من اوایل دلم میخواست پسرم منو بشناسه بودنم براش مهم باشه که تو بغل کسی هم بره بعد ی مدت بهونه بگیره بیاد پیش خودم و این چیزا
الان فهمیدم بیشتر اضطراب جدایی ازش دارم
مثلا چه خانواده همسرم چه خانواده خودم اکه بگن بزرگتر شه بیاد بمونه دگ شما نمیبیندش یا مثلا یکم بزرگتر شه دگ با شما کاری نداره میاد میمونه اوایل میگفتم حرفه ولی چون تقریبا هر سری تکرار میشه استرس میگیرم نکنه واقعا ازم جدا بشه بچه کوچیکه یکم محبت ببینه شاید خودشم دیگه دلش نخواد پیش من باشه
چون پسرم خیلی شبیه همسرمه و خانواده همسرم انگار یه نسخه دیگه ازش میبینن این حرفارو زدنی من بیشتر از خانواده خودم اگه بگنحساس تر میشم که نکنه واقعا ازم جدا بشه چون بچه مم بیشتر بهشون محبت نشون میده اونجوری که با اونا حرف میزنه و بازی میکنه خیلی وقتا با من نیس با اینکه خیلی باهاش حرف میزنم بازی میکنم
نمیدونم به خاطر جابه جایی هورمون بعد زایمانه یا الکی حساسم
یه سریا هم میکن چون بچه اوله و دو سه روز بیمارستان بستری بود ندیدیش روش خساسی

واقعیت اینه که انسان ذاتا موجود اجتماعیه و همه اینا بسته به میزان وابستگی یا عدم وابستگی یا تعلق خاطرش به خانواده های دو طرف ممکنه پیش بیاد ولی در نهایت مادر تویی
و اینم بدون با درک کردنش و ارزش دادن به احساساتش در آینده چه مثبت و چه منفی مادر باقی میمونی وگرنه ببخشید انقد رک میگم گربه هم زاییدن بلده مهم اون نوع ارتباط و درک شدن توسط شماست که رابطه والد فرزنذی رو میسازه

چقدر تو منی دختر
انقدر بدم میاد میگن بزرگ‌ بشه با شما نمیاد خونه ما میمونه
بهش یاد میدم که بچه باید با پدر مادرش بره و بیاد

ببین بچه من خیلی وابستم شده ینی بغل هرکی میره زار میزنه ونگام میکنه ینی ت منو بگیره انقد زار میزنه تابگیرمش تابگیرمشم آروم میشه خیلی اذیت کنندس خیلی

منم پسرم ۹ سالشه و از اول عاشق عمه هاش بود و اوناهم همینطور، الانم هفته ای میره خونه اونا میمونه و شاید واقعا دلش هم برام تنگ نشه اما من اصلا ناراحت نمیشم و لذت میبرم این محبتو بین شون میبینم، ب نظرم حساس شدی و ممکنه با گذشت زمان بهتر شی هنو خیلی زوده و بچه خیلی شیرین

منم همینطورم حقیقتا 🥲