داستان حقیقی
مونس
پارت ۲۱

کم کم داشت وحشت مردن جعفر همه وجودم رو میگرفت و تو ذهنم داشتم تجسم میکردم که جعفر مرده و هاشم قاتل شده که یهو جعفر با یه فشار سنگین به ریه هاش تمام اکسیژن درون ریه ش رو خالی کرد و پرید بالا و بعد باز افتاد کف زمین.
از ترس با جیغ صداش میکردم و اونم با صدا نفس های عمیق میکشید.
بعد هم شروع کرد به ناله و سرش رو گرفت.
همون موقع اورژانس رسید و جعفر رو برد.
تو بیمارستان بعد از مداوا جعفر به بیمارستان روانی بستری شد و دیگه برنگشت خونه.
شک وحشتناکی برای همه ما مخصوصا من بود...
نمیدونم راسته یا نه اما همه میگفتن همون ترسی که اون شب به جونم انداخت باعث شد اولین پریود رو تجربه کنم و بالغ شم.
اون روزها تمام دلخوشیم فقط دیدن هفتگی عمار بود و حرفهایی که برای گفتنش باید یک هفته صبر میکردیم.
کم کم تصمیم گرفتیم دوتا دفترچه درست کنیم.
یک هفته یکیش پیش من بود و همه چیزهایی که دوست داشتم تو اون مدت براش تعریف کنم یاهمه حرفهامو بهش میگفتم، اونم تو دفترچه دیگه مینوشت.
سر هفته که میشد دفترها رو جابجا میکردیم و یک هفته فرصت داشتیم هزار هزار بار صفحات نوشته ی همدیگه رو مرور کنیم و برای پاکی و صداقت کلمه به کلمه ش بمیریم...
روزها و ماه ها و سالها گذشت
و این عشق راه دور ذره ای کم نشد، بلکه هرروز زیباتر و عمیقتر میشد.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط