پارت چهارم
شیوا یاد گرفت که مغزش اگرچه آسیب دیده بود، اما هنوز می‌توانست دنیای اطرافش را جور دیگری تفسیر کند. او با کمک درمانگران، یاد گرفت دوباره با دنیا ارتباط برقرار کند؛ این بار با «زبان اشاره» و با «هنر».

او که روزی از ارتفاع سقوط کرده بود، حالا شروع کرد به پرواز کردن با ذهنِ خلاقش. شیوا بزرگ شد و نمایشگاه‌های نقاشی برگزار کرد. در هر نقاشی او، همیشه یک پنجره‌ی باز دیده می‌شد؛ پنجره‌ای که نه برای سقوط، بلکه برای تماشا و دیدنِ زیبایی‌هایی بود که دیگران در هیاهوی صداها، از دیدنشان غافل بودند.

۰ پاسخ

مقالات مرتبط

تفسیر نقاشی کودکان در روانشناسی
تفسیر نقاشی کودکان در روانشناسی و تحلیل اشکال مختلف
نقاشی کودک شیرخوار
نقاشی کودک شیرخوار
بازی با نوزاد
اهمیت بازی با نوزاد + ایده‌هایی برای بازی با نوزاد
رفتار با کودک در جمع
رفتار مناسب با کودک در جمع و در مقابل دیگران

سوال های مرتبط

مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت دهم
آن دو، ترکیبی از هنر و سکوت شدند. شیوا نقاشی‌هایی می‌کشید که انگار از دلِ رقص‌های حنانه بیرون آمده بودند؛ خطوطی منحنی و پرجنب‌وجوش که گویی در حال حرکت بودند.

دوستی با حنانه به شیوا یاد داد که برای رسیدن به کسی، همیشه نیاز به شنیدن نیست؛ گاهی فقط کافی است با نگاهت، در چشمانِ او، معنای کلمات را پیدا کنی. شیوا حالا فهمیده بود که اگرچه آن حادثه دوران کودکی‌اش را از او گرفت، اما تقدیر، او را به سمتی هدایت کرده که با حنانه، زبانِ جدیدی برای زندگی پیدا کند؛ زبانی که در آن، صدا، از جنسِ نگاه و لمس و هنر بود.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت سوم

یک اتفاق کوچک، شیوا را به زندگی برگرداند. یک روز، مادرش که از دیدن غمِ مداوم در چشمان شیوا کلافه بود، یک دفترچه نقاشی و مداد رنگی جلوی او گذاشت. شیوا که دیگر کلمات را نمی‌شنید، شروع کرد به کشیدنِ آن «صدای سکوت». او در نقاشی‌هایش، دنیا را نه با صداها، بلکه با رنگ‌ها نشان می‌داد. غمِ سقوط را با رنگ‌های خاکستری و تیرگی‌های عمیق می‌کشید و شادیِ دوباره پیدا کردنِ خودش را با رنگ‌های زرد و نارنجی
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت سیزدهم
در ۱۳سالگی، شیوا دیگر از آن حادثه‌ی بالکن نمی‌ترسید. او دیگر از ارتفاع نمی‌هراسید، چون یاد گرفته بود که حتی اگر زمین هم از زیر پای آدم برود، اگر دستِ یک دوست مثل حنانه را در دست داشته باشی، سقوط هم می‌تواند شروعِ یک پروازِ جدید باشد.

یک شب، زیر نور ماه، در حالی که شیوا در حال کشیدن طرحی از صورتِ حنانه بود، حنانه با دست‌هایش به شیوا اشاره کرد:
*«شیوا، می‌بینی؟ ما دیگر فقط دو دختر ناشنوا نیستیم. ما دو زبانی هستیم که دنیا را با هم می‌خوانیم.»*

شیوا لبخند زد. او دیگر نیازی نداشت که صدای ماه یا صدای باد را بشنود. او در چشم‌های حنانه، در لرزشِ دستانش و در رنگ‌های روی بومش، زیباترین موسیقی جهان را پیدا کرده بود؛ موسیقیِ دوستی که از جنسِ صدا نبود، بلکه از جنسِ حضورِ خالص بود.
مشاهده ۳ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت نهم

حنانه عاشق رقصیدن بود؛ اما نه رقص معمولی. او یاد گرفته بود چطور با لرزش‌های موسیقی و ضرب‌آهنگِ درام، بدنش را حرکت دهد. او به شیوا یاد داد که موسیقی را فقط با گوش‌ها نمی‌شنوند، بلکه با تمام وجود، از طریق لرزشِ کفِ اتاق و ضربانِ قلب، حس می‌کنند.

یک روز عصر، در حیاط مدرسه، حنانه به شیوا گفت: *«شیوا، تو نقاشی می‌کشی و من می‌رقصم. بیا با هم یک نمایش بسازیم. تو دنیا را رنگ کن و من با حرکت‌هایم، آن رنگ‌ها را به حرکت در بیاورم.»*
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت هفتم
در همان روز اول، با دختری آشنا شد که در نیمکت کنار او نشسته بود. دختری با لبخندی که انگار همیشه روی لب‌هایش بود و چشم‌هایی که پر از شیطنت و در عین حال مهربانی می‌درخشید. نام او **حنانه** بود. حنانه یک سال از شیوا بزرگتر بود و با آن یک سال تجربه، انگار راه و رسمِ زندگی در این دنیای بی‌صدا را بهتر بلد بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
یارت دوازدهم
تا زمانی که شیوا به **۱۳ سالگی** رسید، حنانه **۱۴ ساله** شده بود. این یک سال اختلاف، در دنیای آن‌ها مثل یک فاصله نیست، بلکه مثل یک پناهگاه بود؛ حنانه با آن یک سال تجربه و پختگیِ بیشتر، همیشه نقشِ آن ستونِ استوار را برای شیوا داشت. وقتی شیوا در ۱۵ سالگی، در دوره‌های حساسِ نوجوانی با آشفتگی‌های ذهنی و احساسی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حنانه با آن نگاهِ آرام و دانای خود، به او یادآوری می‌کرد که «تغییرات، بخشی از زیباییِ رشد کردن هستند».

دوستان همه‌ی مدرسه بودندند، اما فقط آن‌ها بودند که «سکوتِ یکدیگر» را می‌فهمیدند. آن‌ها می‌توانستند ساعت‌ها در یک اتاق بنشینند؛ شیوا مشغول نقاشی کردن باشد و حنانه در حال تمرین حرکات رقصِ آرامش‌بخش یا خواندن یک کتاب؛ بدون اینکه حتی یک کلمه از زبان اشاره خارج شود، اما در عین حال، تمامِ نیازهای روحی هم را درک می‌کردند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
یارت یازدهم
سال‌ها گذشت و سکوت، دیگر برای شیوا و حنانه یک محدودیت نبود، بلکه به فضای مشترک و امنی تبدیل شده بود که فقط آن‌ها می‌توانستند در آن نفس بکشند. شیوا و حنانه، از دوران مدرسه تا سال‌های نوجوانی، مثل دو شاخه‌ی یک درخت شده بودند که هر چه بیشتر رشد می‌کردند، بیشتر به هم گره می‌خوردند.

آن‌ها با هم بزرگ شدند. شیوا با هر بار برداشتن قلم‌مو، بزرگ‌تر و پخته‌تر می‌شد؛ نقاشی‌هایش از آن تصویرگری‌های ساده‌ی کودکی، به آثار هنری عمیق و مفهومی تبدیل شده بود که لرزشِ روح را به نمایش می‌گذاشت. و حنانه، با آن انرژیِ بی‌پایان، به دختری تبدیل شده بود که رقصش، نه فقط یک حرکت، بلکه یک زبانِ کامل برای بیانِ احساساتی بود که کلمات از بیانشان عاجز بودند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت اول

شیوا تا شش سالگی دختربچه‌ای پرشور و پرحرف بود؛ با صدایی که همیشه در خانه می‌پیچید. اما یک اتفاق تلخ در یک عصر پاییزی، همه‌چیز را تغییر داد. سقوط از بالکن، ضربه‌ای سنگین به سرش وارد کرد. روزها و ماه‌های بعد از آن حادثه، برای شیوا و خانواده‌اش مثل عبور از یک تونل تاریک و طولانی بود. وقتی شیوا از کما بیرون آمد و دوران نقاهت را گذراند، دیگر آن شیوا نبود؛ سکوتِ مطلق جای
مشاهده ۰ پاسخ
گهواره گهواره ۸ سالگی
چطور با کودکان خود درباره جنگ و درگیری صحبت کنیم؟

قبل از هر کاری، بفهمید فرزندتان چه می‌داند و چه احساسی دارد.
از فرزندتان بپرسید که درباره درگیری چه می‌داند و چه احساسی دارد.
با دقت گوش دهید و هرگونه اطلاعات نادرست را اصلاح کنید.
گفت‌وگوی آزاد را تشویق کنید و به او اطمینان دهید که همیشه می‌تواند با شما صحبت کند.

با کودک خود با لحنی آرامش‌بخش و متناسب با سن او صحبت کنید.
از زبانی استفاده کنید که متناسب با سن کودک باشد و با آرامش صحبت کنید.
به واکنش‌های کودک توجه کنید و به او اطمینان بدهید در هر شرایطی، همه تلاش ‌می‌کنند تا از او محافظت کنند.
اشکالی ندارد اگر همه پاسخ‌ها را ندانید، می‌توانید به او بگویید که نیاز دارید پاسخ را جست‌وجو کنید.

با کودک خود همدلانه مکالمه کنید و درباره درگیری‌ها برچسب نزنید.
هنگام صحبت با کودک از برچسب‌ها استفاده نکنید.
همدلی نسبت به افرادی که تحت‌تأثیر درگیری قرار گرفته‌اند را تقویت کنید.
مطمئن شوید که فرزندانتان مورد آزار و اذیت قرار نمی‌گیرند یا خودشان در آزار دادن دیگران نقش ندارند.
مشاهده ۴۸ پاسخ
مامان محمدحسین🫀 مامان محمدحسین🫀 ۷ ماهگی
🧸✨️🤍

رفتارهای تغذیه ای مناسب از بدو تولد کودک تا 3 ماهگی:

🍼 شیر دادن باید بر اساس میل وتقاضای شیرخوار باشد بنابراین باید به محض بیدار شدن شیرخوار و یا با مشاهده تمایل او به مکیدن قبل از اینکه زیاد گریه کند به او شیر بدهید. هنگام شیردادن باید شیرخوار را به خوبی و به راحتی در آغوش بگیرید.

🍼 هنگام شیردادن، به کودک لبخند بزنید و با ملایمت و مهربانی با او صحبت کنید. اما نه به گونه ای که شیرخوار از شیرخوردن باز بماند.

🍼 مدت شیرخوردن و فاصله بین دفعات تغذیه را باید به اختیار شیرخوار بگذارید زیرا در این سن شیرخوار مقدار شیر دریافتی را بر حسب نیازهای خود تنظیم می کند. به او فرصت کافی برای توقف در مکیدن، نفس تازه کردن، برقراری ارتباط با خودتان و اطرافیان بدهید تا پس از این فرصت، مجددا" به شیرخوردن ادامه دهد.

🍼 اگر بعد از شیرخوردن شیرخوار بادگلو نزد و به خواب رفت نباید نگران او شوید. بسیاری از شیرخواران که از شیر مادر تغذیه می کنند اگر روش شیرخوردنشان درست باشد هوایی نمی بلعند و نیازی به بادگلو زدن ندارند و اگر احیانا" هم هوایی بلعیده باشند و به خواب بروند خودشان بیدار می شوند. بنابراین برای گرفتن بادگلوی کودکی که از شیر مادر تغذیه می شود نباید او را از خواب بیدار کنید.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آیهان مامان آیهان ۱۶ ماهگی
سلام مامانا .بچم برای اولین بار گریه خیلی بدی کرد در حدی که کبود شد گریش همراه با جیغ بود .از بعد اون صداش یکم گرفت .خطر ناکه
مشاهده ۲ پاسخ
مامان مایا مامان مایا ۱۷ ماهگی
این باور که «نوزاد رو زیاد بغل نکنیم که بغلی نشه» یک باور قدیمی و تا حد زیادی نادرست است.

در واقع، نوزادان نیاز شدیدی به تماس فیزیکی، آغوش، و احساس امنیت دارند. در آغوش گرفتن نوزاد به شکل مکرر نه تنها باعث نمی‌شود که «بغلی» شود، بلکه به رشد روانی، عاطفی، و حتی جسمی او کمک می‌کند. تماس نزدیک با والدین، مخصوصاً در ماه‌های اول زندگی، باعث ترشح هورمون‌هایی مثل اکسی‌توسین در نوزاد و والد می‌شود که احساس دلبستگی، آرامش، و امنیت ایجاد می‌کند

چند نکته علمی:
• نوزاد زیر ۳ ماه هنوز توانایی لوس شدن یا «بغلی شدن» به اون شکلی که ما فکر می‌کنیم رو نداره. اون فقط داره با دنیا آشنا میشه و برای آرامش به تماس انسانی نیاز داره.
• آغوش گرفتن نوزاد به او کمک می‌کند استرس کمتری تجربه کند، وزن‌گیری بهتری داشته باشد و کمتر گریه کند.
• وابستگی ایمن که در نتیجه تماس زیاد و پاسخ‌دهی مناسب والد ایجاد می‌شود، در آینده باعث استقلال بیشتر کودک خواهد شد، نه کمتر.

پس اگر کسی گفت «بغلی میشه»، با خیال راحت می‌تونی بگی که نه تنها ضرری نداره، بلکه یکی از بهترین کارهایی‌ـه که میشه برای نوزاد انجام داد
مشاهده ۴ پاسخ
مامان شکوفه‌‌ بهار🌱 مامان شکوفه‌‌ بهار🌱 ۴ ماهگی
همیشه حرف «دختر» که می‌شد
خدا دریچه‌ای از یک دنیای صورتی به رویم می‌گشود
که تمام اتمسفرش لطافت بود و ظرافت؛
مثل خود جنسِ مونث،
مثل برگ گل،
مثل حریر و ریحانه،
مثل بهشت...

و من هیچ وقت فکر نمی‌کردم روزی،
اسم دختر که بیاید
از رنگ صورتی برسم به نگرانی و دلهره!
که نکند این دنیای پر از لطافت را،
ضمختی دنیای واقعی پر کند!

که نکند سال‌ها بعد،
دستی بیاید و دست دخترکم را به گرمای خویش عادت بدهد؛
اما ناگهان برود...
طوری که دنیای صورتی‌اش سیاه بشود و سرد،
طوری که دستانش خالی از «عشق» بماند...

هیچ فکر نمی‌کردم روزی به صورت دختر بیست و چهار روزه‌ام نگاه کنم و اشک بیاید مثل رود از چشمانم که نکند اشتباهی عاشق بشود!

مثل خیلی از ما دخترانِ دیروز،
که یک روز بدون آن‌که بفهمیم قلب‌مان به غلط راه گم کرد و برای همیشه سیاه ماند!

خدایا!
نگذار این رنگ صورتی را،
سیاهی چرک کند روزی...

عشق را به او بچشان،
اما حقیقی‌ و صورتی‌اش را لطفا!🩷

#بارداری#فرزندپروری#نوزاد#روز_دختر#شیردهی#زایمان
مشاهده ۲ پاسخ
مامان کوروش مامان کوروش ۴ ماهگی
«۱۵ روز پیش، ساعت [۲۰:۲۰]، دنیای من برای همیشه تغییر کرد.
۱۵ روز است که تو آمدی و با هر نفس کوچک، معنای زندگی را برای من بازتعریف کردی. شاید هنوز ندانی که چقدر با آمدنت، تمام تاریکی‌های قلبم را روشن کردی، یا شاید هنوز متوجه نبض آرام دست‌های کوچکت که مرا به زندگی وصل می‌کند، نشده باشی؛ اما بدان که از لحظه‌ای که اولین صدای گریه‌ات را شنیدم، من هم متولد شدم.
‌
این ۱۵ روز، میان شب‌زنده‌داری‌ها، نگاه‌های خیره به چشم‌های بی‌گناهت و بوی تن پاکت، گذشت؛ روزهایی که شاید از نظر دیگران ساده به نظر برسند، اما برای من، هر ثانیه از آن‌ها، یک معجزه بود. یاد گرفتم که عشق، در کوچک‌ترین حرکات تو نهفته است؛ در کشیدن انگشت‌های ظریفت روی پوستم و در آرام شدنت وقتی من را در آغوش می‌گیری.
‌
عزیزم، ای تکه پاره تن من، من در این ۱۵ روز یاد گرفتم چطور با تمام وجودت دوستت داشته باشم. قول می‌دهم در کنار تو باشم، تا زمانی که بزرگ شوی و خودت دنیایت را بسازی. قول می‌دهم پناهگاهت باشم، درست مثل همان امنیتی که تو با حضور کوچکت به زندگی من بخشیدی.
‌
۱۵ روز از آمدنت گذشت، اما انگار تمام عمر منتظر تو بودم. پناه بردار از روزهایی که شاید سختی داشته باشیم، اما بدان که همیشه در کنار تو، با تمام وجود، ایستاده‌ام.
‌
دوستت دارم، فرشته کوچولوی من
مشاهده ۶ پاسخ
مامان نورا مامان نورا ۲ ماهگی
1🎀
یک ماه از آمدنت گذشت…
یک ماه از روزی که قلبم بیرون از وجودم شروع به تپیدن کرد. 🤍

تو آمدی و زمان برایمان رنگ دیگری گرفت؛
هر لحظه با تو، قصه‌ای از عشق شد.

یک ماهگی‌ات مبارک، دختر نازنینم.
بزرگ شو، بدرخش و همیشه دلیل لبخندهایمان بمان. 🌸✨
مشاهده ۶ پاسخ