پسرم....
روی آئینه ی قلبت بنویس
هرکه عاشق نشود
تکه سنگی ست رها در دنیا
که سر عاطفه و –
دل احساس تو را می شکند
پسرم
روی آئینه ی قلبت بنویس
هر که عاشق گردید
تابلوئی بزند روی دلش
که خیانت ممنون
بنویس
عشق یک موهبت قدیس است
بنویس
زندگی تا جاریست
به همین واژه ی زرین خدا مدیون است
پسرم می دانی؟
خانه ی عشق کجاست؟
عشق در عمق نگاه مادر
و امیدی که پدر-
در مناجات به آن می نازد
عشق در اشک یتیم
عشق در سفره ی خالیِ فقیر
در دو چشمان مریضی که شفایش سخت است
در دل دختر محجوب وعفیفی که نجابت دارد
عشق منزل دارد
و تو باید پسرم
کوله ای برداری
جنسش از مهرو صفا ، غیرت و انصاف و امید
و به مهمانی هر خانه ی عاشق بروی
پسرم خوب بدان
عشق از عافیت محض تنفر دارد
این حدیثی ست که حافظ پدر عشق سرود
"عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد"
پسرم
آنچه بابا به تو می آموزد
مثل آبیست که لب تشنه به آن محتاج است
مثل صبحی ست که شب را به عدم می سپرد
و شبیه نفسی ست
که گره داده تن و جان تو را
و تو باید پسرم
حرف بابایت را
در دلت قاب کنی
و به فرزند خودت بسپاری
و به فرزند خودت یاد دهی
شیوه ی رندی و پاکی و امانتداری....
تقدیم به پسرم کارن و همه ی پدر و مادرهایی که به فرزندانشان عشق می ورزند

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط