پارت 4
فردای آن روز، بعد از اینکه بالاخره توانستم با سختی به دستشویی بروم، مرخص شدم.

و این‌طور شد که بعد از ماه‌ها انتظار، ترس، ذوق، نگرانی و بی‌خوابی، از بیمارستان بیرون آمدم؛ نه دیگر فقط به عنوان یک همسر و دختر، بلکه به عنوان مادر آراد.

آن روز برای من فقط روز یک عمل جراحی نبود.

روزی بود که صدای گریه‌ی پسرم را برای اولین بار شنیدم، برای اولین بار صورتش را دیدم و فهمیدم تمام آن ماه‌هایی که منتظرش بودم، حالا تبدیل به یک واقعیت کوچک و دوست‌داشتنی شده است.

آراد آمده بود؛ و فصل جدید زندگی ما، از همان لحظه شروع شد. ❤️

تصویر
۳ پاسخ

بسلامتی عزیزم قدم نورسیدت مبارک انشالله دومادیش ببینی حضرت زینب عمل کردی؟

بسلامتی عزیزم

عزیزم مرسی از تجربه ای که برامون نوشتی 💕😘

مقالات مرتبط

چند روز بعد از مصرف قرص اورژانسی پریود میشویم؟
چند روز بعد از مصرف قرص اورژانسی پریود میشویم؟
غذا دادن به نوزاد از کی شروع میشه
غذا دادن به نوزاد از کی شروع میشه ؟
بیرون بردن نوزاد تا چهل روز
بیرون بردن نوزاد تا چهل روز اول تولد و مراقبت‌های لازم
اولین پریود بعد از سزارین
اولین پریود بعد از سزارین چگونه است؟

سوال های مرتبط

مامان آراد 👼💙 مامان آراد 👼💙 روزهای ابتدایی تولد
پارت 2
خانمی که سوند را وصل می‌کرد گفت: «می‌تونم وقتی بی‌حسی انجام شد سوند رو برات وصل کنم، ولی چون باید پات رو تکون بدی ممکنه کمرت درد بگیره. اگر می‌تونی دردش رو تحمل کنی، بهتره همین الان انجامش بدیم.»من هم گفتم: «باشه.»سوند را وصل کرد. درد داشت، اما تحملش کردم. بعد نشستم، کمرم را خم کردم و سوزن بی‌حسی را در کمرم زدند. کم‌کم پاهایم بی‌حس شد.پرده‌ای جلوی چشمم انداختند و جراحی شروع شد.با اینکه سرم و داروهای مختلفی دریافت کرده بودم و کمی هم حالت تهوع داشتم و حتی برایم داروی مخدر تزریق کرده بودند، اما کاملاً هوشیار بودم. همه‌چیز را می‌شنیدم. صدای پزشکان و پرستارها را می‌شنیدم و می‌دانستم که بالاخره لحظه‌ای که ماه‌ها منتظرش بودم، رسیده است.و بعد...صدای گریه‌ی پسرم را شنیدم.همان یک صدا برای من کافی بود.
اول آراد را به من نشان ندادند. گفتند باید او را آماده و تمیز کنند و بعد بیاورند. چند دقیقه‌ای گذشت و بالاخره آوردندش.وقتی برای اولین بار چهره‌ی پسرم را دیدم، تمام وجودم پر از احساس شد. فقط اشک می‌ریختم و گریه می‌کردم.آن لحظه هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شود.
چهره‌ی پسرم برای اولین بار جلوی چشمم بود؛ پسری که ماه‌ها در شکمم زندگی کرده بود و حالا واقعاً روبه‌رویم بود. هنوز هم هر وقت به آن لحظه فکر می‌کنم، انگار دوباره همان صحنه را می‌بینم.عمل که تمام شد، من را روی تخت دیگری منتقل کردند و به ریکاوری بردند.آنجا خیلی سردم بود. به‌شدت می‌لرزیدم. از پرستار خواستم چیزی برای گرم شدن بیاورد. برایم وسیله‌ی گرمایشی و پتو آوردند و آن را داخل پتو گذاشتند تا کم‌کم گرم شوم.
اما حتی در آن شرایط هم تمام فکر و ذکرم فقط یک چیز بود:می‌خواستم پسرم را ببینم.
مشاهده ۵ پاسخ
مامان آقا ایلیا🤍 مامان آقا ایلیا🤍 ۲ ماهگی
پارت ۳
و بعد...
ساعت ۱۲:۳۰، درست همزمان با اذان، صدای گریه‌ات در اتاق پیچید. 🤍
انگار تمام دنیا برای چند ثانیه ساکت شد و فقط صدای تو ماند.
صدایی که ماه‌ها منتظر شنیدنش بودم.
وقتی تو را گذاشتند توی بغلم، برای اولین بار صورتت را دیدم.
آن لحظه را نمی‌شود با هیچ کلمه‌ای توصیف کرد.
همه‌ی دردها، ترس‌ها، نگرانی‌ها و سختی‌های این نه ماه، همان‌جا جایشان را به یک حس عجیب و عمیق دادند؛ عشقی که نمی‌دانستم قلب آدم می‌تواند این‌قدر بزرگ شود تا جایی برایش داشته باشد.
نگاهت کردم و با خودم گفتم:
«پس تو همون پسر کوچولویی هستی که این همه مدت منتظرت بودم...»
کوچولو بودی، ظریف و دوست‌داشتنی، اما برای من تمام دنیا بودی.
از همان لحظه‌ای که گذاشتنت توی بغلم، فهمیدم زندگی من دیگر مثل قبل نیست.
تو آمدی و یک «مامان» تازه از من ساختی.
آمدی و تمام خستگی‌های این نه ماه را از یادم بردی.
آمدی و شدی قشنگ‌ترین اتفاق زندگی من.
پسرم،
من تو را قبل از دیدنت دوست داشتم، اما وقتی دیدمت فهمیدم آن چیزی که اسمش را «عشق مادرانه» می‌گذارند، خیلی بزرگ‌تر از چیزی است که می‌شود تصورش کرد.
تو همان هدیه‌ای هستی که ساعت ۱۲:۳۰، همزمان با اذان، به زندگی من رسید.
و من از همان لحظه تا همیشه...
میمیرم برات. 🤍
مشاهده ۳ پاسخ
مامان آراد 👼💙 مامان آراد 👼💙 روزهای ابتدایی تولد
پارت 3
به من گفته بودند باید بتوانم پاهایم را حرکت بدهم و زانویم را خم کنم تا بتوانم از ریکاوری خارج شوم. با وجود تمام مسکن‌های قوی و داروهایی که گرفته بودم، کاملاً هوشیار بودم و مدام تلاش می‌کردم پاهایم را تکان بدهم.
فقط به این فکر می‌کردم که زودتر بتوانم بروم و پسرم را ببینم.بالاخره با هر سختی‌ای که بود، توانستم پایم را خم کنم. بعد باید خودم را از یک تخت به تخت دیگر منتقل می‌کردم و این قسمت واقعاً سخت بود.بعد من را به بخش زنان بردند.
و تازه آنجا بود که دردهای اصلی شروع شد.
با کمک شیاف و مسکن سعی می‌کردند دردهایم را کنترل کنند و من هم تلاش می‌کردم تحملش کنم. همزمان باید به آراد شیر می‌دادم و حواسم به او می‌بود. از یک طرف درد داشتم و بدنم خسته و بی‌رمق بود و از طرف دیگر، یک موجود کوچک تمام دنیایم شده بود که باید مراقبش می‌بودم.
وقتی وارد بخش زنان شدم، همسرم را دیدم.
برای اولین بار دیدم که گریه می‌کند.او هم تمام این مدت نگران من بود و منتظر بود ببینم چرا دیر کرده‌ام. حتی فکر کرده بود شاید مشکلی برایم پیش آمده باشد. اما همین که من و آراد را دید، تمام نگرانی‌اش برطرف شد.آن لحظه برای هر دوی ما، پایان یک ترس بزرگ و شروع یک زندگی کاملاً جدید بود.
ساعت‌های بعدی اما آسان نبود.درد داشتم، بخیه‌هایم درد می‌کرد و شکمم احساس می‌کردم می‌سوزد. با این حال، حدود دوازده ساعت بعد از عمل باید راه می‌رفتم و شاید سخت‌ترین قسمت همه‌ی ماجرا همین بود.با تمام دردی که داشتم، به خودم می‌گفتم:
باید راه بری. باید بلند شی.و بلند شدم.با سختی راه رفتم و آن مرحله را هم پشت سر گذاشتم.
مشاهده ۲ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
یارت یازدهم
سال‌ها گذشت و سکوت، دیگر برای شیوا و حنانه یک محدودیت نبود، بلکه به فضای مشترک و امنی تبدیل شده بود که فقط آن‌ها می‌توانستند در آن نفس بکشند. شیوا و حنانه، از دوران مدرسه تا سال‌های نوجوانی، مثل دو شاخه‌ی یک درخت شده بودند که هر چه بیشتر رشد می‌کردند، بیشتر به هم گره می‌خوردند.

آن‌ها با هم بزرگ شدند. شیوا با هر بار برداشتن قلم‌مو، بزرگ‌تر و پخته‌تر می‌شد؛ نقاشی‌هایش از آن تصویرگری‌های ساده‌ی کودکی، به آثار هنری عمیق و مفهومی تبدیل شده بود که لرزشِ روح را به نمایش می‌گذاشت. و حنانه، با آن انرژیِ بی‌پایان، به دختری تبدیل شده بود که رقصش، نه فقط یک حرکت، بلکه یک زبانِ کامل برای بیانِ احساساتی بود که کلمات از بیانشان عاجز بودند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت سوم

یک اتفاق کوچک، شیوا را به زندگی برگرداند. یک روز، مادرش که از دیدن غمِ مداوم در چشمان شیوا کلافه بود، یک دفترچه نقاشی و مداد رنگی جلوی او گذاشت. شیوا که دیگر کلمات را نمی‌شنید، شروع کرد به کشیدنِ آن «صدای سکوت». او در نقاشی‌هایش، دنیا را نه با صداها، بلکه با رنگ‌ها نشان می‌داد. غمِ سقوط را با رنگ‌های خاکستری و تیرگی‌های عمیق می‌کشید و شادیِ دوباره پیدا کردنِ خودش را با رنگ‌های زرد و نارنجی
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت نوزدهم همه چیز از یک روز بهاری شروع شد؛ روز تولد«شیوا». محمد، با همان نگاه‌های کنجکاوِ کودکی‌اش، انگار که رازی بزرگ را دریافته باشد، در آن روز خاص با زبانی که فقط قلب‌ها می‌فهمیدند، پیشنهاد ماندن برای همیشه را داد. شیوا، در حالی که در آغوش محبت خانواده بود، این عهد را در جانش پذیرفت.

گویی زمان برای آن‌ها با سرعت دیگری می‌گذشت. ۱۳ سالگی، فصلِ عهدِ بستن بود. وقتی شیوا با قلبی لرزان موضوع را با خانواده‌اش در میان گذاشت، سدِ تردیدها فرو ریخت و آن‌ها با آغوش باز، این پیوند را پذیرفتند. عقدِ آن‌ها، فراتر از یک قرارداد، یک پیمانِ ناگسستنی بود که از همان کودکی پی‌ریزی شده بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان ܩَــہ🌙ـوا🐣✨️ مامان ܩَــہ🌙ـوا🐣✨️ روزهای ابتدایی تولد
بالاخره شروع ۳۸ هفته … 🥲💗
فقط ۵ روز مونده تا لحظه‌ای که تمام این انتظارها، نگرانی‌ها، اشک‌ها و دعاها به قشنگ‌ترین آغوش دنیا ختم بشه…
دختر کوچولوی من، مهوا جانم،
از روزی که فهمیدم مهمون قلب و جانمی، همه‌چیز برای من رنگ دیگری گرفت.
روزهایی بود که ترسیدم، خسته شدم، بی‌قرار شدم و فکر کردم این روزها هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند؛ اما هر بار دستم را روی شکمم گذاشتم و حرکتت را حس کردم، یادم افتاد برای چه چیزی دارم صبر می‌کنم. ✨️🤍
حالا رسیدیم به آخرین قدم‌های این مسیر…
آخرین شب‌هایی که تو زیر قلب منی،
آخرین تکان‌هایت، آخرین سکسکه‌هایت و آخرین روزهایی که تو را فقط از روی شکمم می‌شناسم.
دخترم،
۵ روز دیگر قرار است برای اولین بار صورتت را ببینم، صدایت را بشنوم و تو را در آغوشم بگیرم…
نمی‌دانم آن لحظه چه حسی خواهم داشت، فقط می‌دانم تمام خستگی این ۹ ماه را با یک نگاه به تو فراموش می‌کنم. 🥹💕🤍
خدایا شکرت که منو تا اینجا رسوندی…
برای تمام روزهایی که از من و دخترم مراقبت کردی، برای تمام ترس‌هایی که به آرامش تبدیل کردی و برای اینکه بالاخره به آخر این مسیر رسیدیم، هزاران بار شکرت.💗🌸
1405.6.10💕🤰👼
مشاهده ۱۵ پاسخ
مامان 💗 لیانا 💗 مامان 💗 لیانا 💗 ۳ ماهگی
اثر بخیه بعد از سه روز.
این فقط یک خط روی پوست نیست.

این خط داستان ۹ ماه انتظار

ساعتها درد

و لحظه ای است که یک مادر برای اولین بار صدای فرزندش را می شنود
مشاهده ۹ پاسخ
مامان Artam 🧸🩵 مامان Artam 🧸🩵 روزهای ابتدایی تولد
امشب، آخرین شبِ بارداری من است…
آخرین شبی که تو هنوز مهمانِ قلب و شکم منی 🤍

فردا صبح، ساعت ۸، به بیمارستان می‌روم تا بعد از نه ماه انتظار، برای اولین بار تو را در آغوش بگیرم.
پسر کوچولوی من، آرتام… چقدر برای دیدنت لحظه‌شماری کرده‌ام. 🥹

امشب، با تمام ترس‌ها و هیجان‌هایم، فقط به تو فکر می‌کنم؛ به لحظه‌ای که صدای گریه‌ات را می‌شنوم و برای اولین بار صورتت را می‌بینم.
شاید هیچ کلمه‌ای نتواند احساسی را که امشب در قلبم دارم توصیف کند.

آرتام جان، فردا روزی‌ست که من هم دوباره متولد می‌شوم؛
«مامانِ آرتام» شدن، قشنگ‌ترین اتفاق زندگی من است. 🤍

امشب آخرین شبِ انتظار است…
و فردا، اولین روزِ زندگیِ تو و آغازِ زیباترین فصل زندگیِ من.
به امید دیدنت، پسرم…
دوستت دارم، بیشتر از تمام چیزی که بتوانم با کلمات بگویم. 🫂🤍


۱۴۰۵/۰۶/۲۵
مشاهده ۱۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۲ ماهگی
پارت پونزدهم

شیوا در ۱۳ سالگی، هنوز در جهانِ نوجوانیِ بود که مرزهایِ قلبِ خودش را نمی‌فهمد. آن حسِ «تبشِ بخاطرِ کسی»، برای او نه یک عشقِ بزرگسالان، که یک تگرگِ اولِ کودکانه بود؛ شبیه به لرزیدنِ دلِ وقتی کسی که تحسین می‌کنی، به حرکتِ لطیفِ دستتِ نگاه کند یا نظرِ محبتتری نسبت به کارِ تو داشته باشد.

محمد، چون ۱۱ سال بزرگ‌تر و ۸خته‌تر بود، این آشفتگیِ نوجوانانه را از بشناخت و درک کرد. او در همان تُوالینِ روزهایِ آشنایی، به شیوا یک مرزِ طبیعیِ از خود قائل شد؛ مثلِ آن که یک استاد، شاگردِ خود را به جایِ «فاصله‌ی چند سالِ» به «فاصله‌ی یک مرزِ محبتی» ببرد. او هرگز به شیوا به عنوانِ «معشوقه» نگاه نکند، بل به عنوانِ یک گُلِ خام نوجوانِ که باید در امنِدِ رشدِ کند.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان لوبیای سحر آمیز مامان لوبیای سحر آمیز ۱ ماهگی
طلوعِ عسلچه‌ی مامان: روایتی از یک صبحِ تابستانی

«نامه توی دستم بود و قلبم تندتر از همیشه می‌زد. ۲۷ مرداد ۱۴۰۵، روزی که قرار بود سهم من از دنیا، لمسِ معجزه‌ای کوچک باشد. ۳۷ هفته و پنج روز گذشته بود؛ انگار همین دیروز بود که بی‌خبر بودم، اما حالا قرار بود مادر شوم. ترس، ذوق، اضطراب… همه با هم در وجودم گره خورده بودند. جدی‌جدی وقتش رسیده بود!

من از هفته ۳۶ ساک‌ها را بسته بودم. حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر آن سردرگمیِ اولِ راه، کلافه‌کننده بود. برای همین، تمام تجربه‌ام را اینجا می‌نویسم تا شاید برای یک مادرِ دیگر، مسیر روشن‌تر شود:
مشاهده ۲ پاسخ
مامان محمدکمیل👼🏻💛 مامان محمدکمیل👼🏻💛 ۴ ماهگی
تمام شد آن انتظار آرام و شیرین…💙👼🏻👩🏻‍🍼
جای صدای ضربان‌های کوچک، حالا نفس‌های تازه‌ات در فضا می‌پیچد...😍🤤♥️
تو آمدی، و خانه‌مان پر شد از حضور خدا...🏡👨‍👩‍👦🥲

نه ماه تمام، امید را در قلبمان می‌پروراندیم؛ امیدی که هر تکان کوچک، بزرگ‌ترش می‌کرد...👼🏻💙
روز تولدش، روز تولد دوباره‌ی ما هم بود.
دیدنش، لمس دست‌های کوچکش، شنیدن اولین گریه‌اش…
این‌ها معجزه‌اند، نه اتفاق...🌻💛🌟

و حالا، با قدم‌های کوچکش به خانه برگشته‌ایم تا زندگی را از نو بسازیم❤️🏡👨‍👩‍👦

روزت مبارک دلبررر مادر🥺❤️
قربونت برم پسر نازم
به وقت 3روزگی پسرِ خونه💙👩🏻‍🍼👼🏻


1405/2/25💙👼🏻👩🏻‍🍼
مشاهده ۲۱ پاسخ
مامان گل پسر🥹💙🤰🏻 مامان گل پسر🥹💙🤰🏻 ۱ ماهگی
بعد از انجام آزمایش، منتظر جواب نمونه موندم. وقتی جواب آمد، گفتند که نتیجه مثبت شده و نشتی کیسه آب تأیید شده. به من گفتن باید بستری بشمو برای ختم بارداری اقدام کنیم.

آن لحظه پر از نگرانی و احساسات مختلف بود؛ باورم نمی‌شد که این‌قدر زود وقت خداحافظی با روزهای بارداری و دیدن پسر کوچکم رسیده باشد. انگار پسرم خودش هم عجله داشت که زودتر به این دنیا بیاید و آغوش ما را تجربه کند. 🥲🤍

همه چیز خیلی ناگهانی اتفاق افتاد؛ از نگرانی برای سلامت کوچولویی که ماه‌ها منتظرش بودم تا لحظه‌ای که فهمیدم به‌زودی قرار است مادرش باشم. آن روز برای همیشه در خاطرم می‌ماند؛ روزی که ترس و عشق، هر دو را با هم تجربه کردم
مشاهده ۵ پاسخ
مامان آقا ایلیا🤍 مامان آقا ایلیا🤍 ۲ ماهگی
#زایمان
#تجربه سزارین
پارت ۲
نتیجه نشان داد که انقباض دارم. با دکتر صحبت کردم و بعد از بررسی شرایط گفت:
«نمی‌شه ریسک کرد. سه‌شنبه بیا بیمارستان تا عملت کنیم.»
از همان لحظه، همه‌چیز برای من رنگ دیگری گرفت.
سه‌شنبه قرار بود بالاخره تو را ببینم.
بالاخره قرار بود آن صورت کوچولویی را که ماه‌ها در خیالم تصور کرده بودم، ببینم.
بالاخره قرار بود «مامان» شدنی که نه ماه منتظرش بودم، واقعی شود.
سه‌شنبه ۳۰ تیر، صبح زود راهی بیمارستان شدم.
هم خوشحال بودم، هم می‌ترسیدم، هم دلم می‌خواست زمان زودتر بگذرد و هم دلم می‌خواست همان لحظه متوقف شود...
لحظه‌ی عمل که رسید، قلبم پر از اضطراب بود. همه‌چیز برایم تازه و ناشناخته بود، اما یک فکر مدام توی سرم می‌چرخید:
«چند دقیقه دیگه پسرم رو می‌بینم...»
مشاهده ۱ پاسخ
مامان ویهان✨(نورک) مامان ویهان✨(نورک) ۱ ماهگی
یک ماه با تو…
و هنوز گاهی به خودم نگاه می‌کنم و باورم نمی‌شود یک ماه است که تو، واقعی‌ترین اتفاقِ زندگی منی.

یک ماه از روزی که زمان برای من به قبل و بعد از تو تقسیم شد؛
و من دیگر آن آدمِ یک ماه قبل نیستم…
تو آمدی و از من، مادر ساختی. 🩵✨
مشاهده ۸ پاسخ