يه لحظه وحشت همه وجودمو فرا گرفت . عين بچه ها با بغض به پرستار گفتم مامانم بايد بياد وگرنه من اتاق عمل نميام
پرستار گفت باشه زنگ بزن بياد

بهونه آوردم و گفتم گوشيم اينجا آنتن نميده بايد برم خونه دنبالش ساكم هم جمع كنم بعد بيام گفت اصلا نميشه الان همسرت رو صدا ميكنيم بره دنبال ساكت و مادرت
ديدم هيچ بهونه اي رو قبول نميكنن

بعد يه لحظه به ابريشم فكر كردم به اينكه اگه دير بشه ممكنه اتفاقي براش بيفته به اينكه ديگه هرگز خودمو نميتونم ببخشم به اينكه اگه الان برم تا نيم ساعت ديگه تو بغلمه و اين يعني پايان انتظار..

همين جمله آخر آرومم كرد ؛فكر ديدن بچه م ،فكر شنيدن صداي گريه ش ،فكر لمس تنش به قلبم آرامشي داد كه وقتي مسعود اومد داخل بهش گفتم من دارم ميرم اتاق عمل اين نوت رو ببر بقيه وسايل ساك رو تكميل كنيد و با مامانم بياين

مسعود كه هميشه تو اين شرايط آروم تر از من برخورد ميگنه دستمو گرفت و گفت نگران نباش تا يه ربع ديگه قبل اينكه بري تو با مامان برميگردم

تنها خوش شانسي كه تو اين شرايط همراهم بود اين بود بيمارستان فقط يه خيابون با خونه مون فاصله داشت و مامانم اينا كمتر از يك ربع ساكم رو جمع كرده بودن و خودشونو رسونده بودن

دقيقا جلو ورودي سالن مربوط به بخش عمل بودم كه با ديدن مامانم برق تو چشماي مضطربم اومد

مامانم و مادرهمسرم بغلم كردن و بهم دلگرمي دادن تا از استرسم كم بشه و من آروم تر از چند ثانيه قبل با پرستارا به سمت اتاق عمل رفتم

ادامه .. ✨

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط