باز هم همان سکوتِ سنگین و در عین حال شیرین... انگار تمام خانه‌ که تا چند لحظه پیش با صدای خنده‌های پسرک و قدم‌های شوهرم پر بود، حالا ناگهان به یک عبادتگاهِ آرام تبدیل شده.خسته هستم، اما نه از آن خستگی‌هایی که با خوابیدن درمان شود؛ بلکه از آن خستگیِ لطیفی که در تار و پودِ وجودم نشسته؛ خستگیِ ناشی از عشق، از آن لحظاتی که نگرانم که آیا به او محبت کافی کرده‌ام یا نه، یا آیا در مسیر تربیتش، سهمِ لازم از الگویِ درست را به او داده‌ام یا خیر.
امروز، وقتی همسرم پسرک را از خانه بیرون برد تا من فرصتی برای خواندن کتاب‌های درسی‌ام داشته باشم، لحظه‌ای درنگ کردم. نگاه کردم به اسباب‌بازی‌های پراکنده روی زمین، به جایِ خالیِ آن موجودِ کوچک پرجنب‌وجوش،ناگهان احساس کردم این «تنهایی»، خودش یک نوع تمرینِ معنوی است. تمرینی برای بازگشت به خویشتن، برای آن لحظه‌ای که باید از نقشِ «مادرِ همیشه در دسترس» خارج شوم و دوباره به نقشِ «دانش‌آموخته‌ی مسیرِ حق» بازگردم.
و در این میان، مغزم یادِ کلامِ نورانی و عمیقِ امام سجاد علیه‌السلام می‌افتد بر حقِ والدین و همچنین بر اهمیتِ تربیت و پیوند میانِ دانش و عمل تأکید دارند.«تربیتِ نیکو، زیربنایِ کرامتِ انسانی است‌.»
بسیار زیباست که بدانیم مادر، نخستین معلمِ مذهب و اخلاق است؛ و این معلم تنها زمانی می‌تواند درس بدهد که خودش هم همواره در حالِ رشد خویشتن است...

چقدر زیبا نوشتی واحساست رابیان کردی.زیبایی مادر بودن از همبن جاهم مشخص میشه که دراوج خستگی چه جسمی وچه ذهنی وقتی زمانی برای استراحت پیدا میکنی باز هم دلتنگ صداهای پرجنب وجوش وشیطنت های بی نهایت کودکت میشوی وشاکر خدامیشکی که کودکت را داری وازبودنش غرق لذتی😍

عالی مثل همیشه 👌🏻🌹

عزیزممم خیلی متن قشنگی بود

میشه برام دعا کنید؟دوست دارم بهترین مادر باشم برای ارغوانم‌ تا عاقبت بخیر بشه و باقیات الصالحاتمون باشه،ولی...

خیلی متن دلنشین و ارام بخشی بود واقعا لذت بردم خداکنه منم یه روزی یه وروجک پر از شیطنت های کودکانه تو خونم داشته باشم

وااای چه حوصله ای عزیزم با وجود بچه کوچیک درس میخونی
ولی دمت گرم ک انقد اراده داری✌️👏

بسیار زیبا
ببخشید میتونم بپرسم سطح چند درحال تحصیل هستید؟