سلام به روی ماهتون،بریک واسه قسمت 19 و20


شیرخشک،پوشک،فرزندپروری

بقیه اش بقیه اش

ادامه20:
از نظر پزشک ها تنفسش مشکلی نداشت اما او مانند نوزادی که حریص سینه ی مادر است، ماسک تنفس را از خود جدا نمی کرد، آنقدر هم آن را دستمالی و جابجا می کرد که چندین بار مجبور به تعویضش شدند.
گاهی پیش خود می گفتیم شاید خانواده اش از دست او در حال استراحت و تجدید انرژی هستند که سراغی از او نمی گیرند شاید هم پشت و پناهی نداشت🥲
به هر حال تا وقتی ما مرخص شویم او همچنان مهمان بخش کرونا بود.
و اما تخت اول که مرد میانسال و سر و زبان داری بود. هر روز همسرش در وقت ملاقات به دیدارش می آمد.
چنان در رسیدگی به او از تمام وجودش مایه می گذاشت و در عمل و کلام به او عشق می ورزید که در تمام مدت ملاقات توجه ما زیرچشمی به او جلب می شد.
فقط کافی بود مرد لب تر کن، همسرش خواسته اش را در طَبَقی از عشق و اخلاص برآورده می کرد.
_ خانوم
_ جونم؟ چیه عزیزم؟
_یه لیوان آب بده قرص بخورم
_ چشم قربونت برم،چشم
از جا بلند می شد و به سرعت لیوان و قرص را آماده می کرد و با احترام روبروی او‌می گرفت
_ بفرما فدات شم، نوش جونت
مرد بدون کلامی آب را هورت می کشید و لیوان را پس میداد.
_ بالش زیر سرت خوبه؟
_آره
_ بخواب قربونت برم، استراحت کن
_ لامپو خاموش کن
_ چشم

چشم گفتن ها و قربان صدقه هایش تمامی نداشت و هر شنونده ای را ببیننده ی نمایش این روابط می کرد تا اینکه...

قسمت 20

همسرم داخل بخش کرونا و داخل اتاقی سه تخته که تخت اول یک مرد میانسال و تخت دوم یک پیرمرد تنومند بود، بستری شد.
ما یک هفته ای در آن بخش بودیم و تا یک روز قبل از ترخیص همسرم کسی به ملاقات آن پیرمرد نیامد.
در دنیای متفاوت خودش سیر می کرد. به گفته ی خودش بیمار، اما به ظاهر و تشخیص پزشکان سالم بود و می‌توانست به خانه برگردد اما انگار اشتیاقی به ترخیص نداشت و کنگر خورده و لنگر انداخته بود.
چرا که نه؟ پرستاران جوان گوش به زنگ آه و ناله هایش بودند و اکثر بیماران چون بخاطر کرونا اشتیاقی به غذا نداشتند، سهم خود را برای او می فرستاند و دست رد به سینه ی کسی نمی زد. انگار که معده اش سوراخ بود و به راحتی پر نمی شد، چنان غذا را در نان لقمه می کرد و بااشتیاق می خورد که بدون هیچ پزشک و آزمایشی، می‌ شد به بیمار بودنش شک کرد.
کرونا معده همسرم را درگیر کرده بود و میلی به غذا نداشت و مادرم هم که زحمت می کشید و برای ما سوپ و غذاهای مقوی می فرستاد، مقداری را میخوردیم و زحمت مابقی را آن پیرمرد می کشید.
بعد از هر غذا هم لم می داد و دستی زیر سر می گذاشت و به تماشای اطرافیان می پرداخت. هر چه می گذشت کم کم پرستارها هم از او خسته شده بودند آنقدر که برای هر بهانه ای آنها را به اتاق می کشاند 😂
یک روز مانده به ترخیص ما خانمی چادری و آرام، بدون آنکه با کسی هم صحبت شود به ملاقاتش آمد و آنقدر آرام بود که صدایش به سختی شنیده می‌شد.کمی اطراف تختش را مرتب کرد و پیرمرد از احوال ناخوشش و اینکه میلی به غذا ندارد برای او حرف زد🙄(فقط ما را نخورده بود)

ادامه19:
این خانه را دوست داشتم، خانه ای روشن و‌پربرکت بود. خاطرات تلخ و شیرین زیادی را در آن تجربه کردیم.جوانی مان در پس دیوارهایش به یادگار مانده بود و بر خلاف میلمان از آنجا نقل مکان کردیم به امید روزهای بهتر...

شیوع کرونا هر روز بیشتر و دلهره های ناشی از آن شدیدتر می شد و ناغافل ما را هم گرفتار کرد تا جایی که همسرم در بیمارستان بستری شد.

روزی که بستری شد به من اجازه ی ورود ندادند. باید به خانه برمی گشتم اما نمی توانستم. دلم تاب نمی آورد. همانجا در سالن انتظار ساعت ها منتظر ماندم.از یک طرف همسرم نگران من بود و مدام تماس می گرفت و از طرفی خانواده ام. اما دل کندن از آنجا برایم مشکل بود. احساس می کردم باید کنارش باشم و تنها به من احتیاج دارد. به بهانه های مختلف به او‌ سر میزدم. آنقدر رفتم و آمدم تا در آخر با حضورم موافقت کردند. همسرم خوشحال اما نگران بود. در اتاق سه نفره تنها همراه من بودم😄، موقع سرکشی نگهبان پشت در پنهان می شدم😂 امان از این دل...
قصه ی این اتاق سه تخته خودش شنیدن دارد و هنوز گاهی از آن یاد می کنیم.

قسمت 19

شب و روز همچنان برای چرخش دوران، از هم پیشی می گرفتند اما ردِ پای رویای همیشگی ما، همچنان در دلمان ماندگار بود. به ظاهر مصلحت خدا را پذیرفته و خود را به جریان زندگی سپرده بودیم اما همچنان امید در دلمان سوسو می زد.
انگار بی آنکه حرفی بزنیم دیگران هم پی برده بودند که باید سکوت اختیار کنند و دیگر چراهای ذهنشان را به زبان نمی آوردند و همین باعث آرامش ما شده بود.
بی تفاوت بودن برای همسرم سخت تر بود، او علاقه ی بیشتری به بچه نشان می داد، اما هنوز هم در بلاتکلیفی به سر می برد که ادامه دهیم یا نه...
تااینکه تصمیم گرفتم برای فرار از جای خالی بچه در این زندگی ساکت، خودم را مشغول کار کنم.در آموزشگاهی به عنوان منشی و در خانه به کار خیاطی مشغول شدم. خودم را در دنیای پارچه و رنگ گم کردم، به جانم روحی تازه بخشیده بود. شاید آنچنان سودی برایم نداشت اما وقتی پشت چرخ خیاطی می نشستم، دری از دنیایی جدید به رویم باز می شد طوری که ساعت ها در آن غرق می شدم و گذر زمان را نمی فهمیدم.
در این میان تصمیم گرفتیم تمامِ خود را بگذاریم برای خرید خانه اما مدام به بن بست می خوردیم و هیچ جوره دخلمان به خرجمان نمیخورد و به خرید خودرو اکتفا کردیم.
خوشحال بودیم و پر از شوق😍 این اولین حاصل زندگی ای بود که از صفر شروع کرده بودیم.

خلاصه تاریخ کم کم پا گذاشت به دوره ی شیوع کرونا.
دوره ای پر از تشویش و نگرانی، ذهن ها به سمت و سوی بهداشت و تلفات ناشی از کرونا کشیده شده بود و من هم کارم را در آموزشگاه از دست دادم.
همزمان صاحبخانه با دیدن خودرو، دندان تیز کرد و اجاره سه برابر شد. این حجم از فشار روحی به خاطر کرونا و دندان گردی صاحبخانه و خالی شدن حساب، به یکباره سخت بود.