میخوام یه چیز بگم دوست ندارم توهین بشنوم .ولی من هیچوقت نتونستم با بچه داری کنار بیام .من وقتی ۲۲ سالم بود ناخواسته حامله شدم نمیدونستم باید جلوگیری کنم بعد من اخلاقم اینجوری بود که هبچ جوره از بچه خوشم نمیومد بعد زایمانم نتونستم اونجور که باید لذت ببرم افسردگی نذاشت خلاصه هنوزم بعضی وقتا فکرای بد میاد سمتم من خیلی خواستم حالمو خوب کنم اما نشد .چیکار کنم .بعضی روزا دلم میخواد اصلا دخترم سمتم نیاد تنها باشم برای خودم بگردم .

عزیزم بالاخره همه انسانیم خسته میشیم من بچه هام را دوست دارم خیلی اما متاسفانه از بس اعصابم خرده همش دعوا میکنم ومیزنمشون بعضی اوقات بااینکه بعد خودم دیونه میشم از عذاب وجدان از بس از زندگی راضی نیستم همش به مرگ فکر میکنم دلم میخواد بمیرم

به نظرم خیلیا اینطورا من تمام وقتم نهال صبح زود پاشم کل کارا میکنم خرید باشه میرم ناهار زود میزارم تا بتونم به نهال درس بدم یا بازی کنیم .به خدا تابستون هم برای کلاس دو امادش کردم هم موسیقی میره باهاش کار میکنم کار خونه ۵ذا همه چی مهمون چقدر مهمون داشتم خیلی زیاد خوب معلوم ادم زده میشه اره منم دلم میخواد برا خودم باشم گاهی دلم میخواست به جای بچه بزرگ کردن درس بخونم کاری کنم اما اصلا وقت ندارم به خدا وقت ندارم کسیم کمکم نیست

به نظر منم بهتره پیش یه مشاور متعهد بری. خانم زهرا زینی وند رو بهت پیشنهاد میکنم. خودشم چند تا بچه داره و درکت میکنه

خیلی درکت میکنم شرایطم هنوزم همینه

منم مثل توام حالا من ۲ تادارم😐

عزیزم افسردگی حتما باید باید درمان بشه وگرنه اذیت میشی حتما برو مشاوره

از شوهرت بخواه که از نظر احساسی ارضات کنه شاید اگر از طرف شوهرت تامین بشی این قضیه هم حل بشه

پیش روانشناس رفتی عزیزم؟خیلی میتونه کمکت کنه
همینکه درک بشی
شنیده بشی
بهت راهکار میدن
خیلی بهتر میشه احساست

با این حال من دخترمو خیلی دوست دارم ولی احساس میکنم منو از خودم گرفته اون ادم شادی که قبلا بودم نیستم

و منی که ارزو یک ساعت دیدن بچمو پارم