پسرم با گریه بیدار شد از خواب پریدم خدارو شکر چیزیش نبود خوابید
ولی من ...
من خوب نیستم خوابم پرید با هزاربدبختی خوابم برده بود..
الان بازم فکرو خیال اومده سراغم احساس میکنم قلبم داره میترکه احساس سنگینی میکنم
خستم
از امروز از فردا از همه چی
از چیزای که حقم نیست و قبول میکنم
از زندگی که خواهانش نیستم
از شریک زندگی که همراه نیست مرهم نیست
از درک نشدن از مجبور به تحمل کردن مجبور به یک عمر نقش بازی کردن
از اینکه خود واقعیم رو فراموش کنم چون درک نمیشه
و آدم دیگه شدن
حس پوچی میکنم انگار هیچ هویتی ندارم
خستم از اشکایی که دیگه نمیاد
......
حتی نمیتونم آرزوی از خواب بیدار نشدن بکنم
چون من یک مادرم😔😔

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط