«هرچه به روزهای آخر بارداری نزدیک‌تر می‌شوم، انگار قدم به قدم با نگرانی‌های مادرانه آشنا می‌شوم؛ کم شدن حرکت‌هایش، رشدش، وزنش، سلامت کوچکش…
فکر می‌کنم لذتِ مادر شدن شاید همین روزهای بارداری باشد؛ روزهایی که با هر ضربان قلبش و هر تکانش از شوق لبریز می‌شوی.
اما وقتی به دنیا می‌آید، تازه فصل واقعی شروع می‌شود؛ فصل مسئولیت، دغدغه و نگرانی‌های بی‌پایان.
انگار ما مادرها با دست‌های خودمان قلبمان را به موجودی کوچک می‌سپاریم و از همان لحظه، برای خودمان نگرانی و اظطراب میکاریم»
نمیدونم این حرفم درسته یا نه انگار باید تجربش کنی تا بفهمی ولی بنظرم تا وقتی تو دلته ارومی بعد بدنیا اومدنش بیشتر از ذوق و عشق استرس و اظطراب میاد تو زندگی...

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط