سال ۹۹ دختر اولم رو باردار شدم ، حدودا یک سال بعد عروسیمون، بچه دوست داشتم و ذخیره تخمدانم پایین بود ، اینکه طبیعی باردار شدم برام خوشایند بود ، یک ماه بعد ازینکه فهمیدیم باردارم برای شوهرم پاپوش دوختن و وارد مسائل دادگاهی سنگین شدیم ، یه چشمم اشک بود یه چشمم خون ، من که خونه بابام اسم کلانتری هم نخورده بود به گوشم ، برام سخت بود وارد همچین مسائلی بشیم،
اوضاع اقتصادیمون هم روز به روز افتضاح تر از دیروز
دلمم نمیخواست کسی بفهمه و برامون دل بسوزونه
خلاصه شرایط زندگی و هورمون های حاملگی و ویار وحشتناک دست به دست هم دادن ، روزی نبود که به بچه تو شکمم نگم نمیخامت ، تا اینکه رسید ۳۲ هفته ، تاریخ لاکچری ۹/۹/۹۹
از صبح تکون نخورد و بعد سونو متوجه شدیم ، بچه از بین رفته... دکترم دیگه جواب نداد و من موندم با یه بچه مرده تو شکم...
اون شب احساس میکردم یه سیب گنده درسته تو گلوم گیر کرده
واقعا فکر میکردم قلبم تا صبح دیگه دووم نمیاره ، اشکم نمیومد فقط هر لحظه منتظر بودم که بمیرم
اون شب بدترین شب زندگیم بود
فردا رفتیم یه بیمارستان دولتی آموزشی و گفتن باید صبر کنید طبیعی خارج بشه ، یک هفته به من امپول فشار زدن و درد زایمان طبیعی کشیدم تا اومد بیرون و تازه داستان ازینجا شروع شد..

اخ عزیزم با خوندنش اشک ریختم🥲🥺چقدر سخت بوده برات اون روزا.. ولی خدا دوباره بهت یه دختر داده باید شکر کنی صددرصد لایق مادر بودنی که این نعمت و دوباره بهت داده. تو اون شرایط شاید هرکسی جای تو بود ناامید میشد. خودت و سرزنش نکن.🫶🏻

چقد اشک ریختم با داستان زندگیت 😭😭😭😭
قلبم تیکه پاره شد برات

😔😔😔 وای چقدر سخت گذشته بهت خدا دخترتو برات حفظ کنه ما کار خدا رو نمیدونیم حکمتی توش بوده بزار به حساب سرنوشت
اشکم در اومد با خوندن اینا

مو‌ به تنم سیخ شد و چشمام اشک🥺

چقدر دردکشیدی کاملا درکت میکنم😭😭😭

اشکام سرازیر شد صلاح خدا این بوده تو اون شرایط فرزندی نباشه خودتو سرزنش نکن عزیزم

وای این چی بود خوندم. کلی گریه کردم. 😭

آخی 💔💔💔💔💔💔

عزیزم الهی

وای خدا چقدر دلم گرفت 😭😭😭

زندگی واسه هیچکس راحت نیست

عزیزممممم

همش فکر میکردم که من بچمو نخاستم و اونم رفت..حالا عذاب وجدان بود و داغی که به دلم نشسته بود ، در کنارشم همه مسائلی که قبلا داشتیم ..
شوهرم درگیر دادگاه ها بود و منم یه مرده متحرک
روزی ک برگشتم خونه و اولین بار تنها شدم ، حس کردم دیوارای خونه دارن منو خفه میکنن ، وقتی بچه ام نیس بودن من اضافیه ... این زندگی با تمام چیزایی که برای من رقم زد ، اونی نبود که تو رویاهام بود
این مرد قول داده بود منو خوشبخت کنه و حالا بچه مو هم ازم گرفته بود ، انگار همه دنیا مقصر بودن ، من دیگه نمیکشیدم
لباسامو پوشیدم و یه نامه نوشتم و اماده شدم خودمو پرت کنم از پنجره پایین
همون موقع مامانم زنگ زد ، زنگ پشت زنگ
اولش نمیخاستم بردارم طاقت نداشتم صداشو بشنوم ، گوشی رو که برداشتم خیلی عادی گفتم الو ،گفت مادر دلم خیلی شور میزنه نگرانتم ...
گوشی و قطع کردم و زدم زیر گریه ،همه اشکایی که باید تا اون موقع میریختم و نیومده بود ، سرریز شد
بعد ازون به زور سرپا شدم ، با ورزش با کلاسای مختلف ، سفر ولی تا همین لحظه که دختر دوم به دنیا اومده ، عذاب وجدان ولم نمیکنه ، بچه من سالم بود فقط چون من نخاستمش قلب کوچیکش وایساد..
شاید دیگه دوست نداشت به این دنیا بیاد