چهارشنبه هفته پیش ک قرار شد از خونه برم با اشک لباسا خودمو بچه ها را ریختم تو دوتا ساک و با گریه فقط داشتم خونه را نگاه میکردم ک این خونه ای هست ک من توی اون باامید و عشق کار میکنم حتی دراوج خستگیام ولی خب عشق بود پیش خودم میگفتم نکنه این اخرین تصویر من از خونمون باشه و انگار مادری ک یکی از بچه هاشو گرفتنو دارن ب زور میبرن حسم اونجور بود
امروز ک قرار شد برگردم خیلی خوشحال بودم چون داشتم برمیگشتم خونمون بااینکه قرار بود از خانوادم دور بشم ولی ب عشق خونه ب عشق اهل خونه به عشق دیواراش اتاقاش برگشتم و فقط گریه کردم از رو خوشحالی
الان دیگه دنبال فردا و تاریخ رند و تجملات نیستم فقط دنبال ارامشی ام ک تولحظه حال داشته باشم چ قدر سخته چ قد تلخ بود برا مامانا برا بچه ها برا همسرا امیدوارم همیشه کشور و مردم رنگ غم نبینن و دیگه ادامه دار نشه شرایطی ک بخاد استرس ب مردمم وارد کنه

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط