پسرم امشب تو پارک با دختری همسن خودش دوست شده بود .چقدر قشنگ هوای همو داشتن و باهم بازی میکردن.یلحظه پسرم تو شلوغی گیر کرد تو همون حین پدر اون دختره اومد دنبالش و بردش.پسرم دیدم داره بلند بلند گریه می‌کنه .گفتم مامان چیشده جفت دوستم گم شد هر چی میگردم نیست .بی نهایت ناراحت شدم برا دل مهربونش .اونقدر از ته دل گریه میکرد و محکم چسبید تو بغلم که انگار یه چیز خیلی مهمی رو از دست داد .😢 چقدر خودم برا این حالش بغض کردم و ناراحت شدم .نمی‌دونم چیکار کنم که اینطور نباشه .خیلی عاطفی و احساساتیه.برا هر کی که باهاش خوب رفتار کنه ساعت ها گریه می‌کنه

پس منم کل پارکو به جیغ و گریه میده وقتی دوستش میره

باز خوبه بازی میکنه پسر من هر کی رو میبینه محکم لباسش رو میکشه دستش رو فشار میده

اخی حالاببین من چ کشیدم ک پسرم۲۳سالشع باعشق...گریعههه

کلن بچه های این دهه خیلی مهربونن دختر من اصلا به بچه های کوچیک تر از خودش اگه بزننشم کاری نداره هرچیزی داره برعکس هم مهدکودکی هاش به همه میده گاهی میریم پارک گریه میکنه میگه مامان به اون بچه بگو بیاد دوچرخه منو سوارشه...😬

ببین این نسل پسرا خیلی احساسی تر از دختران...سورنای من خدای احساساته و منم واقعا از این همه مهربونیش ناراحتم

اشتباه اون پدر بوده به دخترش نگفته بابا داريم ميريم با دوستت خدافظى كردى؟؟

کدوم پارک میبری ما هر شب پارک جدید میریم گاهی هم چند شب یه پارک می‌بریم
بچمون احساساتیه باید حداقل باهاش خداحافظی میکرد اینجور میفهمه چی به چیه