چقدر عجیبه زن بودن...مادر بودن
سه روزه همسرم ویروس گرفته و تو خونه خوابه بدن درد شدید داره کارم شده همش مراقبت ازش...از طرفی هم از دیروز خودم درگیر شدم.اما باید سرپا باشم به خاطر پسرم به خاطر رسیدگی به همسرم.
نای بلند شدن ندارم ولی باید بلند شم پسرم رو سرگرم منم حوصله اش سر نره.. مواظب باشم ازم نگیره....غذا آماده کنم آبمیوه بگیرم داروهای همسرم رو بدم...تازه تو پروسه ترک پوشک هم هستیم.
من کی اینقد قوی شدم؟؟؟؟!!!
الانم که جفتشون خوابن دارم واسه فردام برنامه ریزی میکنم خوابم نمیره...با اینکه قرص خوردم اما بیدارم.یه چشمم به همسرمه یه چشمم به پسرمه مه خدایی نکرده تب نکنه.مریضی خودم یادم رفته انگار.
عجیبه این زن بودن....

اسمش فداکاری نیست اسمش احساس مسئولیته اسمش تعهد داشتنه اسمش دوست داشتنه...خدای نکرده اگه یه زمانی هم شرایطی پیش اومد که کارهای امروزت بهت حس فداکاری بی اجر رو داد اصلا نزار این موضوع بهم بریزتت...ما زنیم و ازون مهم تر مادریم موجودی تو این دنیاست که مارو از همه بیشتر دوست داره و از پوست و گوشت ماست...شما بخاطر عشقی که تو وجودته داری بهترین وجه وجودی خودت رو به نمایش میزاری...پس به نتیجه ش فکر نکن و از زن بودن و مادربودنت لذت ببر

آره زمانی که کرونا اومده بود همه با هم درگیر شدیم.من از همه بیشتر حالم بده شد و ریه هام هم درگیر بود ولی از همه هم خودم مراقبت میکردم