نامزدمم خیلی بچه دوست داره، مخصوصاً بچه‌ی خودمون. ولی من واقعاً از این موضوع می‌ترسم که یه روزی باردار بشم و نتونم اون‌جوری که باید مادر خوبی برای بچم باشم. بچه فقط عشق و علاقه نیست، مسئولیت داره، خرج داره و یه عمر تعهد می‌خواد. دلم نمی‌خواد بچم هم یه روزی شرایطی رو تجربه کنه که من تجربه کردم و سرنوشتش شبیه من بشه. از الان دلم براش می‌سوزه، چون نه از طرف من کسی رو داره و نه از طرف خانواده‌ی نامزدم. همون‌طور که تو تاپیک‌های قبلی هم گفتم، واقعاً این موضوع خیلی ذهنمو درگیر کرده.

هروقت شد همسرت ذهنتو درگیرش کن

تو فعلا عقدی
حالا بعد عروسی با مشاور حرف میزنی راهنماییت میکنه

من خودم دوماه بعد عروسی بچه اول باردار شدم اینو بهت از من نصیحت اول از همه هم برای تو وقت هست هم همسرت دوم از همه ک فعلا نامزدی فکر ب این مسئله زوده حالا درموردش صحبت کنید ک اشکالی نداره ولی اینو بهت بگم ک وقت زیاده تا دو سال نهایت ی سال میتونی بعد عروسی اقدام کنی ب بارداری چون اول زندگی دوست داری ک با شوهرت تنها باشی خوش بگذرونی مسافرت بری بچه زود آوردن همه اینارو ازت میگیره من خودم چون هم خودم هم همسرت بچه دوست داشتیم آوردیم ناراضی هم نیستم همسرمم چون اون موقع ۳۴ سالش بود دیگه تصمیم بر آوردن بچه بود الان هم ک با وجود بچه کوچیک دومی حاملم چون نمیخام پسرم تنها باشه بعد هم پیامای قبلیتم خوندم تو میتونی ی کاری برای خودت راه بندازی مثلا برو آرایشگری یاد بگیر بعد ی جا کار کن ک دستت تو جیب خودت باشه یا ظروف سنگ مصنوعی درست کن بفروش کلی راه هم هست دل مادرشوهرت بدست بیاری مهم الان ک نامزدی بعد عروسی نهایت هفته ای دو هفته ای ی بار میخای بری سر بزنی دیگه الان بگیر تو دستت ک پشتت بد نگه اون اگر بد میگه تو همجا بشین بگو مادرشوهر من خیلی خوبه همین حرفا ب گوشش میرسه تو جمع محبت کن یا کادو براش بگیر همون خر کنی خودمون اینجوری هم اونم دلش باهات نرم میشه

و تو کارای عروسی خرید وسایل ک ب عهده خودشونه کمک میکنه یکی ب نعل بزن یکی میخ اینجوری با سیاست باشی بهتره جلوت عمل میکنه منظورم اینه ک نمیتونه توهین کنه یا مسائل دیگه من خودم ساده بودم اوایل عروسی جنگ دعوا ولی الان فهمیدم بابا شوهر بنده محبت الان هم بعضی مواقع دعوا میکنیم دو تا حرف میزنم بد ساکت میشم همش شوهرم میگه چون میدونم فردا خودش معذرت خواهی میکنه میدونم همه این دعواها از سر بحث مالی ک ایشالا درست میشه فقط اینو میگم بهت درست فکر کن درست تصمیم بگیر بهترین فکر عمل کن بهش ک فردا روز نگی از چاله در اومدم افتادم تو چاه ایشالا ک موفق باشی

فعلا تا ۵ سال دیگه به بچه فکر نکن

به مرور که کمی از زندگیت بگذره و به نقطه امن نسبی برسی آمادگی حدودی هم برای پذیرش مسئولیت فرزند پیدا میکنی
من ۷ ساله ازدواج کردم و زود هم ازدواج کردم
تا الان مشغول دانشگاه و گذروندن طرح و این مسائل بودم
حالا که دغدغه هام تموم شده و به ثبات نسبی رسیدم احساس میکنم آمادگی پذیرش مسئولیت بچه رو دارم ولی قبلا خیلی تزش میترسیدم و حس میکردم هیچوقت براش آماده نمیشم

عزیزم اصلا نباید الان خودتو ناراحت کنی اگه از نامزدت و خودت مطمئنی و خودت اون طور که باید محبت ببینی ندیدی اتفاقا حتما بچت رو درک میکنی مادر خوبی میشی