طلوعِ عسلچه‌ی مامان: روایتی از یک صبحِ تابستانی

«نامه توی دستم بود و قلبم تندتر از همیشه می‌زد. ۲۷ مرداد ۱۴۰۵، روزی که قرار بود سهم من از دنیا، لمسِ معجزه‌ای کوچک باشد. ۳۷ هفته و پنج روز گذشته بود؛ انگار همین دیروز بود که بی‌خبر بودم، اما حالا قرار بود مادر شوم. ترس، ذوق، اضطراب… همه با هم در وجودم گره خورده بودند. جدی‌جدی وقتش رسیده بود!

من از هفته ۳۶ ساک‌ها را بسته بودم. حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر آن سردرگمیِ اولِ راه، کلافه‌کننده بود. برای همین، تمام تجربه‌ام را اینجا می‌نویسم تا شاید برای یک مادرِ دیگر، مسیر روشن‌تر شود:

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط