فک میکنم بعد نه ماه تونستم بلاخره به وجود بچه عادت کنم 🫠 شاید دیر به نظر بیاد ولی چه اشکایی ریختم بابت اینکه از مادر بودن بدم میومد
ازینکه دیگه تنهاییم از دست داده بودم حتا خودمو
باید کل کارم علاقم زبانم باشگاهم همه چیزم ول میکردم و اصلا برام آسون نبود
هرروز گریه…
ولی الان بدون شهرزاد نمیتونم 🥲❤️
اصلا انگار واقعا با تمام خستگیش عاشق این کارم خیلی دوسش دارم

الهی منم دقیقا مثل شما درست تو ۹ماهگی عادت کردم

منم انلاین کار میکردم اما بخاطر فراز یه مدت کارمو گذاشتم کنار و واقعا با هیچی حاضر نیستم عوضش کنم ، از وقتی به دنیا اومده فقط میخوام با فراز وقت بگذرونم بجز فراز هیچی برام مهم نیس ولی واقعا سخته و بعضی شبا چون شوهرم هم نیست و همش دست تنهام دو دستی میزنم تو سر خودم

من چون خانوادم ازم دورن بخاطر وجودش هزار بار شکر میکنم از تنهایی در اومدم .ولی بعضی وقتا انقد میچسبه بمن حتی آشپزخونه ام میرم آب بخورم گریه میکنه پشت سرم کلافه میشم بعد که میخوابه دلم براش تنگ میشه شماها هم اینجوری شدین؟

تا دوسالگی همش چالش داری با مادر بودن بعدش درست میشه و دیگه میگی چه کار خوبی کردم مادر شدم چیزی که همه دوستام میگن

بله مادر بودن همینه یه عشق لونه میکنه ته قلبت که بخاطرش قید همچی رو میزنی

عزیزم❤️❤️❤️
برای منم خیلی سخت بود اوایل حتی حسی بهش نداشتم ولی حالا جونم ب جونش بستس

منم همینطور بودم،بعد از ۸سال تن به بارداری دادم،با تموم بد ویاری و تهوع تا ماه هشتم رفتم سرکار،روزی که با همکارام خدافظی کردم یادم نمیره،چقد گریه کردم اینکه میدونستم حداقل تا ۳سال اینده خونه نشینم و استقلال خودم ندارم،ولی خب اینم یه بخشی از زندگیه و منم با همه وجود عاشق دخترمم و بدون اون نمیتونم🩷

ای جانم. صورتش چرا قرمزه؟ بوسش کردین؟ یا حساسیته؟