سلام،صبحتون بخیر،آماده اید واسه قسمت 25و26؟🥰


پوشک،شیرخشک

وای چقدر غمگین تر میشه هی ادم دلش میگیره و واقعا کورنا چقدر بد بود

واااای خدای من این دارو چی بود😢
منم پسر دسته گلمو که سه سالش بود سر همین ندونم کاری پزشکا و داروی اشتباه از دست دادم😭

داستانه یا زندگی خودته؟

سلام صبح شما بخیر
بزار گلم

ادامه 26:

نفسم بالا نمی‌آمد و به ناله تبدیل شده بود، حتی نای صدا زدن کسی را نداشتم و نمی‌دانم کدام دعای مادرم به دل خداوند نشسته بود که قبل از خواب بالای سرم حاضر شد و وقتی متوجه شد در تقلا برای زندگی هستم و نفسهایم به شماره افتاده، به سرعت بقیه را از خواب بیدار کرد.
آنقدر حال و روزم نامساعد بود که با همان پوشش خانگی، مرا راهی نزدیک ترین بیمارستان کردند(الزهرای نجف آباد)

حتی راه رفتن هم برایم مشکل شده بود و به کمک دیگران راه می رفتم و استرسی که وجودم را گرفته بود بر شدت تنگی نفسم، اضافه کرده بود.
پرستارهای شیفت، با دیدن اوضاع من بلافاصله دست به کار شدند، دستگاه اکسیژن، مانیتورینگ، سوند و....
و همان لحظه ی اول فهمیدند اوضاع قلب من وخیم تر از حد تصور است و لحظه ای اجازه نمی‌دادند از تخت پایین بیایم و مدام جویای احوالم می شدند.

قسمت26

دکتر نسخه را بالا گرفت و روبه من گفت: خانوم می دونی این دارویی که تزریق می کنی چقدر خطرناکه؟ اونقدر که بیمه هم زیر بارش نمی ره، فکر نکن تا الان اتفاقی واست نیفتاده پس خطری نداره، ما مورد داشتیم آقایی رو که با تزریق دوز هفتم دارو در جا ایست قلبی و فوت کرده، من تایید نمی کنم و اجازه ی تزریق نمیدم.

حرف های آن پزشک واقعا ما را سردرگم کرده بود. کمی با مادرم در سالن کلینیک بدون هیچ هدفی قدم زدیم‌.فکرمان به هیچ جا قد نمیداد، از یک طرف نفس تنگی آزارم می‌داد و از طرفی حرفهای پزشک نگرانم کرده بود.
حال و روز جسمانی خوبی نداشتم، با همسرم تماس گرفتم و او هم تصمیم گیری را به عهده ی خودم گذاشت.
همراه مادرم به درمانگاه همان بیمارستان برگشتم.(منتظری نجف آباد) پزشک آنجا تاکید بر تزریق دارو کرد و نظرش این بود حتما لازمه ی درمان است که تجویز شده است.

ما هم دارو را روی حساب اعتماد به پزشک تزریق کردیم و چند دقیقه بعد از تزریق، تپش قلبم شدت گرفت.
پزشک توصیه کرد کمی استراحت کنم و قرص پروپرانولول تجویز کرد، اما انگار افاقه نکرد. از نظر او مشکلی نبود و باید به خانه بر می‌گشتیم.
تپش قلبم همچنان ادامه داشت و باز بخاطر تنگی نفس، غذا خوردن برایم دشوار بود. آن روز هر طور بود با تپش قلب و دستگاه اکسیژن طی شد تا وقت خواب رسید. همه در آرامش مطلق به خواب رفته بودند و مادرم طبق عادت در خلوت خود در حال قرائت قرآن بود و من کنار دستگاه اکسیژن بدون آنکه بدانم در حال جان دادن بودم.

ادامه 25:
فردای آن شب، همسرم به سرکار رفت و من همراه مادر برای تزریق دارو به کلینیک رفتم. منشی وقتی اسم دارو را دید گفت: این دارو بدون تایید دکتر تزریق نمیشه، اول برید پیش دکتر اگر تایید کرد برگرد.

به سمت مطب رفتم، پزشک نیم نگاهی به نسخه انداخت و سریع امضا زد و برگه را به دستم داد. تزریق را انجام دادیم و یک قدم دیگر به سرنوشت جدید نزدیک شدیم.

احساس می کردم آن شب نفسم تنگ تر شده و تپش قلب دارم.حتی شام از گلویم پایین نرفت و قورت دادن لقمه برایم دشوار بود.
شب را در سایه ی امن خدا به صبح رساندم و صبح برای تزریق دوز آخر باز به کلینیک رفتیم. با خیالی خوش به اتاق پزشک رفتم تا تایید تزریق را بگیرم.
پزشک شیفت تغییر کرده بود و تا نسخه ی مرا دید با ناراحتی و صدای بلند گفت: من این نسخه رو تایید نمیکنم.

قسمت 25

روز دوم کمی اوضاعم بهتر شده بود. می توانستم مدتی را بدون دستگاه نفس بکشم. پزشک پس از احوالپرسی، همسرم را صدا زد و در اتاق پرستاری مشغول صحبت شدند.
وقتی برگشت از او پرسیدم: دکتر باهات چکار داشت؟
_ هیچی ، گفت خانومت آسم شدید داره و باید تا آخر عمرش اسپری استفاده کنه، بهتره زیرنظر یه فوق تخصص ریه باشه.

خیلی ناراحت شدم. تصور اینکه از این پس جانم به دستگاه کوچکی بند است، عذاب آور بود.
حرفی نزدم و به تخت تکیه دادم و چشمانم را بستم تا اشک در نطفه خفه شود.

فردای آن روز پزشک به ملاقاتم آمد و جویای احوالم شد.گفتم: هنوز تنگی نفس دارم و سرفه ها اذیتم می کنن

سری تکان داد و با حالت درماندگی گفت: پس تو چرا خوب نمی شی؟

در دلم گفتم چرایش دست توست دکتر، من دو روز است زیر نظر تو با انواع سرنگ و تزریق سلاخی شده ام.

پرسیدم: کی مرخص می شم
_ میخوای مرخصت کنم؟
_ خسته شدم واقعا
_ باشه امروز مرخصت می کنم😐(یعنی از خداش بود مونده بود تو رودربایستی😂)

خلاصه که به دستور من و تایید پزشک مرخص شدم. قبل از ترخیص گفت: این دو روز یه دارو بهت تزریق میشد، دو تا دیگه ازش مونده، خودت حتما فردا و پس فردا برو برای تزریق

این را گفت و بدون هیچ توضیح اضافه ای رفت. من هم خوشحال از اینکه بالاخره همه چیز قرار است ختم به خیر شود، به سمت خانه ی پدر، راهی شدم، اما امان از گردش روزگار...

به خانه که رسیدیم دیدم پدر مهربانم، بساط دستگاه اکسیژن را برایم فراهم کرده است.
دور و برم می چرخید و دلسوزانه به من سر میزد و قربان صدقه ام می رفت. آن شب اگر لطف پدر نبود من نفسم یاری ام نمی کرد.