پارت دوم تجربه زایمان
بچه های اتاق عمل عالی بودن و ملی با انرژی مثبت بامن حرف میزدن مدام بهم آرامش میدادن و با اینکه استرسی نداشتم اما سعی میکردن حالمو خوب کنن خلاصه نشستم و دکتر بیهوشی آمپول بی حسی رو برام زد بدون اغراق بخوابم بگم اندازه یه آمپول نرپبیون درد داشت یعنی خود سوزن قلبل تحمل بود یکم موادش داخل میرفت درد داشت اما اونم قابل تحمل بود و دردی نبود که حتی خم به ابرو بیاری بعدش دراز کشیدم و پارچه جلو کشیدن که عرض چند دقیقه پاهام سنگین شد و بی حس شدم از زمان ورودم به اتاق عمل تا خروجم کلا یک ربع طول کشید تا پاهام بی حس شد یه پرستار بامن حرف میزد و برام دستگاه اکسیژن گذاشت یکم نفسم تنگ بود منتظر بودم شروع کنن که یهو دکترم گفت موهای بچتو دیدیم هنوزم باورم نمیشه با چه سرعت عملی بریده بودن و به بچه رسیده بودن که من فکر میکردم هنوز شروع نکردن اینجای کار که رسیدیم یکی از دکترا از بالا شکمم رو فشار میداد که فشار رو حس میکردم اما فقط در حد حس کردن دردی نداشتم و اذیت نبودم اما یکم نفسم کم میومد و سرم سنگین بود خلاصه چند ثانیه بعد صدای گریه پسرم پیچید تو اتاق که اون لحظه غیر قابل توصیفه

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط