هفت ماهه شدی…
و امروز برای اولین بار، خودت تنهایی نشستی.

شاید برای دنیا فقط یک «نشستن» ساده باشد،
اما برای من…
انگار کوهی را فتح کردی.

دختر نازنینم،
هفت ماه پیش با دستانی کوچک و چشمانی پر از نور وارد زندگی‌ام شدی
و از همان لحظه، قلبم را برای همیشه تغییر دادی.
امروز وقتی با آن تعادل ظریف و تلاش شیرینت نشستی،
دیدم که چقدر آرام‌آرام بزرگ می‌شوی…
و همزمان، دلم خواست زمان کمی آهسته‌تر بگذرد.

نشستنِ امروزت،
قولِ قدم‌های فرداست،
قولِ دویدن‌ها، خندیدن‌ها، زمین خوردن‌ها و دوباره بلند شدن‌ها.
و من؟
من همیشه همین‌جا می‌مانم…
پناه امن تو،
تشویق‌کننده‌ی همیشگی‌ات،
آغوشی که بعد از هر موفقیت و هر اشک، منتظر توست.

دخترم،
به تو افتخار می‌کنم،
به اراده‌ی کوچکت،
به لبخند پیروزمندت،
به نوری که هر روز بیشتر در وجودت می‌درخشد.

هفت ماهگی‌ات مبارک فرشته‌ی من…
امروز نشستی،
و من دوباره عاشقت شدم. 💗

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط