پارت ۴۵
♦️♦️♦️
وقتی سوار ماشین شدم، خودم را به گوشه‌ی صندلی، درست کنار در، چسباندم. دستگیره‌ی در را محکم گرفته بودم و خودم را تا جایی که می‌توانستم جمع کرده بودم. آن‌قدر از غلامرضا فاصله گرفته بودم که انگار بین من و او جای نشستن دو آدم بزرگ دیگر هم وجود داشت. روی صندلی نشسته بودم، اما تمام تلاشم این بود که حتی ذره‌ای به او نزدیک نباشم.

تمام حواسم به او بود. مراقب حرکت دست‌هایش بودم و با خودم فکر می‌کردم اگر دستش را به طرفم دراز کند، در را باز کنم و از ماشین بیرون بپرم. نمی‌دانستم بعدش چه اتفاقی می‌افتد؛ فقط می‌خواستم از آن موقعیت فرار کنم. ترس آن‌قدر بر من غلبه کرده بود که دیگر نمی‌توانستم آرام بمانم.

حالا که سال‌ها از آن روز گذشته و دارم این خاطرات را تعریف می‌کنم، گاهی از یادآوری رفتار آن روزهای خودم خجالت می‌کشم. با خودم می‌گویم: «من چقدر بی‌عقل بودم! چرا این‌طوری رفتار می‌کردم؟» اما واقعاً نمی‌فهمم چرا آن زمان چنین حال و روزی داشتم. احساساتم دست خودم نبود.

امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌دانم آن موقع دختر کم‌سن‌وسالی بودم که اتفاق‌های بزرگی در زندگی‌اش افتاده بود؛ اتفاق‌هایی که نه برایشان آماده بودم و نه اجازه داشتم درباره‌شان تصمیم بگیرم. از من انتظار داشتند چیزی را بپذیرم که هنوز درکش نمی‌کردم. نمی‌توانستم به‌زور ترسم را کنار بگذارم یا به خودم دستور بدهم که دیگر نترسم. من فقط می‌ترسیدم و نمی‌دانستم چطور باید از آن وضعیت بیرون بیایم. ترسی که آن روزها تمام زندگی‌ام را در اختیار گرفته بود.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط