نزدیک های طلوع خورشید بود که نوزاد من شروع کرد گریه کردن. دختر کوچیکم گریه میکرد. خیلی خیلی گریه میکرد. به هیچ وجه آروم نمیشد. دیگه قاطی کرده بودم. هم افسردگی زایمان بود، هم درد بقیه بود. هم حس میکردم خونهمون خیلی خیلی دلگیره. از اون طرف هم خونهمون ترکیده بود، بد به هم ریخته بود. از اون طرف هم معصومیت دختر اولم واسه اون چیزی که ازش دیدم و این کاری که میکرد منو نامزده بود. از اون طرف هم خونهمون ترکیده بود. بعد به هم ریخته بود. از اون طرف هم معصومیت دختر اولم نابود داشت میکرد از درو. اینم گریه میکرد. من به حدی عصبی بودم به حدی عصبی بودم که هیچ رحمی بهش نکردم. بردم گذاشتم توی اتاق درو بستم تا صدای گریهشو نشنوم برم پوشک بیارم نه اینکه رها کنم بچه رو تا برم پوشک بیارم صدای گریهشو نشنوم توی اتاق تنهاش گذاشتم. بعد وقتی اومدم بالا سرش پوشکش عوض کنم با تمام ناراحتی به خودش گفتم من تو رو نمیخواستم تو برای چی اومدی؟ من از خدا چیزای دیگه خواسته بودم، من از خدا خونه خواسته بودم، من از خدا پول خواسته بودم، خدا اشتباه تو رو به من داده، من تو رو هیچ وقت نمی خواستم. تو اومدی مزاحم زندگی ما باشی، حالا از این به بعد گریه های تو شروع شد، ازت متنفرم، بدبخت شدم با تو، بدبختی من از این به بعد شروع شده. این حرفا رو اصلا نمیدونم چرا میگفتم، واقعا شیطانی انگار بود، واقعا شیطان اومده بود کنارم؟

ای کاش اینهمه غم نبود توی حرفات
کاش وقتی نمیخواستی سقط میکردی ولی ی بی پناه رو اینحوری بهش نمیگفتی
ی چیزی ته قلبم گفت همه چی صدقه سر همین بچه گیرت میاد
یچیزی ته وجودم با تمام توان گفت همین دختر به همه چیزایی که آرزو داری میرسوته تورو
تو چه میدونی خدا چی واست خواسته که این نعمت رو بهت داده
خدا لعنت کنه مردی رو که زنش رو رها میکنه توی مشکلات
کاش حداقل اگر کمک نیستن گوش باشن زناشون فر بزنه غصه هاشو بگه خالی میشه پر انگیزه میشه
آروم باش عزیزم همه ما این روزا رو گذراندیم تنها بودیم افسرده بودیم ولی کاش شوهرت همدلت بود
اولاد سالم بهت داده شکر کن مطمین باش همه چیزایی که واسش غر زدی هم بهت میده

میفهممت مامانا گناه دارن تنهان کمکی ندارن ولی تو الان نقطه ی امن اون بچه هایی اونا فقط به تو میتونن پناه بیارن سعی کن اول اولویت بچه ها باشن بعد خونه صب دوش بگیر یه قهوه بخور انرژی بگیری کوچولوت که خوابید زود خونه رو الکی فقط بهم ریختگیشو مرتب کن که ذهنت آروم شه منم عصبی بشم یهو میبینم شوهرم ک شب میاد این بچه جز من هیچ نقطه ی امنی نداره من پناهشم خیلی مظلومه گناه داره سعی کن خسته بودی قهوه نسکافه ای چیزی بخوری جون میگیری

افسردگی بوده ابجی

. یعنی الان که فکر میکنم، میگم این حرفا یک سری ناشکتی بود که شیطان داشت بهم اغ خیلی تنها شده بودم، این تنهایی داشت به من فشار می آورد که این حرفا رو بزنم. تنها از لحاظ این میگم که انگار کسی نبود که من رو واسه این موضوع درک کنه. حتی اگه درک میکرد مشکلی رو از من حل نمیکرد. فقط میگفتم من وسط این گرفتاری افتادم دیگه، راهی ندارم. تو برای چی تو این زندگی من اومدی