هی ...چیکار کنم از وقتی پسرم به دنیا اومده من استرسی شدم اونم شدید شاید ۸۰ درصد مامانا همین باشن و درک کنن البته بعضیا دیدم نسبت به بچه بیخیالن دلشون بزرگ میگیرن
ولی من حس میکنم همه رو ناراحت میکنم با رفتارم دست خودم نیست خواهرشوهرم گاهی وقتا میاد خونه خیلی اصرار میکنه بچه رو ببرم میگم نه اصلا یجوری شدم رودرواسی ندارم خیلی راحت حرفم میزنم بعد گاهی با اونا میریم پارک پسرم همش میخواد راه بره اون کنارش راه میره میگه حواسم هست ولی کمی که دور میشن استرس میگیرم همش فکر میکنم اتفاق بدی میوفته اصلا حرفای اون جمع نمیتونم بشنوم دلم پیش پسرمه بلند میشم میرم سمتش خب اونا حتما بهشون بر میخوره
یه شب تو پارک دختری میدوئید خورد به پسرم سرش اومد زمین منم زار زار اشک می‌ریختم همش اون صحنه جلو چشمم بود یعنی یه طور سر من اومد که تا صبح سردرد و دست درد داشتم از بش فشار عصبی
خلاصه که حرفامو رک میزنم حس میکنم بهشون بر میخوره کاش اونا من نگران درک کنن ولی کلا اونا خانواده ای هستن بیخیال نسبت به بچه کل تعطیلات بچه هاون خونه پدربزرگاشون می‌مونن من نمیدونم چطور طاقت میارن
خدا نگهدار همه کوچولوها باشه واقعا مادر بودن سخته

منم همینم هیچوقت بچمو به کسی نمیسپارم برم واسه خودم با بقیه حرف بزنم خودم همش دنبالشم
حس میکنم فقط خودم میتونم مواظبش باشم
یه بار پسرخالم پسرمو با خودش برد مغازه سر کوچه کلا ۳ دقیقه هم نشد ولی همش تو بالکن داشتم نگاه میکردم تا بیارش قلبم داشت از حلقم میزد بیرون
ایشالا یکم بزرگتر بشن ما هم ارامش بگیریم

طبیعی نیست این شدت از حساسیت.شبیه وسواس فکریه بیشتر

منم همینم مادرشوهرم میگ بیار اینجا با اینک خسته ترینم از بچع داری آرزومه تایم آزاد داسته باشم ب هیچی جز خودم فک نکنم ولی نمیزارم پیشش همش میگم چون بیخیال اگ ی چی بده بهش اتفاقی بیوفته اگ ی جی بشه سرش مثلا جایی بخوره بهم نگه و خدایی نکرده صدمه ای بهش وارد شه چجوری خودمو ببخشم چجوری طرفو سرزنش کنم ک پس خودم چرا مراقبت نکردم....جز همسرم کلا ب هیچکس نمیتونم بسپرم حتی خانواده ی خودم همین دارم نابودم میکنه میگم بزرگتر شه حداقل نصیحتش کنم ک مراقب خودش باشع چیزی شد بهم بگه

اتفاقا خوب میکنی و مراقب بچه تی .. این نگرانی ها هم ناشی از اینه که اعتماد تام به کسی نداری من خودم پسرم پیش مادرم باشه راحت ترم تا پیش مادر شوهرم اما باز با این حال پیش مامانم گذاشتنی هر ساعت زنگ میزنم .. همش هم دلواپس و استرسیم

حرفاتو درک میکنم خودم هم نسبتا اینجوری هستم اما سعی میکنم کنترل کنم خودمو
این وابستگی هم به ضرر مادره هم به ضرر بچه
بچه باید تجربه کنه
خدای نکرده زیادی روش حساس باشی اعتماد به نفس بچه میاد پایین
ترسو میشه
و...

عزیزم احساس میکنم خودم این متنو نوشتم منم همینم🥺
حتی شده پشت سرم گفتن لابد بچه ش مریضه ک انقد نگرانشه ک ندو و نخوره زمین یا مثلا من میترسم با بچه های بزرگ تر از خودش بازی کنن چون اونا بدو میکنن میخورن بهش یا با پدرش میره خونه پدر شوهرم همش زنگ میزنم چطوره خوبه گریه نکرد یا فلان...بهم گفتن مگه چیزیش هست که نگرانشی ولی بخدا بچم خداروشکر هم سالمه هم خوش اخلاق😥

عزیزم بچت پیش مادر خواهر خودتم بزاری باز همینجوری نگرانی؟؟؟؟من خیلی بچم پیش خواهرام میزارم یا بیان خونمون دنبالشون میره چون نزدیک هستیم بعد نیم ساعت میرم میارم

من سه تا بچه رو با همین استرس هام بزرگ کردم الان واقعا کم اوردن ۲۷سالمه خستم مثل یه پیر زن ۹۰ساله حتی افسردگی شدید گرفتم

منم عین توام تاحالا نزاشتم بچم پیش کسی بمونه مگه اینکه خیلی ناچار باشم در حد چندساعت. اینقدم دلم شور میزنه براش. به همه ام رک حرفمو میگم