سلاااام از قسمت 21و22🥰


پوشک،شیرخشک

ادامه ی22:
یک هفته ای گذشت و یکی از دوستانم مهمان من شد. همه چیز خوب پیش می رفت تا اینکه ناگهان احساس کردم راه گلویم بسته شده است و لحظه ای نفسم تنگ شد و این احساس چندین بار تکرار شد.
ترسی عجیب وجودم را فرا گرفت. نمی‌دانستم چه چیزی در انتظار من است و این حس خفگی های لحظه ای برای چیست؟

چند روزی گذشت و آن حس خفگی تبدیل شد به سرفه های مکرر.دیگر شک نداشتیم باز هم درگیر کرونا شده ام، با هر دم و بازدم قلبم تیر می کشید و با هر سرفه و عطسه دردی در قفسه سینه ام می پیچید. گاهی از درد قلب از خواب بیدار می شدم و با چند دقیقه فعالیت نفسم تنگ می شد.
دو باربه پزشک مراجعه کردیم و آنها احتمال کرونا دادند. دارو و اسپری تجویز کردند و پس از آن ، اسپری شد ناجی جان من و اگر نبود نفسم در سینه حبس می شد.

شبها را با سرفه هایی که تمامی نداشت ،به صبح می رساندم و آنقدر وجودم خیس از عرق می شد که انگار تشت آبی را به سر و رویم خالی کرده اند. هر روز حالم رو به وخامت می رفت تا اینکه مجبور شدیم، آفتاب طلوع نکرده خود را به کلینیک درمانی برسانیم. نفس هایم به شماره افتاده بود. سرفه امانم نمیداد و طی کردن کوتاه تربن مسیر هم برایم مشکل شده بود.
وارد مطب که شدم پزشک تا احوال ناخوش مرا دید با عجله گفت:....

قسمت 22

آن یک هفته به سختی طی می شد، حال و هوای بیماران کرونایی، بیماری و ناله های شبانه ی همسرم که تمامی نداشت، اضطرابی که پرستارها به دلم می انداختند از اینکه ممکن است من هم درگیر این بیماری شوم و تا مدتی همانجا گرفتار شویم، بی خوابی هایم که در روزهای آخر تمام انرژی را از تن و بدنم ربوده بود تا اینکه احساس کردم حال من هم کمی ناخوشایند است. همانجا به پزشک مراجعه کردم، برای تشخیص بهتر عکس از قفسه ی سینه نوشت، اتاق رادیولوژی در طبقه ی پایین بیمارستان بود.سالنی طویل با سقفی کوتاه و روشنایی و تهویه ی کم، که ناخودآگاه ترسی به جانت می انداخت که مبادا راه رادیولوژی را به سردخانه گم کرده ای.
بیمارها در هم می لولیدند و هراز گاهی صدای سرفه هایشان فضا را پر می کرد.
کارم تمام شد و پزشک درگیری ریه با کرونا را تایید کرد اما جای نگرانی نبود و تا مدتی بعد از ترخیص همسرم و مصرف دارو‌ کاملا رفع شد.

کم کم موج عظیمی از تزریق واکسن کرونا در جهان راه افتاد. برخی باور داشتند و برخی زیر بار ریسک آن نمی رفتند. ما هم ابتدا تردید داشتیم و در آخر به صف طولانی این نوع درمان پیوستیم.
نوبت به من که رسید، مسئول تزریق پرسید: خانوم بیماری خاصی که نداری؟
لبم را ورچیدم و گفتم: نه اما تو سن سه سالگی جراحی قلب داشتم.
مدارکم را روی میز گذاشت و گفت: پس بهتره اول مشاوره بشین
و بعد اشاره کرد سمت خانم دکتری که به عنوان مشاور در گوشه ای از سالن نشسته بود.
پیش او رفتم و وضعیتم را شرح دادم و تایید او برای تزریق واکسن،سرنوشت مرا عوض کرد ...

روزگار در عادی ترین حالت ممکن خودش در حال گذر بود و دوز دوم واکسن کرونا را هم تزریق کردیم و یک قدم به سرنوشت جدید خود نزدیک شدم.

ادامه ی21:
سری تکان داد و تا حالت تاسف و لحنی ناخوشایند گفت: مجبورم، حالیش که نیست، عین گاوه، هیچی نمی فهمه

من آن لحظه این حرفها باورم نمی شد، این همه تناقض؟چقدر راحت و بی پرده از او بد می گفت، انگار که پوست عوض کرده است و در جلد آدم دیگری کنارم نشسته بود. با تعجب گفتم: واقعا؟چرا؟

_ باور کن اگه من از پا بیفتم عین خیالش نیست، از سر کار میاد ، سرش تو گوشیه،باید چای بذاری جلوش. ناهارشو کوفت میکنه همونجا می خوابه، دوباره بیدار میشه و سرش تو گوشی و میره سر کار، شبم که بر میگرده همینه.
باور کن من اگه کنارش از درد بمیرم اصلا نمیرسه چته؟

حقیقتا دلم به درد آمد.درست میگفت، تمام این مدت من شاهد بودم که جز وقت خواب و خوراک، او همیشه سرگرم گوشی بود. گفتم: خب توام مثل خودش باشه

سر تاسفی تکان داد و‌گفت: نمیشه، من مجبورم ، دوتا بچه دارم.

حرف را بیش از این کش ندادم که آزرده خاطر نشود. باورم شده بود که باطن زندگی پشت صفحه نمایشی ظاهری پنهان شده است و فقط کافیست کمی گوشه ی دُملِ این زندگی را ناخن بکشی،زخمش سر باز می کند و بوی چرکین حسرت از آن بیرون میزند.
به اتاق که برگشتم دیدم نسبت به آن مرد تغییر کرده بود و احوال دل ناخوش آن خانم که باز هم در حال نقش آفرینی عاشقانه اش بود، برای همیشه در ذهنم ماندگار شد.

قسمت21

یک روز که آن خانم همچنان در حال خدمت به شوهرش بود، همسرم روبه آنها اشاره ای کرد و به آرامی طوری که صدایش را نشنوند به من گفت: یاد بگیر، تو تابحال اینقدر قربون صدقه ی من رفتی؟😐
این مردها سر و تهشان را بزنید، شصت سالگی هم بچه اند🤦‍♀ خب مرد، همینکه شب و روزم را گوشه ی این ویروس خانه طی می کنم یعنی ارزشش از این قربان صدقه ها بیشتر نیست؟
نفسی آرام اما پر از حرف بیرون دادم و برای نماز به نمازخانه رفتم.
رکعت اول را خوانده بودم که آن خانم هم به نماز خانه آمد. سری از روی ادب برای هم تکان دادیم و کنارم نشست.کمی گرم صحبت از کرونا و زندگی و کاروبارمان شدیم تا اینکه به او گفتم: شما چقدر خوش اخلاق و مهربونید، حتما شوهرتو خیلی دوست داری که اینطور قربون صدقه اش می ری😍