پارت دهم
آن دو، ترکیبی از هنر و سکوت شدند. شیوا نقاشی‌هایی می‌کشید که انگار از دلِ رقص‌های حنانه بیرون آمده بودند؛ خطوطی منحنی و پرجنب‌وجوش که گویی در حال حرکت بودند.

دوستی با حنانه به شیوا یاد داد که برای رسیدن به کسی، همیشه نیاز به شنیدن نیست؛ گاهی فقط کافی است با نگاهت، در چشمانِ او، معنای کلمات را پیدا کنی. شیوا حالا فهمیده بود که اگرچه آن حادثه دوران کودکی‌اش را از او گرفت، اما تقدیر، او را به سمتی هدایت کرده که با حنانه، زبانِ جدیدی برای زندگی پیدا کند؛ زبانی که در آن، صدا، از جنسِ نگاه و لمس و هنر بود.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط