من بیشتر مواقع خونه تنهام، خانواده هامون تهرانن شوهرمم وقتی خونست کمکم می‌کنه و نصف روزم شرکته.
به عنوان یه مادر همش عذاب وجدان دارم نمیدونم چرا حس میکنم هیچی سرجاش نیست، انگار هیچی بلد نیستم، نمیدونم بچم گرسنس یا سیره، دارو کم دادم یا زیاد، کولیک داره یا رفلاکس، گرمه هوا یا سرده
رفتیم این سوالارو هم از دکتر پرسیدیم توضیح داد کلی هم خوندم تلفنی از خانواده هم کمک گرفتم ولی واقعا گیجم انگار هیچی بلد نیستم
نکنه طفلی از دستم کلافه س، نکنه دارم اذیتش میکنم

بنظرم چند ماه اول همینه

منم همچین حسی دارم وقتی باهاش تنهام استرس میگیرم ،از گریه اش میترسم ،حس میکنم نمیتونم آرومش کنم

عزیزم تو داری تمام تلاشتو براش می‌کنی پس دیگه عذاب وجدان داشتن اشتباهه
اون یه نوزاده که تازه وارد دنیای جدیدش شده و زمان می‌بره تا همه چیز سر جاش بشینه حتی اگه همه چیزم براش درست انجام داده باشی ممکنه حس کنی کلافست
اما اگه واقعا نمیدونی چکار باید بکنی و حس میکنی بلد نیستی پیشنهاد میدم دوره های آموزشی مراقبت از نوزاد که تو مجازی هست و خیلی از دکترای اطفال دارن رو شرکت کنی
از گوشی خوندن یا از تو گهواره پرسیدن سوالات باعث میشه ذهن آدم پراکنده تر بشه ولی تو دوره های آموزشی، بچه داری رو از صفر آموزش میدن و مطالب مورد نیاز یکجا گفته میشه و خیلی خیال آدم راحت تر میشه

واي دقيقا منم همين حسو دارم 😥

طبیعیه عزیزم .بچه اولع و آدم بی تجربس نگران نباش . خدا حفظش کنه برات😍😍