┄┄┅✶𖤐⃟🌺✶┄┄┅✶𖤐⃟🌺✶┄┅

📚#برشی_از_یک_زندگی
#گلزار🌹
#سرگذشت_گلزار_اول


درست و حسابی که بخوام‌ تعریف کنم...من یه خانزاده هستم..‌.
اون زمان همه چشمشون دنبال پسر بود....
مخصوصا برای پدر من که خان بود...
قرار بود جایگزین پدرش بشه و خان آینده باشه...کسی باشه که اون همه املاک و اون همه ثروت رو اداره کنه...و اون همه مردم رو سرپرستی...
مادربزرگم‌ اولین فرزندش پدر من بوده صادق خان...با اومدنش مادربزرگمو تبدیل به خانم جون میکنه.‌‌که اولین شکمشو پسر زاییده..‌.
دم دمای صبح بوده که پدرم بدنیا میاد همه جا پر میشه از خوشحالی تابستون به اون قشنگی رو کسی تاحالا ندیده بوده...
ولی دردهای خانم جون تازه انگار شروع میشه .‌.
میگفتن مادرجون از اون دنیا برگشته ،این دنیا نگو یه کوچولو دیگه ته دلش هست‌...یه پسر دیگه ،عمو اکبر...کی باور میکرد عروس خانزادها یشبه دوتا وارث رشید و رعنا به دنیا بیاره...
دوتا پسر که از بس ریز و ظریف بودن،تا چهل روزگی کسی تو گوششون اسم صدا نزده چون میگفتن اینا زنده نمیمونن...
مادرجون میگه با اشک چشم شیر بهشون میدادم و التماس خدا میکردم که ازمن نگیردشون.‌‌..تا به اون روز توطایفه سابقه دوقلو زایی نبوده و خانم جون اولین زنی بوده که دوقلو اورده اونم دوتا پسر...از همون روز میشن نور چشم همه...
چله شون رو که میریزن شروع میکنن به جون گرفتن و روز به روز بزرگ میشن و تپل...
دوتا برادر که همیشه باهم بودن...یکی زیرک و یکی عاقلتر ...پدرم حدودا نیم ساعت بزرگتر بوده و برای همین انگار یجوری بزرگی بهش میومد...
تو یه شب برای هردو جوون هجده سالشون زن میگیرن، برای هرکدوم از یه طایفه....
عمارت قشنگی که با اومدن دوتا عروس قشنگتر هم شده بود...

┄┄┅✶𖤐⃟🌺✶┄┄┅✶𖤐⃟🌺
قابله بچه رو لای ملحفه پیچیده و منو تو بغل مامان انداخت و گفت:هزار ماشاا...چه زایمان راحتی بود...مادرجون پرده رو کنار زد و اومد داخل و گفت:خدا خیرت بده زن خیری...من گفتم عروسم راحت بزاد، یه جفت گوشواره بدم بهت...بیا ببین بیرون چخبره...
زن گفت:پس اونیکی عروستم زایید یه دونه النگو بده بهم...کجاست پیداش نیست؟
مادرجون گوشوارهاشو از تو گوشش بیرون اورد و همونطور که مینداخت تو گوش زن خیری گفت:چون نترسه فرستادمش خونه اقاش...گفتم یوقت درد کشیدنای وحدت رو ببینه میترسه زبونم لال بسته میشه نمیتونه بزاد...
_کار خوبی کردی...حاج صفر انگار دامادی خودشه چه بزن و بکوبی هم راه انداخته‌....
مادرجون بهش چشم غره رفت و گفت:خوبه خوبه زبونتو گاز بگیر...
زن خیری دستهاشو خشک کرد و گفت:جفتشو بدید چال کنن تو باغچه ای ،جایی ...واسه حموم ده خودم میام خبرم کنید...
مادرجون خندید و گفت:صبر کن صورتشو خودت به حاج صفر نشون بده شیرینی چرب و چیلیتو بگیر ببر... روبغل بگیره و گفت:اره دیگه چه اسم با مسمایی براش انتخاب کرده ،اون خانزاده بعدی ماست...
امیرسالارم متولد هزار و سیصد و بیست ودو...بهار به این قشنگی...اردیبهشتی که همه جا مثل بهشته....

┄┄┅✶𖤐⃟🌺✶┄┄┅✶𖤐⃟🌺✶┄┅
مادرم وحدت و زنعموم زهرا...هر دو به زیبایی ماه بودن و انتخاب خاص مادرجون‌‌...انقدر مادرجون وسواس داشتن و با سلیقه بودن که تو انتخاب عروس هم سنگ تموم گذاشتن...دخترهای تحصیل کرده و با فرهنگ و ادب...‌
مادرجون بعد از بدنیا اومدن دوقلوهاش، بارها و بارها حامله میشده و هربار بی دلیل بچه هاش سقط میشدن و انگار تو طالعش همین دوتا پسر کفایت میکرده...‌.
دیگه همه چشم به راه بودن که عروس ها بچه دار بشن و خبر باردای هر دو بیش از بیش خوشبختی میاره...
مادرم و زنعمو زهرا هردو با شکم های برجسته روزشماری بچه ای رو داشتن که تو شکمشون بود.‌...
پدر بزرگم حاجی صفر که ترجیح میداد حاج صفر صداش بزنن تا صفرخان ،چشم انتطارنوه هاش بوده و میگفته که مادرم چون زبر و زرنگتره پسر حامله است...
مادرم میگفت:هربار حاج صفر بهم نگاه میکرد میخندید و میگفت:این قراره فردا راه منو ادامه بده...اون که بیاد باباش میشه خان آینده و اونم میشه پسر خان...اسمشو میخوام بزارم امیر سالار...
مامان دستی به شکمش میکشیده و با چه شوقی به بابا نگاه میکرده...
بارداری مامان زودتر از زنعمو بود و دو هفته جلوتر از زنعمو دردهاش شروع میشه...
راحترین زایمانی که میشد داشته باشه...
فقط سه ساعت طول میکشه و بعدش انتظارها به پایان میرسه...
صدای گریه نوزاد که بلند میشه...حاج صفر به همه اهالی اسکناس شیرینی میده و با صدای ساز و دهل جشنی رو شروع میکنه..رقص چوب انجام میدن و صدای کل کشیدن میومده...