مادر كه باشي همه كودكان دنيا برايت مهم مي شوند، غم هيچ كودكي در دنيا را تاب نمي آوري و حتي وقتي كودكي غريبه جلوي پاي تو به زمين مي افتد هول مي شوي، دستش را مي گيري، گرد و خاك از زانوانش مي تكاني و آرامش مي كني.
مادر كه باشي از سر هر چهار راه كه بگذري با چشمانت قد و بالاي كودكان كار را برانداز مي كني، غمي بزرگ دلت را پر مي كند و دنبال راهي مي گردي تا ذره اي هر چند كوچك به اين كودكان بي پناه كمك كني.
مادر كه باشي زمزمه هاي موقع تحويل سال ، آرزوهاي زير لب سالگرد تولد و دعاهاي بعد از نماز همه به فرزندت تعلق دارد و بس.
مادر كه باشي با هر سال كودكي فرزندت كودكي مي كني، سال به سال با او بزرگ مي شوي و دنيا را از ديد او تجربه مي كني، فارغ از اينكه خودت يك انسان بالغي با او قهقهمه كودكانه سر مي دهي و با گريه هاي كودكانه اش اشك مي ريزي.
مادر كه باشي عاشقي، زبان احساست عاشقانه مي شود غمت به غم فرزند و شادي ات به شادي او گره مي خورد.
مادر كه باشي صبور مي شوي آنقدر كه گاهي، خودت به صبر و حوصله اي كه به خرج مي دهي آفرين و دست مريزاد مي گويي.
مادر كه باشي گاهي نمازت مي شكند و شش دانگ حواست مي رود پي گوشه هاي قالي، لبه هاي ميز، كناره در و هر چيزي كه شايد گير كند به پاي كودك نوپايت تا مبادا صداي گريه اش آتش به وجودت بزند.
مادر كه باشي هيچگاه مريض نمي شوي نه اينكه ويروس ها و ميكروب ها حريف بدنت نشوند! نه! آنها همچنان حريف تو هستند اما صورتكي به چهره داري كه بيماري و تب و مريضي ات را پشت آن پنهان مي كني تا مبادا ذره اي دلنگراني فرزندت را بيازارد اما با هر سرفه فرزندت دلت ميريزد كه نكند بيمار شده باشد و اگر بيماري بر او وارد شود بر بالين بيماري فرزند، هر لحظه جان مي دهي .

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط