واقعا دلم میخواد این روانشناس هایی که میگن اینطوری با بچه رفتار نکن اونطوری رفتار کن اینو نگو اونو بگو
خفه کنم.
خدا شاهده روزی صدبار قربون صدقه پسرم میرم همه چیز رو با خوبی و صحبت کردن بهش یاد میدم آخرش انگار نه انگار ‌هر کاری که نباید انجام بده انجام میده من و همسرم همیشه آروم حرف می‌زنیم باهم
  بچه فقط با جیغ و داد و بیداد.
کاش جمع کنن این فاز روانشناسی رو مگه فقط بچه ها آسیب پذیرن
پس اون مادری که از صبح تا شب صد خودشو برای بچش میزاره از جون براش مایه میزاره آدم نیست حق زندگی نداره.
الانم پسرمو دعوا کردم قهر کرده رفته تو اتاقش کاش دو سه ساعت قهر بمونه نفس بکشم.
روانشناسای  گهواره و دایه های مهربان تر از مادر هم لطفا نظر ندن خودم به اندازه کافی تحمل کردم.

اون روانشناسا جای ما نیستن الکی دارن حرف میزنن من قبلا وقتی کسی بچشو میزد یا دعوا میکرد یا میزدش دلم می‌سوخت واسه بچه میگفتم چقد سنگدله بچه رو میزنه یا دعواش میکنه ولی بعد اینکه خودم بچه دار شدم میفهمم که باید به اون مادرا حق داد مخصوصا اگه شوهراشون هم باهاشون همکاری نکنن

اونا زیاد زر میزنن خودت هر کاری درسته انجام بده من یه مدت حرف اونا رو گوش میدادم هم خودم روانی شده بودم هم بچم

روان شناسا ..... زیاد میزنن

بله دقیقا میدونیمم درست نیست
ولی دیگه یهو ادم منفجر میشه
خداشاهده افسرده شدم الکی همش گریه میکنم تو تنهایی
یعنی ی گریه های الکی میکنن خدا کمک کنه فقط

مهد کودک ثبت نامش کن چند ساعت خودت استراحت کن