امشب اولین شبیه ک دخترم تو اتاق خودش میخوابه
براش قصه خوندم و منتظرم بخوابه
منم رو زمین کنارش رختخواب پهن کردم و خوابیدم
موندم ک واقعا اینجا بخوابم یکی دوشب اولو یا کلا از اول نخوابم اینجا و منتظر بشم خوابش عمیق شد برم

منم یه ماه بیشتره خودش خواست بره تختش بخوابه منم شبا زمین کنارش دراز کشیدم تا خوابش می‌برد میومدم جای خودم ،ولی اون اصلا مشکلی نداشت خیلی راحت کنار اومد با اینکه عادت داشت شبا همش دستمو بگیره بخوابه . من مشکل پیدا کرده خوابم بهش عادت کردم نیستش کنارم نمیتونم بخوابم عادت کردم همش چکش کنم نگاش کنم روشو‌بکشم الان کنارم نیست انگار یه چیزی گم کردم . چی بگم خواهر این روزام میگذره دیگه باید عادت کنیم من دوست نداشتم از الان بره تخت خودش اما خودش دوست داشت دیگه چیزی نگفتم . توام ببین اگه خیلی بی قراری نمیکنه نخواب پایین برو جای خودت اما دیدی می‌ترسه فعلا یه مدت بخواب کم کم فاصله بگیر

منم دوس دارم جدا کنم ولی دخترای من نصف شب پامیشن میرن دسشویی اکثرا میترسم بیدار شن بترسن

برو سرجات بخواب دیگه خداروشکر اونقدر بزرگ شده بیدارشه خودش بیاد پیشت من پسرم ۲ساله بود جدا خوابید

ای خداااا شکرت کاش منم بخابونمش تو اتاقش 🥰🥰

دوست دارم جای پسرمو جدا کنم ولی نگرانم انگار خودم از نظر روحی آمادگیشو ندارم. آخه پسرم هم بعضی شبها بیدار میشه باید حتما کنارش باشم