«اگه بچه‌ی مضطرب نمیخوای اینکارو نکن»

📌 «چرا حواست نیست؟»، «چند بار بگم حواستو جمع کن؟»
اگه این جمله‌ها بعد از یه اشتباه کوچیک مثل ریختن آب یا شکستن یه لیوان به بچه گفته بشه، بچه فقط یه چیزو یاد میگیره
«من باعث دردسرم»

✅ واکنش شدید به اشتباهات کوچیک، بچه رو همیشه تو حالت آماده‌باش نگه میداره
اون مدام منتظر صدای بلند بعدی، سرزنش بعدی و تنبیهه
این حالت، آروم‌آروم تبدیل به یه اضطراب مزمن میشه
اضطرابی که با بزرگ شدنش هم از بین نمیره

🔵 مهم‌تر از خود اشتباه، واکنش ماست
وقتی بچه‌ای آب میریزه و میبینه مامان یا باباش سرش داد میزنن، دیگه به اشتباهش فکر نمیکنه
فقط به این فکر میکنه که چطور از خشم بعدی فرار کنه
این دقیقاً همون نقطه‌ایه که بچه یاد میگیره پنهون‌کاری کنه یا حتی دروغ بگه

🔻 پس اگه لیوان از دستش افتاد، قبل از هر حرفی، یه نفس بکش
به جای «چرا حواست نیست»، بگو «اشکالی نداره، بیا با هم جمعش کنیم»
بچه‌ای که بدونه اشتباه کردن آخر دنیا نیست بزرگ‌تر که شد جسورتر زندگی میکنه

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط