو کودکش گفتم گفت عیب نزار رو بچه بالاخره بچست درست میشه اما تشخیصش این بود بچم درون گراست البته همسرمم درون گراست
به نظر شما چیکار باید کنم
جدیدا توی قصه هایی که میگم عادی سازی میکنم و خلاف اون کارارو تو قصه میگنجونم مثلاً میگم دختر خانوم کیان و بوس کرد کیان خندید
چه کار دیگه ای می‌تونه کمک کننده باشه ؟؟؟

ب نطرم هرکس یک تیپ شخصیتی داره بپذیر همینی ک هست رو پسر منم دقیقا عین تو با مشاور صحبت کردم همین داستانو بازی و کارگاه مادرکودک یا مهد رو توصیه کرد و گفت کلا ژنتیکیه این رفتارا زیر ۱۳سال

ببین به احساس بچه ارزش قائل شو اون میتونه دوست داشته باشه فلان آدم نبوستش در مورد انواع شخصیت ها مطالعه کن و ببین راه تعدیلش چیه چیکار کنی که زیاد درون گرا نباشه

هم تو این سن وابستن طبیعیه و هم به نظرم برای سرسره تو این سن نباید تنها باشند من که خودم شخصا نمیزارم تنها شه کوچولوعه اند هنوز
در مورد دوری از شلوغی هم با همین کلاس و شهربازی درست میشه

خودمم حس میکنم تاثیر کلاسش هست

من این مشکل بعد اینکه عمل کردم با پسرم پیدا کردم چون دوهفته ازم دور شد و خیلی اسیب روحی دید ولی مجبور بودیم و‌چاره نداشتم بعد که اومد اول قهر بود بعدش به صورت وحشناکی وابسته شد حتی بغل کسی هم نمیرفت دیگه مدام بهم میچسبید تو خونه بیرون همه جدیدا میبرمش باشگاه خودمم بخاطرش میرم باهم ورزش کنیم اول ها اونجا هم میچسبید بهم و چندین جلسه اول رسما کنار نشسته بودیم نکاه میکرد کم کم با زور و گریه بغلش کردم بردم راه رفیم کم کم با بچه ها اشنا شد کم کم رازی شد اونم بعضی حرکت ها انجام بده و الان تازه بعد دوماه با بچه ها دوست شده و دیگه اونجا نمیچسبه و با بقیه حرکت ها انجام میده نه خیلی زیاد ولی سعی میکنه و باهاشون بازی میکنه بعد کلاس هم بیشتر بچه ها میرن پارک رو به روی باشگاه ماهم میریم و اونجا با دوستاش بازی میکنه و الان ارتباطش بهتر شده و من میتونم بشینم نگاه کنم که بازی میکنه خودش اوناهم مراقبش هستن و چسبیدنش به من داره کمتر میشه خداروشکر این تجربه منه

عزیزم ب نظرم کلا ب همون درون گرا یا برون گرا بدون بستگی داره منم شهر غریبم پسرمم تنها بوده ماهی ی بار دو ماه ی بار ب خانواده هامون سر میزنیم ولی پارک ک میریم کلا پسرم منو یادش میره همش باید بدوم دنبالش

ببین ممکنه دور آدم شلوغ باشه بازم تیپ شخصیتی ش درون گرا باشه.
همین کلاس و پارک و قصه گویی خیلی عالی هست.
به نظر م مربی درست گفته