یارت دوازدهم
تا زمانی که شیوا به **۱۳ سالگی** رسید، حنانه **۱۴ ساله** شده بود. این یک سال اختلاف، در دنیای آن‌ها مثل یک فاصله نیست، بلکه مثل یک پناهگاه بود؛ حنانه با آن یک سال تجربه و پختگیِ بیشتر، همیشه نقشِ آن ستونِ استوار را برای شیوا داشت. وقتی شیوا در ۱۵ سالگی، در دوره‌های حساسِ نوجوانی با آشفتگی‌های ذهنی و احساسی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حنانه با آن نگاهِ آرام و دانای خود، به او یادآوری می‌کرد که «تغییرات، بخشی از زیباییِ رشد کردن هستند».

دوستان همه‌ی مدرسه بودندند، اما فقط آن‌ها بودند که «سکوتِ یکدیگر» را می‌فهمیدند. آن‌ها می‌توانستند ساعت‌ها در یک اتاق بنشینند؛ شیوا مشغول نقاشی کردن باشد و حنانه در حال تمرین حرکات رقصِ آرامش‌بخش یا خواندن یک کتاب؛ بدون اینکه حتی یک کلمه از زبان اشاره خارج شود، اما در عین حال، تمامِ نیازهای روحی هم را درک می‌کردند.

۱ پاسخ

👏😍👌

مقالات مرتبط

برنامه روزانه کودک یک ساله
برنامه روزانه کودک یک ساله شامل برنامه خواب، غذا، بازی و س...
ممنوعات غذایی نوزاد قبل از یک سالگی
غذاهای ممنوع برای کودکان زیر یک سال+معرفی 10 مورد
نحوه درست کردن کاردستی با کودک
نحوه درست کردن کاردستی همراه با کودک
آماده کردن فرزند اول برای فرزند دوم در طول بارداری
آماده کردن فرزند اول برای فرزند دوم در طول بارداری

سوال های مرتبط

مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
یارت یازدهم
سال‌ها گذشت و سکوت، دیگر برای شیوا و حنانه یک محدودیت نبود، بلکه به فضای مشترک و امنی تبدیل شده بود که فقط آن‌ها می‌توانستند در آن نفس بکشند. شیوا و حنانه، از دوران مدرسه تا سال‌های نوجوانی، مثل دو شاخه‌ی یک درخت شده بودند که هر چه بیشتر رشد می‌کردند، بیشتر به هم گره می‌خوردند.

آن‌ها با هم بزرگ شدند. شیوا با هر بار برداشتن قلم‌مو، بزرگ‌تر و پخته‌تر می‌شد؛ نقاشی‌هایش از آن تصویرگری‌های ساده‌ی کودکی، به آثار هنری عمیق و مفهومی تبدیل شده بود که لرزشِ روح را به نمایش می‌گذاشت. و حنانه، با آن انرژیِ بی‌پایان، به دختری تبدیل شده بود که رقصش، نه فقط یک حرکت، بلکه یک زبانِ کامل برای بیانِ احساساتی بود که کلمات از بیانشان عاجز بودند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت هفتم
در همان روز اول، با دختری آشنا شد که در نیمکت کنار او نشسته بود. دختری با لبخندی که انگار همیشه روی لب‌هایش بود و چشم‌هایی که پر از شیطنت و در عین حال مهربانی می‌درخشید. نام او **حنانه** بود. حنانه یک سال از شیوا بزرگتر بود و با آن یک سال تجربه، انگار راه و رسمِ زندگی در این دنیای بی‌صدا را بهتر بلد بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت دهم
آن دو، ترکیبی از هنر و سکوت شدند. شیوا نقاشی‌هایی می‌کشید که انگار از دلِ رقص‌های حنانه بیرون آمده بودند؛ خطوطی منحنی و پرجنب‌وجوش که گویی در حال حرکت بودند.

دوستی با حنانه به شیوا یاد داد که برای رسیدن به کسی، همیشه نیاز به شنیدن نیست؛ گاهی فقط کافی است با نگاهت، در چشمانِ او، معنای کلمات را پیدا کنی. شیوا حالا فهمیده بود که اگرچه آن حادثه دوران کودکی‌اش را از او گرفت، اما تقدیر، او را به سمتی هدایت کرده که با حنانه، زبانِ جدیدی برای زندگی پیدا کند؛ زبانی که در آن، صدا، از جنسِ نگاه و لمس و هنر بود.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت سیزدهم
در ۱۳سالگی، شیوا دیگر از آن حادثه‌ی بالکن نمی‌ترسید. او دیگر از ارتفاع نمی‌هراسید، چون یاد گرفته بود که حتی اگر زمین هم از زیر پای آدم برود، اگر دستِ یک دوست مثل حنانه را در دست داشته باشی، سقوط هم می‌تواند شروعِ یک پروازِ جدید باشد.

یک شب، زیر نور ماه، در حالی که شیوا در حال کشیدن طرحی از صورتِ حنانه بود، حنانه با دست‌هایش به شیوا اشاره کرد:
*«شیوا، می‌بینی؟ ما دیگر فقط دو دختر ناشنوا نیستیم. ما دو زبانی هستیم که دنیا را با هم می‌خوانیم.»*

شیوا لبخند زد. او دیگر نیازی نداشت که صدای ماه یا صدای باد را بشنود. او در چشم‌های حنانه، در لرزشِ دستانش و در رنگ‌های روی بومش، زیباترین موسیقی جهان را پیدا کرده بود؛ موسیقیِ دوستی که از جنسِ صدا نبود، بلکه از جنسِ حضورِ خالص بود.
مشاهده ۳ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت نوزدهم همه چیز از یک روز بهاری شروع شد؛ روز تولد«شیوا». محمد، با همان نگاه‌های کنجکاوِ کودکی‌اش، انگار که رازی بزرگ را دریافته باشد، در آن روز خاص با زبانی که فقط قلب‌ها می‌فهمیدند، پیشنهاد ماندن برای همیشه را داد. شیوا، در حالی که در آغوش محبت خانواده بود، این عهد را در جانش پذیرفت.

گویی زمان برای آن‌ها با سرعت دیگری می‌گذشت. ۱۳ سالگی، فصلِ عهدِ بستن بود. وقتی شیوا با قلبی لرزان موضوع را با خانواده‌اش در میان گذاشت، سدِ تردیدها فرو ریخت و آن‌ها با آغوش باز، این پیوند را پذیرفتند. عقدِ آن‌ها، فراتر از یک قرارداد، یک پیمانِ ناگسستنی بود که از همان کودکی پی‌ریزی شده بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت نهم

حنانه عاشق رقصیدن بود؛ اما نه رقص معمولی. او یاد گرفته بود چطور با لرزش‌های موسیقی و ضرب‌آهنگِ درام، بدنش را حرکت دهد. او به شیوا یاد داد که موسیقی را فقط با گوش‌ها نمی‌شنوند، بلکه با تمام وجود، از طریق لرزشِ کفِ اتاق و ضربانِ قلب، حس می‌کنند.

یک روز عصر، در حیاط مدرسه، حنانه به شیوا گفت: *«شیوا، تو نقاشی می‌کشی و من می‌رقصم. بیا با هم یک نمایش بسازیم. تو دنیا را رنگ کن و من با حرکت‌هایم، آن رنگ‌ها را به حرکت در بیاورم.»*
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت اول

شیوا تا شش سالگی دختربچه‌ای پرشور و پرحرف بود؛ با صدایی که همیشه در خانه می‌پیچید. اما یک اتفاق تلخ در یک عصر پاییزی، همه‌چیز را تغییر داد. سقوط از بالکن، ضربه‌ای سنگین به سرش وارد کرد. روزها و ماه‌های بعد از آن حادثه، برای شیوا و خانواده‌اش مثل عبور از یک تونل تاریک و طولانی بود. وقتی شیوا از کما بیرون آمد و دوران نقاهت را گذراند، دیگر آن شیوا نبود؛ سکوتِ مطلق جای
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت پونزدهم

شیوا در ۱۳ سالگی، هنوز در جهانِ نوجوانیِ بود که مرزهایِ قلبِ خودش را نمی‌فهمد. آن حسِ «تبشِ بخاطرِ کسی»، برای او نه یک عشقِ بزرگسالان، که یک تگرگِ اولِ کودکانه بود؛ شبیه به لرزیدنِ دلِ وقتی کسی که تحسین می‌کنی، به حرکتِ لطیفِ دستتِ نگاه کند یا نظرِ محبتتری نسبت به کارِ تو داشته باشد.

محمد، چون ۱۱ سال بزرگ‌تر و ۸خته‌تر بود، این آشفتگیِ نوجوانانه را از بشناخت و درک کرد. او در همان تُوالینِ روزهایِ آشنایی، به شیوا یک مرزِ طبیعیِ از خود قائل شد؛ مثلِ آن که یک استاد، شاگردِ خود را به جایِ «فاصله‌ی چند سالِ» به «فاصله‌ی یک مرزِ محبتی» ببرد. او هرگز به شیوا به عنوانِ «معشوقه» نگاه نکند، بل به عنوانِ یک گُلِ خام نوجوانِ که باید در امنِدِ رشدِ کند.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت سوم

یک اتفاق کوچک، شیوا را به زندگی برگرداند. یک روز، مادرش که از دیدن غمِ مداوم در چشمان شیوا کلافه بود، یک دفترچه نقاشی و مداد رنگی جلوی او گذاشت. شیوا که دیگر کلمات را نمی‌شنید، شروع کرد به کشیدنِ آن «صدای سکوت». او در نقاشی‌هایش، دنیا را نه با صداها، بلکه با رنگ‌ها نشان می‌داد. غمِ سقوط را با رنگ‌های خاکستری و تیرگی‌های عمیق می‌کشید و شادیِ دوباره پیدا کردنِ خودش را با رنگ‌های زرد و نارنجی
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت شونزدهم
با وجودِ این، نوجوانِ ۱۳ ساله، در دل خودِ، مصرِ بر آن بود که این استاد، «محمدِ بزرگتر» است. هنگامِ کلاسِینه هنر، شیوا از او می‌آموخت که با نقاشی، چیزی فراتر از تصویرها خلق می‌شود؛ با محمد، او فهمید که «سکوتِ دنیای ناشنوایان»، فقط یک بارِ نیست، بلکه امکاناتِ هزارانِ هنرِ در آن پنهان است.

در یک غروبِ، بعدِ کلاسِ نقاشی، شیوا در حالِ کشیدنِ پرتره‌ای از محمد بود و با دلِ لرزانِ نوجوانِ، در همان فاصله‌ی چند مترِ، گف:
*«تو مثلِ یه ستاره‌ای ک آسمونِ رو روشن می‌کنی. کاش من هم روزی مث تو بلندِ هنرِ بوم.»*
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت چهارم
شیوا یاد گرفت که مغزش اگرچه آسیب دیده بود، اما هنوز می‌توانست دنیای اطرافش را جور دیگری تفسیر کند. او با کمک درمانگران، یاد گرفت دوباره با دنیا ارتباط برقرار کند؛ این بار با «زبان اشاره» و با «هنر».

او که روزی از ارتفاع سقوط کرده بود، حالا شروع کرد به پرواز کردن با ذهنِ خلاقش. شیوا بزرگ شد و نمایشگاه‌های نقاشی برگزار کرد. در هر نقاشی او، همیشه یک پنجره‌ی باز دیده می‌شد؛ پنجره‌ای که نه برای سقوط، بلکه برای تماشا و دیدنِ زیبایی‌هایی بود که دیگران در هیاهوی صداها، از دیدنشان غافل بودند.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت بیستم

دو سال بعد، در ۱۵ سالگی، وقتی شکوفه‌های بهاری دوباره بر درختان نشسته بود، شیوا و محمد پیوندشان را جشن گرفتند. خانه‌ای که ساخته بودند، با وجود سن و سالِ کمشان، سرشار از وقار و آرزو بود.

اما شیرین‌ترین بخش این سفر، زمانی رقم خورد که در ۱۶ سالگی، شیوا طعم نوظهور مادر شدن را چشید. انتظار، نه ماهی که برای خیلی‌ها طولانی است، برای او در سایه‌ی حمایت محمد، به سفری پر از امید بدل شد. و سرانجام، در ۱۷ سالگی، تولدِ پسرشان، نقطه‌ی عطفی شد بر شکوهِ این عشق.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت پایان

حالا شیوا به آینه نگاه می‌کند؛ نوزادی که زمانی در عکس (همان که همیشه به آن می‌نگریست) بی‌خبر از آینده بود، اکنون مادری است که نگاهِ پر از عشقِ پسر کوچکش را می‌بیند. او آموخته بود که عشق، نه به تقویم، که به عمقِ قلبی است که در طول تمام این سال‌ها، هرگز از تپیدن برای محمد باز نایستاده است.
مشاهده ۵ پاسخ
مامان عاطی مامان عاطی قصد بارداری
#پیشگیری از زردی نوزاد

بعضی از بانوان به دلیل نگرانی از ایجاد زردی در نوزادشان، در ماههای آخر بارداری مبادرت  به مصرف بی رویه خنکی می کنند که این امر باعث بروز مشکلات در مادران می شود. این کار به هیچ وجه مورد توصیه ما نیست. راه منطقی آن است که در یکی دو ماه آخر بارداری، مادر، هفته ای یک بار، زبان خود را در آینه کنترل کند؛ اگر زبان زردرنگ بود می تواند نشان دهنده افزایش صفرا و احتمال ایجاد زردی در نوزاد باشد.

در این حال بهتر است یک خنکی ملایم مثل عرق کاسنی را چند روز مصرف کنند تا مشکل حل شود. توصیه عمومی تر برای رفع نگرانی همه مادران این است که از یک هفته به زایمان هر روز یکی دو استکان عرق کاسنی مصرف کنند؛ امّا فراموش نکنند که درمان زردی نوزادان، کاری ساده است و نباید باعث نگرانی آنها شود.‌‎‎‎‎‌
🌺
مشاهده ۰ پاسخ
مامان ابریشم مامان ابریشم ۲ ماهگی
پدرها نميتوانند مانند ما مادرها فرزندانشان را در آغوش بگيرند
آنها از نظر جسمي قوي ترند ، اما ما انعطاف پذيرتريم.
ما ساعتها نوزاد را در آغوش ميگيريم با دستهاي درد گرفته، ناتواني براي يافتن يك موقعيت راحت تر، نياز به رفتن به دستشويي، و با اين حال به كارمان ادامه ميدهيم و از آرام كردن دلبندمان دست نميكشيم

مادر بودن يعني با تمام دردها خستگي ها و بي خوابي ها با هم ادامه دهي..
شايد ديگران فقط يك نوزاد را ببينند اما يك مادر تمام سختي هاي پشت لبخندش را ميداند ؛ همان شب هايي كه با دست هاي درد گرفته بغلش ميكني و صبح دوباره بايد قوي باشي..

مادر بودت قدرتي را در ما به وجود مي آورد كه حتي خودمان هم از وجودش بي خبر بوديم ...
مشاهده ۲ پاسخ