یارت یازدهم
سال‌ها گذشت و سکوت، دیگر برای شیوا و حنانه یک محدودیت نبود، بلکه به فضای مشترک و امنی تبدیل شده بود که فقط آن‌ها می‌توانستند در آن نفس بکشند. شیوا و حنانه، از دوران مدرسه تا سال‌های نوجوانی، مثل دو شاخه‌ی یک درخت شده بودند که هر چه بیشتر رشد می‌کردند، بیشتر به هم گره می‌خوردند.

آن‌ها با هم بزرگ شدند. شیوا با هر بار برداشتن قلم‌مو، بزرگ‌تر و پخته‌تر می‌شد؛ نقاشی‌هایش از آن تصویرگری‌های ساده‌ی کودکی، به آثار هنری عمیق و مفهومی تبدیل شده بود که لرزشِ روح را به نمایش می‌گذاشت. و حنانه، با آن انرژیِ بی‌پایان، به دختری تبدیل شده بود که رقصش، نه فقط یک حرکت، بلکه یک زبانِ کامل برای بیانِ احساساتی بود که کلمات از بیانشان عاجز بودند.

۱ پاسخ

چقدر قشنگه👏

مقالات مرتبط

اعتیاد به فضای مجازی
اعتیاد به فضای مجازی | عوارض و راههای درمان
تفاوت شیر خشک با شیر مادر
8 تفاوت شیر مادر با شیر خشک که نمیدانید!
مراقبت از نوزاد تازه متولد شده
نوزاد تازه متولد شده و همه نکات مراقبت از آن
شیر خوردن نوزاد فقط از یک سینه
علت شير نخوردن نوزاد از يك سينه مادر و راهکارها

سوال های مرتبط

مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
یارت دوازدهم
تا زمانی که شیوا به **۱۳ سالگی** رسید، حنانه **۱۴ ساله** شده بود. این یک سال اختلاف، در دنیای آن‌ها مثل یک فاصله نیست، بلکه مثل یک پناهگاه بود؛ حنانه با آن یک سال تجربه و پختگیِ بیشتر، همیشه نقشِ آن ستونِ استوار را برای شیوا داشت. وقتی شیوا در ۱۵ سالگی، در دوره‌های حساسِ نوجوانی با آشفتگی‌های ذهنی و احساسی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حنانه با آن نگاهِ آرام و دانای خود، به او یادآوری می‌کرد که «تغییرات، بخشی از زیباییِ رشد کردن هستند».

دوستان همه‌ی مدرسه بودندند، اما فقط آن‌ها بودند که «سکوتِ یکدیگر» را می‌فهمیدند. آن‌ها می‌توانستند ساعت‌ها در یک اتاق بنشینند؛ شیوا مشغول نقاشی کردن باشد و حنانه در حال تمرین حرکات رقصِ آرامش‌بخش یا خواندن یک کتاب؛ بدون اینکه حتی یک کلمه از زبان اشاره خارج شود، اما در عین حال، تمامِ نیازهای روحی هم را درک می‌کردند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت دهم
آن دو، ترکیبی از هنر و سکوت شدند. شیوا نقاشی‌هایی می‌کشید که انگار از دلِ رقص‌های حنانه بیرون آمده بودند؛ خطوطی منحنی و پرجنب‌وجوش که گویی در حال حرکت بودند.

دوستی با حنانه به شیوا یاد داد که برای رسیدن به کسی، همیشه نیاز به شنیدن نیست؛ گاهی فقط کافی است با نگاهت، در چشمانِ او، معنای کلمات را پیدا کنی. شیوا حالا فهمیده بود که اگرچه آن حادثه دوران کودکی‌اش را از او گرفت، اما تقدیر، او را به سمتی هدایت کرده که با حنانه، زبانِ جدیدی برای زندگی پیدا کند؛ زبانی که در آن، صدا، از جنسِ نگاه و لمس و هنر بود.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت سیزدهم
در ۱۳سالگی، شیوا دیگر از آن حادثه‌ی بالکن نمی‌ترسید. او دیگر از ارتفاع نمی‌هراسید، چون یاد گرفته بود که حتی اگر زمین هم از زیر پای آدم برود، اگر دستِ یک دوست مثل حنانه را در دست داشته باشی، سقوط هم می‌تواند شروعِ یک پروازِ جدید باشد.

یک شب، زیر نور ماه، در حالی که شیوا در حال کشیدن طرحی از صورتِ حنانه بود، حنانه با دست‌هایش به شیوا اشاره کرد:
*«شیوا، می‌بینی؟ ما دیگر فقط دو دختر ناشنوا نیستیم. ما دو زبانی هستیم که دنیا را با هم می‌خوانیم.»*

شیوا لبخند زد. او دیگر نیازی نداشت که صدای ماه یا صدای باد را بشنود. او در چشم‌های حنانه، در لرزشِ دستانش و در رنگ‌های روی بومش، زیباترین موسیقی جهان را پیدا کرده بود؛ موسیقیِ دوستی که از جنسِ صدا نبود، بلکه از جنسِ حضورِ خالص بود.
مشاهده ۳ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت نهم

حنانه عاشق رقصیدن بود؛ اما نه رقص معمولی. او یاد گرفته بود چطور با لرزش‌های موسیقی و ضرب‌آهنگِ درام، بدنش را حرکت دهد. او به شیوا یاد داد که موسیقی را فقط با گوش‌ها نمی‌شنوند، بلکه با تمام وجود، از طریق لرزشِ کفِ اتاق و ضربانِ قلب، حس می‌کنند.

یک روز عصر، در حیاط مدرسه، حنانه به شیوا گفت: *«شیوا، تو نقاشی می‌کشی و من می‌رقصم. بیا با هم یک نمایش بسازیم. تو دنیا را رنگ کن و من با حرکت‌هایم، آن رنگ‌ها را به حرکت در بیاورم.»*
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت سوم

یک اتفاق کوچک، شیوا را به زندگی برگرداند. یک روز، مادرش که از دیدن غمِ مداوم در چشمان شیوا کلافه بود، یک دفترچه نقاشی و مداد رنگی جلوی او گذاشت. شیوا که دیگر کلمات را نمی‌شنید، شروع کرد به کشیدنِ آن «صدای سکوت». او در نقاشی‌هایش، دنیا را نه با صداها، بلکه با رنگ‌ها نشان می‌داد. غمِ سقوط را با رنگ‌های خاکستری و تیرگی‌های عمیق می‌کشید و شادیِ دوباره پیدا کردنِ خودش را با رنگ‌های زرد و نارنجی
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت هفتم
در همان روز اول، با دختری آشنا شد که در نیمکت کنار او نشسته بود. دختری با لبخندی که انگار همیشه روی لب‌هایش بود و چشم‌هایی که پر از شیطنت و در عین حال مهربانی می‌درخشید. نام او **حنانه** بود. حنانه یک سال از شیوا بزرگتر بود و با آن یک سال تجربه، انگار راه و رسمِ زندگی در این دنیای بی‌صدا را بهتر بلد بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت اول

شیوا تا شش سالگی دختربچه‌ای پرشور و پرحرف بود؛ با صدایی که همیشه در خانه می‌پیچید. اما یک اتفاق تلخ در یک عصر پاییزی، همه‌چیز را تغییر داد. سقوط از بالکن، ضربه‌ای سنگین به سرش وارد کرد. روزها و ماه‌های بعد از آن حادثه، برای شیوا و خانواده‌اش مثل عبور از یک تونل تاریک و طولانی بود. وقتی شیوا از کما بیرون آمد و دوران نقاهت را گذراند، دیگر آن شیوا نبود؛ سکوتِ مطلق جای
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت نوزدهم همه چیز از یک روز بهاری شروع شد؛ روز تولد«شیوا». محمد، با همان نگاه‌های کنجکاوِ کودکی‌اش، انگار که رازی بزرگ را دریافته باشد، در آن روز خاص با زبانی که فقط قلب‌ها می‌فهمیدند، پیشنهاد ماندن برای همیشه را داد. شیوا، در حالی که در آغوش محبت خانواده بود، این عهد را در جانش پذیرفت.

گویی زمان برای آن‌ها با سرعت دیگری می‌گذشت. ۱۳ سالگی، فصلِ عهدِ بستن بود. وقتی شیوا با قلبی لرزان موضوع را با خانواده‌اش در میان گذاشت، سدِ تردیدها فرو ریخت و آن‌ها با آغوش باز، این پیوند را پذیرفتند. عقدِ آن‌ها، فراتر از یک قرارداد، یک پیمانِ ناگسستنی بود که از همان کودکی پی‌ریزی شده بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت پونزدهم

شیوا در ۱۳ سالگی، هنوز در جهانِ نوجوانیِ بود که مرزهایِ قلبِ خودش را نمی‌فهمد. آن حسِ «تبشِ بخاطرِ کسی»، برای او نه یک عشقِ بزرگسالان، که یک تگرگِ اولِ کودکانه بود؛ شبیه به لرزیدنِ دلِ وقتی کسی که تحسین می‌کنی، به حرکتِ لطیفِ دستتِ نگاه کند یا نظرِ محبتتری نسبت به کارِ تو داشته باشد.

محمد، چون ۱۱ سال بزرگ‌تر و ۸خته‌تر بود، این آشفتگیِ نوجوانانه را از بشناخت و درک کرد. او در همان تُوالینِ روزهایِ آشنایی، به شیوا یک مرزِ طبیعیِ از خود قائل شد؛ مثلِ آن که یک استاد، شاگردِ خود را به جایِ «فاصله‌ی چند سالِ» به «فاصله‌ی یک مرزِ محبتی» ببرد. او هرگز به شیوا به عنوانِ «معشوقه» نگاه نکند، بل به عنوانِ یک گُلِ خام نوجوانِ که باید در امنِدِ رشدِ کند.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آراد 👼💙 مامان آراد 👼💙 ۱ ماهگی
پارت 4
فردای آن روز، بعد از اینکه بالاخره توانستم با سختی به دستشویی بروم، مرخص شدم.

و این‌طور شد که بعد از ماه‌ها انتظار، ترس، ذوق، نگرانی و بی‌خوابی، از بیمارستان بیرون آمدم؛ نه دیگر فقط به عنوان یک همسر و دختر، بلکه به عنوان مادر آراد.

آن روز برای من فقط روز یک عمل جراحی نبود.

روزی بود که صدای گریه‌ی پسرم را برای اولین بار شنیدم، برای اولین بار صورتش را دیدم و فهمیدم تمام آن ماه‌هایی که منتظرش بودم، حالا تبدیل به یک واقعیت کوچک و دوست‌داشتنی شده است.

آراد آمده بود؛ و فصل جدید زندگی ما، از همان لحظه شروع شد. ❤️
مشاهده ۳ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت چهارم
شیوا یاد گرفت که مغزش اگرچه آسیب دیده بود، اما هنوز می‌توانست دنیای اطرافش را جور دیگری تفسیر کند. او با کمک درمانگران، یاد گرفت دوباره با دنیا ارتباط برقرار کند؛ این بار با «زبان اشاره» و با «هنر».

او که روزی از ارتفاع سقوط کرده بود، حالا شروع کرد به پرواز کردن با ذهنِ خلاقش. شیوا بزرگ شد و نمایشگاه‌های نقاشی برگزار کرد. در هر نقاشی او، همیشه یک پنجره‌ی باز دیده می‌شد؛ پنجره‌ای که نه برای سقوط، بلکه برای تماشا و دیدنِ زیبایی‌هایی بود که دیگران در هیاهوی صداها، از دیدنشان غافل بودند.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت شونزدهم
با وجودِ این، نوجوانِ ۱۳ ساله، در دل خودِ، مصرِ بر آن بود که این استاد، «محمدِ بزرگتر» است. هنگامِ کلاسِینه هنر، شیوا از او می‌آموخت که با نقاشی، چیزی فراتر از تصویرها خلق می‌شود؛ با محمد، او فهمید که «سکوتِ دنیای ناشنوایان»، فقط یک بارِ نیست، بلکه امکاناتِ هزارانِ هنرِ در آن پنهان است.

در یک غروبِ، بعدِ کلاسِ نقاشی، شیوا در حالِ کشیدنِ پرتره‌ای از محمد بود و با دلِ لرزانِ نوجوانِ، در همان فاصله‌ی چند مترِ، گف:
*«تو مثلِ یه ستاره‌ای ک آسمونِ رو روشن می‌کنی. کاش من هم روزی مث تو بلندِ هنرِ بوم.»*
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت پایان

حالا شیوا به آینه نگاه می‌کند؛ نوزادی که زمانی در عکس (همان که همیشه به آن می‌نگریست) بی‌خبر از آینده بود، اکنون مادری است که نگاهِ پر از عشقِ پسر کوچکش را می‌بیند. او آموخته بود که عشق، نه به تقویم، که به عمقِ قلبی است که در طول تمام این سال‌ها، هرگز از تپیدن برای محمد باز نایستاده است.
مشاهده ۵ پاسخ
مامان لوبیای سحر آمیز مامان لوبیای سحر آمیز ۱ ماهگی
طلوعِ عسلچه‌ی مامان: روایتی از یک صبحِ تابستانی

«نامه توی دستم بود و قلبم تندتر از همیشه می‌زد. ۲۷ مرداد ۱۴۰۵، روزی که قرار بود سهم من از دنیا، لمسِ معجزه‌ای کوچک باشد. ۳۷ هفته و پنج روز گذشته بود؛ انگار همین دیروز بود که بی‌خبر بودم، اما حالا قرار بود مادر شوم. ترس، ذوق، اضطراب… همه با هم در وجودم گره خورده بودند. جدی‌جدی وقتش رسیده بود!

من از هفته ۳۶ ساک‌ها را بسته بودم. حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر آن سردرگمیِ اولِ راه، کلافه‌کننده بود. برای همین، تمام تجربه‌ام را اینجا می‌نویسم تا شاید برای یک مادرِ دیگر، مسیر روشن‌تر شود:
مشاهده ۲ پاسخ
مامان آراد 👼💙 مامان آراد 👼💙 ۱ ماهگی
پارت 3
به من گفته بودند باید بتوانم پاهایم را حرکت بدهم و زانویم را خم کنم تا بتوانم از ریکاوری خارج شوم. با وجود تمام مسکن‌های قوی و داروهایی که گرفته بودم، کاملاً هوشیار بودم و مدام تلاش می‌کردم پاهایم را تکان بدهم.
فقط به این فکر می‌کردم که زودتر بتوانم بروم و پسرم را ببینم.بالاخره با هر سختی‌ای که بود، توانستم پایم را خم کنم. بعد باید خودم را از یک تخت به تخت دیگر منتقل می‌کردم و این قسمت واقعاً سخت بود.بعد من را به بخش زنان بردند.
و تازه آنجا بود که دردهای اصلی شروع شد.
با کمک شیاف و مسکن سعی می‌کردند دردهایم را کنترل کنند و من هم تلاش می‌کردم تحملش کنم. همزمان باید به آراد شیر می‌دادم و حواسم به او می‌بود. از یک طرف درد داشتم و بدنم خسته و بی‌رمق بود و از طرف دیگر، یک موجود کوچک تمام دنیایم شده بود که باید مراقبش می‌بودم.
وقتی وارد بخش زنان شدم، همسرم را دیدم.
برای اولین بار دیدم که گریه می‌کند.او هم تمام این مدت نگران من بود و منتظر بود ببینم چرا دیر کرده‌ام. حتی فکر کرده بود شاید مشکلی برایم پیش آمده باشد. اما همین که من و آراد را دید، تمام نگرانی‌اش برطرف شد.آن لحظه برای هر دوی ما، پایان یک ترس بزرگ و شروع یک زندگی کاملاً جدید بود.
ساعت‌های بعدی اما آسان نبود.درد داشتم، بخیه‌هایم درد می‌کرد و شکمم احساس می‌کردم می‌سوزد. با این حال، حدود دوازده ساعت بعد از عمل باید راه می‌رفتم و شاید سخت‌ترین قسمت همه‌ی ماجرا همین بود.با تمام دردی که داشتم، به خودم می‌گفتم:
باید راه بری. باید بلند شی.و بلند شدم.با سختی راه رفتم و آن مرحله را هم پشت سر گذاشتم.
مشاهده ۲ پاسخ