هر شبی ک میخوابیدم هزاربار خداروشکر میکردم
دلارا تو شکمم خیلی شلوغ بود هیچ وقت نگران حرکتش نمیشدم
دلنیا خیلی اروم بود ولی زیاد سکسه میکرد از اینجا میفهمیدم ک حالش خوبه
دیار انقدر تکون نمیخورد و اروم بود بچم ک همش نگرانش بودم دیگه دکتر بهم گقت بچه شخصیتش اینقدر ارومه حواست باشه هر ۱۲ ساعت یه حرکت دلاشته باشه بسه براش
بمیرم برای اروم بودنت مادر
هفتم شده بود ۳۰ و شکمم خیلی زیاد داشت بزرگ میشد
خیلی فشار روم بود و نفس نمیتونستم بکشم
ولی هر روز شکر میکردم ک تو شکمم و به دنیا نیومدن
که شدم ۳۲ هفته
انقدر دکترا گفته بودن ک ۳۲ هفته شی خداتو شکر کن ک فکر میکردم الان خیلی وضعیت عالیه و زایمان کنم کلا چند روز بچه هارو نگه میدارن و میام خونه
۳۲ هفته و ۱ روز ک شدم شدیدا دلم خواست برم خونه ی مامانمینا
البته میرفتم یکی دو هفته میموندم و میاومدم خونه ی مادرشوهرم و بلعکس
و فقط طوری هماهنگ میکردم ک بین تایمهای دکترم باشه ک پله ی اضافی تر نرم
و همسرم گفت چرا مامانتو اذیت میکنی تازه مراسم داشته بزار یه روز استراحت کنه
و نمیدونم چرا اینطوری شده بودم گفتم نمیدونم چرا خیلی زیاد دلم میخواد برم و فردا صبحش رفتن خونه ی مامانم
۳۲ هفته و ۲ روز بودم

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط