این عکس مربوط به سال قبل و دقیقا همین روزه ! بعد از این تست فهمیدم باردارم و قراره مادر شم ؛ قبلش با شوهرم کلی سبک سنگین کرده بودیم و با اینکه کاملا خواسته باردار شده بودم ولی راستشو بخوایین هیچ حسی نسبت به تو دلیم نداشتم ! اون موقع از ترس قضاوت شدن خودمو خیلی ذوق زده نشون میدادم اما ته دلم بیحس بودم! خیلی با خودم کلنجار میرفتم که چرا اینطوریم؟ نکنه مامان خوبی نباشم! نکنه نتونم به بچم محبت کنم و نتونم درست تربیتش کنم ؟! افسردگی و اینچیزا نبودا اتفاقا خیلی خوشحال بودم ولی باورم نمیشد دارم « مادر » میشم !
بارداری فوق العاده راحتی هم داشتم و واقعا اطرافیانم برام سنگ تموم گذاشتن پس نمیتونستم بگم چون دارم اذییت میشم همچین حسی دارم !با هرکسی که در میون میذاشتم میگفت طبیعیه و محبت مادرانه بعد از بدنیا اومدن بچه تازه خودشو نشون میده . با این حال بازهم عاشق دوران بارداریمم، پر از هیجان و حس جدید بود برام ( بماند که چقددرر دلم تنگ شده برا شکم گردالوم و تکوناش)
من تو اتاق عمل وقتی برای اولین بار صدای گریه دخترمو شنیدم هم مثل بقییه مامانا احساسی نشدم و گریه نکردم ! بیشتر از اینکه حس مادرانه داشته باشم یهو انگار یه عالمه مسئولیت افتاد رو دوشم و سنگینی اون مسئولیت ها اجازه نمیداد احساسی شم .
حس مادرانه من هیچوقت یهو اتفاق نیوفتاد من بمرور نقش جدیدمو قبول کردم یعنی نمیتونم بگم بعد فلان اتفاق یا بعد فلان ماه احساس مادر بودن کردم .همه‌چی یواش یواش درست شد و من عاااااشق این ورژن خودمم . هر روز خداروهزاران بار شاکرم که دخترمو بهم داد ، اگر میدونستم اینقدر مادر بودن لذت بخشه قطعا زودتر بدنیا میاوردمش😂
خلاصه که کلی با مامان بودنم دارم حال میکنم و این حسو برای همه چشم انتظارا آرزو میکنم

من بعد ازدواجم احساس خوشبختی میکردم و هیچوقت پشیمون نبودم دوران بارداریم هم این حس باهام بود خوب گذشت ولی الان خودمو گم کردم تغییری ک بدنم کرده بیشتر حالمو بد میکنه
حس میکنم با بچم غریبه م نمیتونم باهاش اونطور ک باید ارتباط بگیرم عذاب وجدان دارم همش امیذوارم حل بشه

دقیقا همینه
آدم با اولین خنده بچش دلش می‌ره و تمااام

من واقعا خوشحال و ذوق زده بودم
حتی تو اتاق عمل گریه کردم ولی تا 1 ماهگی دخترم حس خاصی نداشتم بهش.حتی نمیتونستم باهاش حرف بزنم بابام هی دعوام میکرد تو چرا باهاش حرف نمیزنی
محبت میکردما ولی از ته دلم نبود.حسی ک ابان دارمو اون موقع بهش نداشتم
تا حالا بخاطر قضاوتا جلو کسی نگفته بودم

من تو اتاق عمل احساسی شدم،ولی تقریبا تا یک ماه پیش هنوز دخترم رو نپذیرفته بودم.خیلی سخت گذشت برام،فکر نمی کردم شرایط بهتر بشه.
ولی الان عاشقشم هر کار جدیدی که یاد می گیره من از ذوق می میرم.
می شینم‌نگاهش می کنم اشک می ریزم که اینقدر زود داره بزرگ میشه و عذاب وجدان دارم برای اون روز ها حس می کنم تایمی که می تونستم باهاش بگذرونم رو هدر دادم.

دقیقا احساس منم همینطور بود روزای اول بدنیا اومدن دخترم خیلی میترسیدم الان که دستم روان شده خیلی خوبه

دقیقا منم همین حسو داشتم و دارم

دقیقا منم مث شما بودم و وقتی پسرمو اوردن ببینمش اصلا احساسی نشدم فقط ازمسئولیتش میترسیدم

منم همین بودم همش به‌خواهرم میگفتم من اصلا هیچ حسی بهش ندارم میگفت صبر کن کم کم جوری وابسته اش بشی نتونی جدا شی ازش من واقعا بارداری سختی داشتم پدرشوهرم و شوهر خواهرشوهرمو از دست دادیم همش استرس داشتم😭