پارت سیزدهم
در ۱۳سالگی، شیوا دیگر از آن حادثه‌ی بالکن نمی‌ترسید. او دیگر از ارتفاع نمی‌هراسید، چون یاد گرفته بود که حتی اگر زمین هم از زیر پای آدم برود، اگر دستِ یک دوست مثل حنانه را در دست داشته باشی، سقوط هم می‌تواند شروعِ یک پروازِ جدید باشد.

یک شب، زیر نور ماه، در حالی که شیوا در حال کشیدن طرحی از صورتِ حنانه بود، حنانه با دست‌هایش به شیوا اشاره کرد:
*«شیوا، می‌بینی؟ ما دیگر فقط دو دختر ناشنوا نیستیم. ما دو زبانی هستیم که دنیا را با هم می‌خوانیم.»*

شیوا لبخند زد. او دیگر نیازی نداشت که صدای ماه یا صدای باد را بشنود. او در چشم‌های حنانه، در لرزشِ دستانش و در رنگ‌های روی بومش، زیباترین موسیقی جهان را پیدا کرده بود؛ موسیقیِ دوستی که از جنسِ صدا نبود، بلکه از جنسِ حضورِ خالص بود.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط