پارت نهم

حنانه عاشق رقصیدن بود؛ اما نه رقص معمولی. او یاد گرفته بود چطور با لرزش‌های موسیقی و ضرب‌آهنگِ درام، بدنش را حرکت دهد. او به شیوا یاد داد که موسیقی را فقط با گوش‌ها نمی‌شنوند، بلکه با تمام وجود، از طریق لرزشِ کفِ اتاق و ضربانِ قلب، حس می‌کنند.

یک روز عصر، در حیاط مدرسه، حنانه به شیوا گفت: *«شیوا، تو نقاشی می‌کشی و من می‌رقصم. بیا با هم یک نمایش بسازیم. تو دنیا را رنگ کن و من با حرکت‌هایم، آن رنگ‌ها را به حرکت در بیاورم.»*

۰ پاسخ

مقالات مرتبط

چگونه خانه داری را یاد بگیریم؟
چگونه خانه داری را یاد بگیریم؟
بازی با نوزاد
اهمیت بازی با نوزاد + ایده‌هایی برای بازی با نوزاد
در مهدکودک چه چیزی یاد می‌دهند
در مهدکودک چه چیزی یاد می‌دهند؟
رفتار با کودک در جمع
رفتار مناسب با کودک در جمع و در مقابل دیگران

سوال های مرتبط

مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت سوم

یک اتفاق کوچک، شیوا را به زندگی برگرداند. یک روز، مادرش که از دیدن غمِ مداوم در چشمان شیوا کلافه بود، یک دفترچه نقاشی و مداد رنگی جلوی او گذاشت. شیوا که دیگر کلمات را نمی‌شنید، شروع کرد به کشیدنِ آن «صدای سکوت». او در نقاشی‌هایش، دنیا را نه با صداها، بلکه با رنگ‌ها نشان می‌داد. غمِ سقوط را با رنگ‌های خاکستری و تیرگی‌های عمیق می‌کشید و شادیِ دوباره پیدا کردنِ خودش را با رنگ‌های زرد و نارنجی
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت سیزدهم
در ۱۳سالگی، شیوا دیگر از آن حادثه‌ی بالکن نمی‌ترسید. او دیگر از ارتفاع نمی‌هراسید، چون یاد گرفته بود که حتی اگر زمین هم از زیر پای آدم برود، اگر دستِ یک دوست مثل حنانه را در دست داشته باشی، سقوط هم می‌تواند شروعِ یک پروازِ جدید باشد.

یک شب، زیر نور ماه، در حالی که شیوا در حال کشیدن طرحی از صورتِ حنانه بود، حنانه با دست‌هایش به شیوا اشاره کرد:
*«شیوا، می‌بینی؟ ما دیگر فقط دو دختر ناشنوا نیستیم. ما دو زبانی هستیم که دنیا را با هم می‌خوانیم.»*

شیوا لبخند زد. او دیگر نیازی نداشت که صدای ماه یا صدای باد را بشنود. او در چشم‌های حنانه، در لرزشِ دستانش و در رنگ‌های روی بومش، زیباترین موسیقی جهان را پیدا کرده بود؛ موسیقیِ دوستی که از جنسِ صدا نبود، بلکه از جنسِ حضورِ خالص بود.
مشاهده ۳ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت دهم
آن دو، ترکیبی از هنر و سکوت شدند. شیوا نقاشی‌هایی می‌کشید که انگار از دلِ رقص‌های حنانه بیرون آمده بودند؛ خطوطی منحنی و پرجنب‌وجوش که گویی در حال حرکت بودند.

دوستی با حنانه به شیوا یاد داد که برای رسیدن به کسی، همیشه نیاز به شنیدن نیست؛ گاهی فقط کافی است با نگاهت، در چشمانِ او، معنای کلمات را پیدا کنی. شیوا حالا فهمیده بود که اگرچه آن حادثه دوران کودکی‌اش را از او گرفت، اما تقدیر، او را به سمتی هدایت کرده که با حنانه، زبانِ جدیدی برای زندگی پیدا کند؛ زبانی که در آن، صدا، از جنسِ نگاه و لمس و هنر بود.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
یارت دوازدهم
تا زمانی که شیوا به **۱۳ سالگی** رسید، حنانه **۱۴ ساله** شده بود. این یک سال اختلاف، در دنیای آن‌ها مثل یک فاصله نیست، بلکه مثل یک پناهگاه بود؛ حنانه با آن یک سال تجربه و پختگیِ بیشتر، همیشه نقشِ آن ستونِ استوار را برای شیوا داشت. وقتی شیوا در ۱۵ سالگی، در دوره‌های حساسِ نوجوانی با آشفتگی‌های ذهنی و احساسی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حنانه با آن نگاهِ آرام و دانای خود، به او یادآوری می‌کرد که «تغییرات، بخشی از زیباییِ رشد کردن هستند».

دوستان همه‌ی مدرسه بودندند، اما فقط آن‌ها بودند که «سکوتِ یکدیگر» را می‌فهمیدند. آن‌ها می‌توانستند ساعت‌ها در یک اتاق بنشینند؛ شیوا مشغول نقاشی کردن باشد و حنانه در حال تمرین حرکات رقصِ آرامش‌بخش یا خواندن یک کتاب؛ بدون اینکه حتی یک کلمه از زبان اشاره خارج شود، اما در عین حال، تمامِ نیازهای روحی هم را درک می‌کردند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
یارت یازدهم
سال‌ها گذشت و سکوت، دیگر برای شیوا و حنانه یک محدودیت نبود، بلکه به فضای مشترک و امنی تبدیل شده بود که فقط آن‌ها می‌توانستند در آن نفس بکشند. شیوا و حنانه، از دوران مدرسه تا سال‌های نوجوانی، مثل دو شاخه‌ی یک درخت شده بودند که هر چه بیشتر رشد می‌کردند، بیشتر به هم گره می‌خوردند.

آن‌ها با هم بزرگ شدند. شیوا با هر بار برداشتن قلم‌مو، بزرگ‌تر و پخته‌تر می‌شد؛ نقاشی‌هایش از آن تصویرگری‌های ساده‌ی کودکی، به آثار هنری عمیق و مفهومی تبدیل شده بود که لرزشِ روح را به نمایش می‌گذاشت. و حنانه، با آن انرژیِ بی‌پایان، به دختری تبدیل شده بود که رقصش، نه فقط یک حرکت، بلکه یک زبانِ کامل برای بیانِ احساساتی بود که کلمات از بیانشان عاجز بودند.
مشاهده ۱ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت هفتم
در همان روز اول، با دختری آشنا شد که در نیمکت کنار او نشسته بود. دختری با لبخندی که انگار همیشه روی لب‌هایش بود و چشم‌هایی که پر از شیطنت و در عین حال مهربانی می‌درخشید. نام او **حنانه** بود. حنانه یک سال از شیوا بزرگتر بود و با آن یک سال تجربه، انگار راه و رسمِ زندگی در این دنیای بی‌صدا را بهتر بلد بود.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت چهارم
شیوا یاد گرفت که مغزش اگرچه آسیب دیده بود، اما هنوز می‌توانست دنیای اطرافش را جور دیگری تفسیر کند. او با کمک درمانگران، یاد گرفت دوباره با دنیا ارتباط برقرار کند؛ این بار با «زبان اشاره» و با «هنر».

او که روزی از ارتفاع سقوط کرده بود، حالا شروع کرد به پرواز کردن با ذهنِ خلاقش. شیوا بزرگ شد و نمایشگاه‌های نقاشی برگزار کرد. در هر نقاشی او، همیشه یک پنجره‌ی باز دیده می‌شد؛ پنجره‌ای که نه برای سقوط، بلکه برای تماشا و دیدنِ زیبایی‌هایی بود که دیگران در هیاهوی صداها، از دیدنشان غافل بودند.
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آرمان مامان آرمان ۱ ماهگی
پارت اول

شیوا تا شش سالگی دختربچه‌ای پرشور و پرحرف بود؛ با صدایی که همیشه در خانه می‌پیچید. اما یک اتفاق تلخ در یک عصر پاییزی، همه‌چیز را تغییر داد. سقوط از بالکن، ضربه‌ای سنگین به سرش وارد کرد. روزها و ماه‌های بعد از آن حادثه، برای شیوا و خانواده‌اش مثل عبور از یک تونل تاریک و طولانی بود. وقتی شیوا از کما بیرون آمد و دوران نقاهت را گذراند، دیگر آن شیوا نبود؛ سکوتِ مطلق جای
مشاهده ۰ پاسخ
مامان نویان 👼🏻💙 مامان نویان 👼🏻💙 ۲ ماهگی
درد کشیدم و صدای تو را شنیدم ...🫀
تمام دنیا ایستاد .
آن گریه ، شیرین ترین موسیقی زندگیم بود .
کوچکترین پا، بزرگترین رد پا را در قلب ما گذاشت .😍
آمدی و فهمیدم عشق ، نام دیگری دارد (تو )
خوشامدی دردت بعمرم 🧿
مشاهده ۲۹ پاسخ
مامان رادوینم💙 مامان رادوینم💙 ۲ ماهگی
یک ماهِ که تمام دنیای من در آغوشم جا می‌شود...
یک ماهِ که با هر نفس تو، قلب من آرام‌تر می‌تپد.
اگه تمام دنیا را به من می‌دادن، باز هم هیچ چیز با داشتن تو برابری نمی‌کرد.
اولین ماه از زندگیت مبارک پسر قشنگم...🧿
دوستت دارم، بیشتر از تمام واژه‌های دنیا. 🤍👣
مشاهده ۱ پاسخ
مامان امیر خسرو مامان امیر خسرو ۳ ماهگی
پسرم، عزیزترینم

با تو بودن احساس قشنگی در من به وجود می‌آورد که به هیچ عنوان قادر به توصیفش نیستم.

شنیدن صدای دل‌نشینت گرمایی را در وجودم بیدار می‌کند که هرچه درد و غم هست را از من دور می‌کند.

دیدن چشمان زیبا، شیطون و مهربانت در من شور زندگی به وجود می‌آورد.

دستان کوچک و کودکانه‌ات وقتی که به دور گردنم حلقه می‌زنند مرا با خود به دنیایی می‌برند که هیچ چیز را با آن معاوضه نخواهم کرد.

حرف زدن و درد دل کردن با تو آرامشی دارد که همه‌ی چیزهای دیگر را از یادم می‌برد.

عزیزترینم، از صمیم قلبم دوستت دارم و بهترین‌ها را برائت آرزومندم.

روز جهانی پسر مبارک
مشاهده ۲ پاسخ
مامان کوروش مامان کوروش ۴ ماهگی
«۱۵ روز پیش، ساعت [۲۰:۲۰]، دنیای من برای همیشه تغییر کرد.
۱۵ روز است که تو آمدی و با هر نفس کوچک، معنای زندگی را برای من بازتعریف کردی. شاید هنوز ندانی که چقدر با آمدنت، تمام تاریکی‌های قلبم را روشن کردی، یا شاید هنوز متوجه نبض آرام دست‌های کوچکت که مرا به زندگی وصل می‌کند، نشده باشی؛ اما بدان که از لحظه‌ای که اولین صدای گریه‌ات را شنیدم، من هم متولد شدم.
‌
این ۱۵ روز، میان شب‌زنده‌داری‌ها، نگاه‌های خیره به چشم‌های بی‌گناهت و بوی تن پاکت، گذشت؛ روزهایی که شاید از نظر دیگران ساده به نظر برسند، اما برای من، هر ثانیه از آن‌ها، یک معجزه بود. یاد گرفتم که عشق، در کوچک‌ترین حرکات تو نهفته است؛ در کشیدن انگشت‌های ظریفت روی پوستم و در آرام شدنت وقتی من را در آغوش می‌گیری.
‌
عزیزم، ای تکه پاره تن من، من در این ۱۵ روز یاد گرفتم چطور با تمام وجودت دوستت داشته باشم. قول می‌دهم در کنار تو باشم، تا زمانی که بزرگ شوی و خودت دنیایت را بسازی. قول می‌دهم پناهگاهت باشم، درست مثل همان امنیتی که تو با حضور کوچکت به زندگی من بخشیدی.
‌
۱۵ روز از آمدنت گذشت، اما انگار تمام عمر منتظر تو بودم. پناه بردار از روزهایی که شاید سختی داشته باشیم، اما بدان که همیشه در کنار تو، با تمام وجود، ایستاده‌ام.
‌
دوستت دارم، فرشته کوچولوی من
مشاهده ۶ پاسخ
مامان نازی مامان نازی ۱۶ ماهگی
🔺برای درمان گریه ناشی از کولیک چه باید کرد؟

✓قنداق کردن : نوزاد را قنداق کنید.
ماساژ پشت : کودک را روی دامان خود به روی شکم بخوابانید و پشت او را ماساژ دهید.

✓تکان دادن : اگر احساس خستگی و ناتوانی می‌کنید، این یک راه حل ایده آل است. نوزاد را در صندلی متحرک خودش قرار دهید و بگذارید با تکان خوردن آرام شود.

✓حرکت و راه رفتن : گاهی اوقات حرکت کردن تنها کاری است که می‌تواند موثر واقع شود. نوزاد را در آغوش گرفته و در خانه راه بروید، یا روی یک صندلی متحرک با نوزاد بنشینید
مشاهده ۰ پاسخ
مامان آقا ایلیا🤍 مامان آقا ایلیا🤍 روزهای ابتدایی تولد
پارت ۳
و بعد...
ساعت ۱۲:۳۰، درست همزمان با اذان، صدای گریه‌ات در اتاق پیچید. 🤍
انگار تمام دنیا برای چند ثانیه ساکت شد و فقط صدای تو ماند.
صدایی که ماه‌ها منتظر شنیدنش بودم.
وقتی تو را گذاشتند توی بغلم، برای اولین بار صورتت را دیدم.
آن لحظه را نمی‌شود با هیچ کلمه‌ای توصیف کرد.
همه‌ی دردها، ترس‌ها، نگرانی‌ها و سختی‌های این نه ماه، همان‌جا جایشان را به یک حس عجیب و عمیق دادند؛ عشقی که نمی‌دانستم قلب آدم می‌تواند این‌قدر بزرگ شود تا جایی برایش داشته باشد.
نگاهت کردم و با خودم گفتم:
«پس تو همون پسر کوچولویی هستی که این همه مدت منتظرت بودم...»
کوچولو بودی، ظریف و دوست‌داشتنی، اما برای من تمام دنیا بودی.
از همان لحظه‌ای که گذاشتنت توی بغلم، فهمیدم زندگی من دیگر مثل قبل نیست.
تو آمدی و یک «مامان» تازه از من ساختی.
آمدی و تمام خستگی‌های این نه ماه را از یادم بردی.
آمدی و شدی قشنگ‌ترین اتفاق زندگی من.
پسرم،
من تو را قبل از دیدنت دوست داشتم، اما وقتی دیدمت فهمیدم آن چیزی که اسمش را «عشق مادرانه» می‌گذارند، خیلی بزرگ‌تر از چیزی است که می‌شود تصورش کرد.
تو همان هدیه‌ای هستی که ساعت ۱۲:۳۰، همزمان با اذان، به زندگی من رسید.
و من از همان لحظه تا همیشه...
میمیرم برات. 🤍
مشاهده ۳ پاسخ
مامان زندگی مامان زندگی ۱ ماهگی
یک ماه از آمدنت گذشت، دخترِ قشنگِ من… 🎀🤍, یک ماهه که خونه‌مون با نفس‌هات، با صدای گریه‌هات و با لبخندهای کوچیکت، رنگ تازه‌ای گرفته…
یک ماهه که عطر تنت شده شیرین‌ترین عطر دنیا و آغوشت شده امن‌ترین جای جهان برای من. 🥹🤍, انگار همین دیروز بود که تمام روزها و شب‌ها منتظرت بودم، برایت لالایی می‌خواندم و دست روی شکمم می‌کشیدم و با خودم می‌گفتم: «کاش زودتر ببینمت…»
و حالا یک ماهه که فرشته‌ی کوچک من در آغوشم نفس می‌کشه. 👶🏻✨, یک ماهه که قلب کوچولویی به من یاد داده چطور می‌شود یک نفر را بیشتر از خودت دوست داشته باشی…
یک ماهه که معنای واقعیِ عشق را در چشم‌های دخترکِ نازنینم می‌بینم. 💗, پنجره ChatGPT
مشاهده ۰ پاسخ