امروز احساس غریبی دارم
همزمان با نه ماهه شدن دخترکوچولوم
به خودم اومدم و فهمیدم نمیتونم دوباره مثل سابق به کار برگردم
کاریکه براش خیلی تلاش کردم
خیلی جنگیدم و چندسال خون دل خوردم تا بشه اون چیزی که بود
زمانیکه به درامد رسیدم و اولین‌ماشینمو خریدم سراز پا نمیشناختم
چه روزایی که از ۴ صبح بیدار میشدم تا اماده بشم و برم سرکار
الان که به خودم اومدم متوجه شدم نمیتونم دیکه مثل سابق به کار برگردم
چون ادمی نیستم که دخترمو به فامیل یا خانواده یا پرستار یا مهدکودک بسپرم
انگار یه تیکه از من قدیمی امروز ازم جداشد
اما خنده های دخترمو که میبینم به این فکرمیکنم که حالا رسالت جدیدی دارم
قرار نیست هنوزم از ارزوهام دست بکشم اما قراره تا یکم بزرگ شدن دخترم صبرکنم
اوناییکه براشون سوال شده من کارشناس بازرگانی یک شرکت معتبر بودم
و بخاطر اینکه نمیتونستم تمام وقت به کار برگردم با شرکت توافقمون نشد که پاره وقت کارکنم
احساس میکنم اگر به پای دخترم الماس هم بریزم اما اندازه وجود من الان براش ارزشمند نخواهد بود
بمونه به یادگار از ۱۹ خرداد ۴۰۵

واقعا همین طور ه عزیزم

افرین بهت کارتون میشه بعدا هم بهش برسی و دوباره شروع کنی ولی هیچ وقت این لحظه های شیرین کنار بچت بزرگ شدنش هر روز ی چیز جدید تر از خودش نشود میده تکرار نمیشه پس اول بچت بعد بقیه چیزا

عزیزم...منم شاغلم و درکت میکنم
دخترت بزرگ میشه و تو دوباره به اوج برمیگردی اما همیشه از خودت بخاطر اینکار راضی ای و وجدانت راحته😊

منکه از خیلی چیزا بخاطر پسر اولم گذشتم،مدرک کارشناسی،کار و خیلی چیزهای دیگه گفتم تا یکم بزرگتر بشه تا ب خودم اومدم دیدم ۱۵ سالش شد و همه وقت و زندگیم ب پاش ریختم چون ب خاطر شغل همسرم مجبور بودم بیشتر تنها از پسش بر بیام والانم دومی ولی خدارو شاکرم

شغلت چی بوده گل؟

اخی جونم به این مامان مهربون حتما حتما دختری بعدا قدر این فداکاری مامانشو میدونه🥹💖

منم دقیقا مثل تو هستم
و تصمیم گرفتم پیش دخترم بمونم
هیچوقت دخترم تو این سن نیست
و نمیتونم براش جبران کنم