خانوما چکار کنم این اخلاق سگم بره ازم بیرون من وقتی خونه کسی میرم خیلی حسرت خونه زندگیشو وسایل طرف رو میخورم ن حسودیم کنه ن ولی مثلا هی حسرت میخورم هی اوقاتم تلخ میشه سر شوهرم منت میزارم خیلی بدم میاد اینجورم ولی دست خودم نیست میشینم برا وسایل و خونه طرف ک اون داره من چرا نمیتونم داشته باشم گریه میکنم

باطن زندگی خودتو با ظاهر زندگی دیگران مقایسه نکن ،از داشته های خودت لذت ببر اگر نه همیشه حالت بد میشه

عزیزم چرا وسایل خونتو اینجوری با نایلون پیچیدی؟ عزیزم از وسایل زندگی خودت نهایت استفاده رو بکن لذت ببر. تغییر دکوراسیون بده یکم جابجاشون کن. وسایل دیزاین ارزون بگیر تغییرات بده روحیه ت بهتر میشه.

چقدر مث زنداداش منی😶‍🌫️ اونم دائماً میگه فلانی فلان وسیله رو خرید
فلانی کارمنده حقوق میلیونی میگیره
فلانی خونش میلیاردی می ارزه
توی خاندان هیچکس ازاین اخلاقش خوشش نمیاد
ینی چی که حسرت کش زندگی بقیه باشی

الان من اصلا اینطوری نیستیم شاید خیلی کم پیش بیاد مثلا خوشم از چیزی یا خونه کسی بیاد بگم خوشگله کاش منم اینطوری داشتم ولی اصلا ابدا حسرت خور نیستم ولی چرا وقتی کسی رو میبینم ک درس خونده ب جای رسیده عزت احترام داره یا ی آدم خوبی تو‌زندگیش داره حسرت میخورم که ای کاش منم درسمو ادامه میدادم یا صبر میکردم ی آدم بهتر تو زندگیم راه میدادم ک‌بدتر تنها تر و افسرده تر نشم ولی بازم تهش میگم امیدم ب خداست حتما ی جای جبران می‌کنه برام آروم میشم

من تو یه اتاق زندگی میکنم داخل خونه پدرشوهرمم خونه ندارم ولی تو خونه بقیه میرم حسودی نمیکنم دوس دارم خونه داشته باشم گاهی وقتا میگم کاشکی منم این وسایلا رو داشتم تو خونم میچیدم ولی در کل چون چشمم سیره نمیام دعوا راه بندازم کلا با شرایطم زندگی میکنم اگه بخام حسرت زندگی بقیه رو بخورم پیر میشم اون شوهر بیچاره رو زندگی براش زهر میشه همیشه میگم خدایا شکرت ک سالمم این چیزا مادی ب دست میاد یه روزی ناشکری نکن من خیییلی سختی کشیدم و میکشم اما کل طایفه فامیلا میدونن من تو یه اتاقم جوری میرم ت خونه فامیلا رفتار میکنم ک انگار خودم یه قصر دارم کلا چشام میبندم وقتی میرم خونه کسی زیاد چشمم نمیدوزم ب وسایلاشون ک حسرت بکشم تازه خوشحال هم میشم ک طرف همه چی داره میگم خدایا یه روز نوبت منم میشه....

خونه و وسیله هات قشنگن

عزیزم هممون همین هستیم دلمون چیزهایی ومی خوادکه نمیتونیم داشته باشیم یکی بیادخونمون حسرت زندگی مارومیکشه مابریم جایی حسرت زندگی مردم‌ومیخوریم این همه افسرده ومشکلات اعصاب وزندگی هاتاحدودی خراب هست وزن وشوهرازهم تاحدی فرارمیکنن چون حوصله ی غرزدن های هم وندارن بخاطرچشم وهم چشمی هست ولی درکل تلاش بایدکردرفاه بهترداشته باشیم ولی وقتی خودمون نمیتونیم دست مانیست حرص خوردن بدتره ومریض مبکنه