۱۰ پاسخ

دقیقاً من هیچوقت یادم نمیره ما خونه ماشین کار بلاخره یه رفاه نسبی داشتیم ،بچه ما هم خدا خواسته بود ،وقتی جواب ازمایشم مثبت شد همسرم گفت مهدیه دلار 69تومن واقعا میخوای نگه داری گفتم دیگ شده اولیه من سقط نمیکنم ،خیلی سخت بود شرایط بد شد خوب شد الآنم که ......
خیلی نگران آینده این بچه هستم سلامتش همه چیش ،کاش تو این نقطه جغرافیایی کسی مادر نشه و حس مارو درک نکنه
خیلی ببخشید اونایی ک میگن هی بیارین کم ندیدیم فاقد عقلن،
چهار تا بچه داره لباس تو تن اینا میبینی پلاستیک مزخرف خب یکی بیار رفاه براش فراهم کن ....
این در آینده کار خونه ماشین هم میخواد

انقدر بدم میاد کسی خودش ازدواج میکنه شب پیش شوهرشه بعد ب بقیه میگه ازدواج نکنید
بچه دار میشن خودشون با بچه عشق میکنن میگن بچه نیارید.

حالا اومدیم و این جنگ ۱۰ سال طول کشید شاید اصلاً ۲۰ سال طول کشید
چکار کنند نیارن تا تموم بشه
خنده دار نیست حرفت؟؟؟
فکر نمیکنی شاید خیلی ها تا اون موقع فرصت مادر شدن رو از دست بدن؟؟؟

واقعا حرفتو قبول دارم شرایط واقعا سخته

چیزی از سن بارداری میدونید؟

شما که فکرتون اشتباهه لطفا به بقیه توصیه نکنید، اولا که بهشت زیرپای مادره دوما که بچه شیرینه چرا نیارن بچه با خودش برکت و رحمت میاره ،نگاه لطف خدا با بچه میاد تو خونه ی ادم. بچه بیارین هرچی بیشترم بهتر.

امنیت و آرامش و رزق و روزی و آینده رو نه تو واسه بچه تامین میکنی و نه من
همه ش دست خداوند هست و همون خداوند فرموده فرزندهای خود را از ترس فقر و تنگدستی نکشید
الان هم جمعیت ایران خیلی خیلی کم شده و رو خط قرمز هست و دارن به هر دری میزنن که مردم بچه بیارن وگرنه در آینده واسه همین بچه های خودمون هم وضعیت خیلی بد میشه
اونوقت تو داری اینجا توصیه به بچه نیاوردن میکنی؟جمع کن بابا

عزیزم چی به موهات میزنی منم موهام فره نمیدونم چی بزنم خوش حالت بشه

شما موهاتون فر کردید؟؟؟؟؟؟؟

طرف ماهم همینطوره
من از اکثرا بیرون رفتنا و دورهم جمع شدنا خط میخورم بمن نمیگن 😄 ولی خوب برام مهم نیس چون میگزره بچه منم بزرگ میشه
و خودمم بچه نداشتم از بچه دارا فراری بودم😁

سوال های مرتبط

مامان ❤پرهام ❤ مامان ❤پرهام ❤ ۳ سالگی
سلام مامانای عزیز . من همیشه آرزو داشتم دو تا پسر داشته باشم . و خیلی وقت ها وقتی به پرهام جانم نگاه میکنم این فکر اذیتم میکنه که این بچه چرا نباید یه برادر داشته باشه و بعد ما تکلیفش چی میشه . ولی چون با خودم روراست هستم . اصلا توانایی جسمی و روحی و شرایط کاری و اجتماعی و ... به دنیا آوردن یه بچه دیگه رو ندارم ‌‌ . هر چند پسرم بنده خدا از اول بچه خیلی آروم و مهربونی و باهوش ‌. منطقی بوده و هست و جز آلرژی و ریفلاکس که تا ۲ سالگی اذیتمون کرد دردسر خاصی نداشت . ولی من چون مادر کمال‌گرا و حساسی هستم و تایم خیلی زیادی برای بازی و آموزش و بیرون و کلاس بردن و تغذیه و نحوه رفتار و ... گذاشتم و میزارم واقعا در توانم نمیبینم یه بچه دیگه رو اینقدر وقت بزارم و سه سالش کنم . حالا مدتی هست همسرم میگه اگه خیلی دلت میخواد میتونیم یه پسر ۳ یا ۴ ساله رو به صورت قانونی به سرپرستی بگیریم . چند وقتیه خیلی به پیشنهادش فکر میکنم ولی هنوز دو دل هستم . نظر شما چیه ؟