وقتی به او سپردی، دیگر حملش نکن؛

گاهی می‌گویی: «خدایا، سپردم به تو» اما چند دقیقه بعد دوباره همان مسئله را از زمین برمی‌داری و در ذهنت حمل می‌کنی. اگر نشد چه؟ اگر دیر شد چه؟ اگر از دست رفت چه؟ انگار هم می‌خواهی خدا وکیل باشد و هم خودت شبانه‌روز بالای سر پرونده بایستی.


بر خدا توکل کن؛ و خدا برای وکیل بودن کافی است.

سهمت را انجام بده؛ فکر کن، تلاش کن، تصمیم بگیر و قدم بردار. اما آنجا که اختیار تو تمام می‌شود، نگرانی را به جای مسئولیت ادامه نده. بعضی بارها اصلاً برای شانه‌ی تو ساخته نشده‌اند. اگر سپرده‌ای، تحویل بده.

وقتی خدا وکیل توست لازم نیست خودت نگهبان تمام فرداهایت باشی.

مادر #کودک #شیرخشک

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط