چطوری عصبانی بشیم؟
اساسا این سوال مطرح میشه ک چطوری عصبانی بشم ک اسیب کمتری ب بچه ام وارد بشه؟ من نمیزنمش، داد نمیزنم و صدامو بلند نمیکنم، اخم نمیکنم و نگاهمو ازش نمیگیرم، اما اون متوجه اتفاق بدی میشه ک در حال جریانه... تا مدتی سکوت میکنه و لبهاشو رو هم میزاره، با چشمای گرد نگام میکنه و الکی مثلا خودشو مشغول کاری میکنه اما مرتب رفتار منو زیر نظر داره تا ببینه چیکار میکنم یا ببینه ک کی وضعیت سفید میشه، من از این میترسم ک این هم رفتار بدی باشه ولی ایا عصبانیت اجتناب ناپذیره؟ ممکنه ک هرگز کسی عصبانی نشه؟اونهم از بچه کوچیک ک رفتارهای نامناسب کم یا زیادی ممکنه ازش سر بزنه تو باید هدایتش کنی..
نمیدونم چی درسته ولی میدونم ک ناراحتم.
(عکس تزیینی هست من این کتابو نخوندم )

من به مرز جنون میرسم گاهی، اوایل واکنشم شدیدتر بود خودکنترلی کمتری داشتم، الان یکم آرومتر شدم مثلا اگه دارم غذا میدم بهش و با دستش غذارو میریزه… با خودم میگم غذا ریخت باید تمیزش کنم، نمیگم برکه غذارو ریخته میدونی منظورم اینه که بچه رو مقصر نمیدونم فقط موقعیت رو برای خودم شرح میدم
بعضی وقتام اجتناب ناپذیره دیگه ناخواسته صدام بالا میره یا اگه با وسیله ای داره حواسش پرت میشه و خوب غذا نمیخوره اون وسیله رو پرت میکنم یه گوشه ☹️☹️ ولی ماهم آدمیم مغزمون یه گنجایشی داره، نباید خودمونو سرزنش کنیم و حواسمون باید باشه که بعد از بحران از بچه دلجویی کنیم براش توضیح بدیم که چرا اونجوری بودیم و…

فکر کنم باید پرسید، چطوری عصبانی نشم،

البته ک واقعا اجتناب ناپذیره، حتی گاهی دلیل عصبانیت خودِ شخصِ بچه نیست اما رفتار و برخورد و حس و حالِ مادر مخصوصا، باعث میشه ترکشش ب بچه بخوره.

خوب من هم عصبانی میشم اما بلافاصله لبخند میزنم وقتی نگام میکنه، یا مثلا سرِ بزنگاه فکر میکنم ک بچه با من لجبازی نمیکنه آروم باش ، فقط دلش بازی میخواد ( از کلمه بازی منظورم عمل و عکس العمل هست) . یا موقع انجام کاری با حرص ب خودم یادآوری میکنم ک اسمش بچه ست، متوجه نیست حتی اگ عصبانی بشی.

خلاصه ک شرایط بغرنجیه😁
مخصوصا ک ما همه زخم داریم و هی مراقبین ک این زخم هارو ب بچه هامون نزنیم و هی بیشتر و بیشتر فکر می‌کنیم و نگرانیم و مراقبیم

عصبانی شدن که احساس طبیعی هست.مثل ناراحت یا خوشحال شدن . ما حق داریم گاهی عصبانی بشیم ولی حق نداریم ظرف بشکنیم یا داد بزنیم یا کسی رو کتک بزنیم و .... . کنترل احساسمون مهمه .
چند تا راهکار داره یکی اینکه موقعیتمون رو عوض کنیم . از اون مکان بریم به اتاق یا جای دیگه .
آب بخوریم صورتمونو بشوریم
دراز بکشیم
اعداد رو برعکس بشماریم
ذکر بگیم
توی بالشت داد بزنیم یا مشت بزنیم یا ...

به نظرم مهمه بچه ها ببینن اشکالی نداره عصبانی بشن و طبیعیه و اینکه چطور خودشونو کنترل کنن .