پارت چهارم

وقتی بیدار شدم، هنوز حالت خواب‌آلود داشتم و از اطرافم تقریباً هیچ چیزی متوجه نمی‌شدم. فقط ناخودآگاه داشتم ناله می‌کردم. هرچقدر هم سعی می‌کردم چیزی نگم، نمی‌شد.

پرستار گفت: «چی شده؟»

گفتم: «خیلی درد دارم.»

گفت: «پمپ درد زدم، دیگه نمی‌تونم کاری کنم.»

یه نگاهی به اطرافم کردم و دیدم بیماری که نوبتش زودتر از من بود کنارمه. دوباره خوابم برد.

چند دقیقه بعد، یه آقا اومد و من رو برد کنار یه تخت دیگه. بعد ازم خواست کف پاهام رو محکم به تخت فشار بدم و خودم برم روی تخت بغلی.

از شدت درد فقط داد می‌زدم و می‌گفتم: «نمی‌تونم... نمی‌تونم.»

هیچ‌وقت اون صحنه یادم نمی‌ره؛ واقعاً برام زجرآور بود. با هر توانی که داشتم، خودم رو روی تخت بغلی کشیدم.

بعد همراهم رو پیج کردن و من رو بردن داخل اتاق.

اونجا هم دو تا پرستار خانم گفتن: «بیا، برو روی تخت اتاقت.»

بعد از حدود یک ساعت، دردها کم‌کم کمتر شد و قابل تحمل‌تر شد.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط