بالاخره دکمه غلط کردنو پیدا کردم و زدم…

یه مدتی بود که رفت و آمد به #صارم برام عذاب آور شده بود.
برخوردهای بد پرسنل، صف های طولانی، بی مسئولیتی ماما و نسخه نویس و بعضی پرشکان، بی احترامی به همراهانو عدم پاسخگویی مسئولین مربوطه

من آدمی هستم در برابر ضایع شدن حق و حقوقم سکوت نمی کنم…
ولی توی ایام بارداری برای اینکه بچه ام اذیت نشه و استرس و عصبانیت من روش اثر نذاره سعی میکردم خودم رو تو موقعیت های تنش زا قرار ندم. برای همین همیشه تو #صارم با صبوری رفتار میکردم.ولی خب هر آدمی یهو کم میاره و منفجر میشه.
داستان ازین قراره که روز چهارشنبه بعد از سه روز تحمل برای پیدا کردن نوبت، بالاخره رفتم برای سونوگرافی. بماند که تایم شیفت همسرم بود و چون این تنها نوبت خالی بود مجبور شد قبولش کنم و تنها برم. طبق ساعتی که بهم گفتن وارد بخش گرافی شدم. حدود یک ساعت زمان برد تا کارهای پذیرش انجام شد و مجدد یک ساعت و ربع منتظر موندم تا صدام کنن برای سونوگرافی اونم توی هفته ۳۷ که نشستن برات عذابه. وارد اتاق شدم دیدم یک نفر با روپوش پزشکی کنار دیوار مشغول چک کردن دستگاست. به منشی گفتم آقای دکتر خودشون نیستن؟ گفت هستن شما بخواب. روی تخت دراز کشیدم منتظر دکترم که دیدم همون آقا شروع به سونو کرد. یجوری متعجب و پر از سوال بودم از رفتارشون که نمیدونستم باید چیکار کنم؟! ایشون اصلا دکتر من نیست. یهو اقاهه گفت سن بارداریت چنده؟ گفتم ۳۶ هفته و ۵ روز گفت بچه یه هفته عقبه. منو میکی؟! تنم جوری یخ زد و دهنم از ترس خشک شد که توان سوال پرسیدن هم نداشتم. به منشی گفت اگر قبلا سونو داشته اینجا بگو پرسنتایل چند بوده؟
ادامه تاپیک بعدی

دکتر من اونجاس. منم همش میرم معطل میشم. ولی دکترم خیلی خوبه اخه. نمیتونم عوضش کنم. اگه رسیدگی و تشخیص های درساش نبود بچه من با شرایط بدنی بدم اصن رشد نمیکرد. راستی من دوبارم بستری شدم. انصافا بخش بستری خیلی خوب بودن. دو هفته هم هر روز میرفتم دوساعت سرم میگرفتم برخوردشون خیلی خوب بود. اما معطلی هارو با شما موافقم

صارم خیلی معطلی داره من دیگ قیدشو زدم نتونستم ادامه بدم عوض کردم بیمارستانمو