#ادامه طرحواره ها
نیاز بعدی: نیاز خود دوستی:
اگر نیاز خود دوستی ارضا نشه 3تا طرحواره روبه دنبال داره
۱-طرحواره اطاعت

2-طرخواره ایثارگری

۳-طر حواره تأئيد طلبی

ما باید در نخستین سالهای کودک این حسو بهش بدیم که نیازهای تو نسبت به نیازهای دیگران الویت داره ولی خیلی وقت ها می بینیم که این رفتار ها توی فرهنگ ما نکوهش
میشه مثلاً مهمون بیاد خونمون عروسک به بچمون رو بزور میگیریم به مهمون میدیم یا وقتی یه خوراکی برای بچمون خریدیم خوراکی بچه مون رو به زور از دستش میگیریم میگیم مامان زشته باید تعارف کنیم استدلالمونم اینه خب این بچه خودخواه میشه بله ما آموزش رو باید بدیم ولی قبلش با کتاب خواندن داستان گفتن با آموزش غیر مستقیم یاد بدید مثلا وقتی به خوراکی میگیرید یا دارید میخورید من مهربونم با دیگیران تعارف میکنم ولی قرار نیست بچه رو مجبور کنید. بچه مجبور نیست به

دیگران اسباب بازیشو امانت بده مجبور نیست که به دیگران خوراكيش رو تعارف کند ما روی امانت دادن و مهربونی فرزندمون
کار میکنیم اما اجبار که تو باید خواسته دیگری رو باید به خواسته خودت ترجیح بدی رواصلا اصلا و الا فرزندتون خود دوستی رو
یاد نمی گیره خودش رو دوست نخواهد داشت و می بینید که این دوست نداشتن خود با زندگیشون چکار کنه میتونه طر حواره های ایجاد کنه که توی تاپیک های بعدی میگم

تصویر
۳ پاسخ

مطلب آموزنده بود و به شدت موافقم باهاش

ممنون عزیزم ❤️
خسته نباشی گلم

یعنی شانس میاره اول تو نت گوشیم مینویسم بعد اینجا میذارم و الا هی دستم میخوره به یه چی یا پاک میشه یا وسط ارسال میشه مجبورم حذف کنم دوباره تایپ آدم عذاش میگیره

سوال های مرتبط

مامان پسر وروجک مامان پسر وروجک ۲ سالگی
#ادامه طرحواره ها
آخرین طرحواره ی مربوط به نیاز خود مختاری و استقلال:
😤 طرحواره‌ی بی‌اعتمادی / بدرفتاری یعنی چی؟

یعنی یه باور درونی و ناخودآگاه که می‌گه:

> «آدم‌ها قابل اعتماد نیستن؛ اگه بهشون نزدیک شم، آسیب می‌زنن، تحقیرم می‌کنن یا ازم سوءاستفاده می‌کنن.»



این آدم از ته دلش حس می‌کنه که برای بقا باید همیشه مواظب خودش باشه چون «دنیا امن نیست».


---

🧒 از کجا میاد؟

از تجربه‌های دردناک دوران کودکی. مثلاً وقتی:

والدینش گاهی مهربون بودن، گاهی خشن یا بی‌رحم (رفتار دوگانه).

بچه رو مسخره یا تهدید می‌کردن تا مطیع بشه.

احساساتش رو بی‌ارزش می‌دونستن («گریه نکن، بچه لوس!»).

یا حتی در مواردی آزار فیزیکی، کلامی یا احساسی دیده.


کودک در این فضا یاد می‌گیره:

> «اگر احساساتم رو نشون بدم یا نزدیک کسی بشم، آسیب می‌بینم.»



پس برای محافظت از خودش، یه دیوار نامرئی می‌سازه به اسم بی‌اعتمادی.


---

🧠 این طرحواره در بزرگسالی چطور خودش رو نشون میده؟
🔸 ۱. همیشه گارد داره
مامان پسرطلا مامان پسرطلا ۲ سالگی
مامان ایلیا مامان ایلیا ۲ سالگی
سلام مامانا
سرگرمی بعدی که پیشنهاد میکنم خریداری کنین کتابهای ردیابی جادویی یا کتابهای کنترل قلم هستن.
این سرگرمی برای توسعه مهارتهای حرکتی بچه ها و هماهنگی چشم و دست عالین.
کتابی که من تهیه کردم هر صفحه طرحهای مختلف داره به همراه ماژیک که بچه باید جهت حرکت خطوط رو با ماژیک بکشه.
**
یه نکته ای بگم که هربار تاپیکی درمورد سرگرمیها میذارم کامنتهایی میگیرم که گاهی تعجب میکنم.
دوستان بچه ها بینهایت خلاق و بااستعداد هستند انقدر با تفکرات محدود خودمون اونهارو دست کم نگیریم.
مثل بازی قبلی که معرفی کردم و دو سه نفر گفتن این زوده بچه ها هنوز رنگهارو بلد نیستن!! دوستان باور بفرمایید بچه ها بینهایت آموزش پذیرن هرچی به اونها یاد بدید و براشون وقت بذارین اونها یادمیگیرن.
بچه ای که زود به حرف میفته یا در دوسالگی جمله بندی صحیح داره و شعر میخونه و تمام رنگها و اعداد تا ده رو بلده اینها اتفاقی نیستن خیالی هم نیستن اینها به دنبال تلاشهای خانواده و وقت گذاشتن و آموزش پدر و مادر شکل گرفتن.
(دیر به حرف افتادن بچه ها بعضی اوقات بخاطر کم کاری خانواده نیست و صرفا ژنتیکی هست یا به دنبال عوامل بیرونی مثل زیاد تماشاکردن تلویزیون به صورت نادرست) ولی قطعا پیشرفت های بچه ناشی از زحمت و تلاش والدین هست.
(هوش و تمرکز و دقت بچه بی اهمیت نیست ولی آموزش درست و به موقع معجزه میکنه)
این بازی که الان معرفی کردم. از سن بچه های ۲ساله خوبه تمرین بشه تا سن های بالاتر.
اوایل خطا ممکنه زیاد داشته باشن ولی با تمرین تسلط پیدا میکنن. مهم اینه تلاش کنن قلم روی خطوط حرکت بدن.
من این رو از ایران تهیه نکردم ولی با سرچی که داشتم دیدم تو شهرکتابها و سایتهای آنلاین ایرانی از این دست کتابها به وفور هست.
مامان پسر وروجک مامان پسر وروجک ۲ سالگی
وقتی بچه حدود دو ساله میشه، تازه داره می‌فهمه که احساسات مختلفی مثل خوشحالی، ناراحتی، عصبانیت یا ترس وجود داره. اما هنوز بلد نیست این احساس‌ها رو درست بشناسه یا بیانشون کنه. نتیجه‌اش چیه؟ گریه، جیغ، لجبازی یا حتی کتک زدن، چون نمی‌تونه بگه "ناراحتم" یا "می‌ترسم".

حالا اگه ما از همون موقع کمکش کنیم که احساساتش رو بشناسه و اسمشونو یاد بگیره، مثلاً بگیم:

> "می‌بینم ناراحتی چون اسباب‌بازیت شکست"
یا
"عصبی شدی چون نوبت بازی نبود"،
بچه یاد می‌گیره احساسش رو با کلمه بیان کنه، نه با رفتار بد.



این کار باعث میشه:

1. اعتمادبه‌نفسش بالا بره چون می‌فهمه احساساتش مهم و قابل فهمه.


2. روابطش بهتر بشه چون یاد می‌گیره با حرف زدن مشکلاتش رو حل کنه.


3. کنترل هیجان پیدا کنه و کمتر لجبازی یا پرخاش کنه.


4. هوش هیجانی بالایی داشته باشه که در آینده براش خیلی مفیده — توی مدرسه، کار و حتی زندگی زناشویی.
در واقع، آموزش احساسات مثل یاد دادن الفباست؛ اگه از کوچیکی یادش بدیم، توی تمام مراحل زندگی ازش استفاده می‌کنه
البته حتما لازم نیست مثل واو به واو کتاب بخونید بلکه جملاتش رو تبدیل به زبون بچه کنین و از رو شکل ها میتونین بهش توضیح بدید