۶ پاسخ

برای همه همچین اتفاقی افتاده حالا به شکل های مختلف عزیزم خودتو سرزنش نکن سعی کن ارتباط عاطفیتو الان قوی تر بکنی تا جبران بشه بچه ها تشنه محبتن توام برای جبران کلی باهاش بازی کن کلی باهاش وقت بگذرون

مامان نفس جان نکن این کارو دوست من ی همچین بلایی سر لچش اورد الان تیک عصبی گرفته ۱۰ روزه.مرده از ناراحتی نمیدونه چکار باید بکنه.نمیگم ارعمد این کارو کرده ولی نبایدم ب بچه شوک میداد.شمام حق داری تنهایی ولی ب این فکر کن اگه شوک بهش وارد میشد چی میشد؟ منم کمکی ندارم گلم هیجکس پیشم نیست
۳ روزه تب داره دیگه دیوونه شدم ولی ب خودم قول دادم باهاش اروم باشم.یچه های الان منتظر ی بهونن تا ی بلایی سرشون بیاد

منم خیلی وقتا از این اتفاقا برام افتاده!!!! درکت میکنم واقعا دست خود ادم نیست بسکه لجبازی میکنن

عزیزدلم این که مام از کوره در بریم طبیعی ازش عذر خواهی کن و جبران کن❤️

خودتو سرزنش نکن،هممون یوقتایی به این مرحله از فروپاشی میرسیم،تنهایی با بچه واقعا سخته،خدا بهت قوت بده

ازکوچیکش تالان همیشه دادزدم عصبی شدم بدحرف زدم باهاش الان بمشکل برخورده وبایدببرم پیش روانپزشک تادرمان بشه واقعامادربدی نبودم ونمی خواستم ازنظرروحی آسیب ببینه خودم افسردگی شدیدداشتم بی پول بودیم رفتاردوراطرافیان همه باعث شدنتونم برم دنبال درمان سربچم خالی کردم الان بایدبرم خداتومن درمان کنم تادرست بشه هزاربارخودم وفحش میدم که تولایق مادرشدن نبودی نبایدمادرمیشدی 🥺

سوال های مرتبط

مامان نفس جانم مامان نفس جانم ۳ سالگی
من تا ۲۲سالگی یه سره درسخون و فعال جهادی بودم یه سالی بعد دانشگاه بیکار بودم رفتم کلاس خیاطی و بافتنی و اوقات فراغتم رفتم سراغ کتاب و رمان همه اش سرم گرم بود بعد ازدواج کردم و مدام تو گشتن و چرخیدن بودم تا عروسی گرفتیم
تا چند ماهی هم ذوق و رفت و آمد بعد زندگی مستقل
دیدم حوصله ام تو خونه سر می‌ره رفتم سر کار تا ۴سال بعدش که بچه دار شدم اصلا حوصله ام سر نمی رفت یه ذره اخم میکردم یا دلگیر میشدم شوهرم منو می‌برد رستوران مسافرت
خودم مدام میرفتم این ور و اونور
بعد عاشق کتاب خواندن بودم عضو کتابخانه عمومی بودم اینقدر سرگرم بودم که تو بیشتر دورهمی ها نبودم
بعدم که خدا بهم بچه داد اصلا نگم چه بارداری در شوق و ذوقی داشتم دائم در حال درست کردن کاردستی برای بچه بودم سیسمونی بچینیم خاطراتم رو همه ش نوشتم ذره ذره ش
بچه که دنیا اومد خیلی آروم و صبور و دل نشین
تا دو سالگی
بعد یکی دو تا مشکل مالی برامون پیش اومد بچه م هم عادت کرده بود من همبازیش باشم تا همین الان
یهو دیدم تمام مدت تو خونه هستم
شدم همبازی بچه
یا مریضه یا غذا نمیخوره یا پوشکش باید عوض بشه
هی گذشت و گذشت و بچه داری سخت تر شد از اون طرف شوهرم کمتر میومد خونه و بیشتر می رفت سر کار
من شدم بی حوصله و افسرده در حدی که می رفتم دکتر قرص می خوردم یه تایمی خیلی با بچه م لج کردم و چند بار زدمش یه بار جوری نگاهم کرد که به خودم گفتم نامردی اگه یه بار دیگه چپ نگاهش کنی و خودمو جمع و جور کردم و دوباره به زندگی م نظم دادم
ولی اینقدر فشار تنهایی بچه نگه داشتن و مسئولیت زندگی برام زیاده دلم میخواد یکی به دادم برسه
پنج ساله مسافرت درست حسابی نرفتتم
خسته م
انگار تلاش کردم مادر خوب و همسر خوبی باشم اما خودم حالم خوش نیست