‏در شرایط اضطراری، مغز ما وارد حالت هشدار دائمی می‌شود

این یعنی بیدارخوابی، بی‌قراری، دلشوره، تپش قلب، خشم یا حتی بی‌حسی و بی‌تفاوتی

شناختن این واکنش‌ها قدم اول مراقبت روانی است. ما باید بپذیریم که مضطرب بودن نشانه ضعف نیست.

مهم‌ترین راه مهار اضطراب، صحبت کردنه. یعنی گفتگو با کسی که بهش اعتماد دارید

حتی فقط گفتن اینکه «من نگرانم» کمک می‌کنه تا ذهنتون از تنش رها بشه

اگر کسی رو برای صحبت کردن ندارید، نوشتن احساسات‌تان روی کاغذ هم مؤثره.

کودکان بیشتر از بزرگسالان آسیب‌پذیرند. اونها نه توان درک کامل شرایط رو دارند و نه ابزار کافی برای بیان اضطراب خودشون.

ممکنه سکوت کنند،دنبالتون بیان وبهتون بچسبند، شب‌ادراری کنند یا از تنهایی بترسند. رفتارهای بچه ها رو جدی بگیریم!

در زمان بحران، آدم ها بیشتر از همیشه نیاز به ارتباط دارند. تماس با دوستان، اعضای خانواده یا حتی صحبت کردن با همسایه‌ها باعث کاهش احساس تنهایی و افزایش حس امنیت میشه. انزوا و تنهایی، اضطراب رو عمیق‌تر می‌کنه پس «در کنار هم بمانیم.»

اگر کسی از اطرافیان‌تون دچار حمله اضطرابی( Panic Attack) شد ( علائم:تپش قلب، لرز، نفس‌تنگی، احساس مرگ نزدیک )، کنارش بمونید، ازش بخواهید نفس‌های آرام و عمیق بکشه، با صدای آرام باهاش حرف بزنید و اگر علائم ادامه‌دار بود، با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید.

احسنت

وای دقیقا مثه بچه های من الهی بمیرم خیلی میترسن

‏در کنار همه این‌ها، باور به اینکه هر بحرانی گذراست، نقش مهمی در حفظ سلامت روانمون داره. حتی در شرایط فعلی جامعه و کشورمون.هیچ وضعیتی دائمی و ماندگار نیست . ‎#ایران و جامعه ایرانی بارها از شرایط دشوارتری عبور کرده‌ .حفظ امید به آینده،یک راهبرد روان‌شناختی مؤثره.این نیز بگذرد.


لطفاً اگر این نکته ها براتون مفید بود، با دیگران به اشتراکش بگذارید. ممکن هست برای کسی در این لحظه های پرتنش، همین چند خط اندکی آرامش بیاره. سلامت روان، بخش مهمی از مقاومت ما در برابر بحران‌ است